Aylin
@aylbutun
Kitabın ilk 100 sayfası çok akıcı geçiyor. İsmail ve Pequot'un dostluğu bize güzel güzel anlatılıyor aa diyorsunuz Moby Dick'ten intikam alacak kişi Pequot herhalde okumaya devam edeyim. Ama yok öyle olmuyor sonra Pequot ve İsmael gemideki normal çalışan oluyorlar. En azından 350 sayfada durum böyle çünkü yarısından sonra okumaya devam edemedim. Sayfalarca balina türlerini anlatırken bana bir yorgunluk geldi. Ansiklopedi okuyormuşum gibi hissettim. Balina türleri, denizcilik terimleri... Kolay bir kitap değil özetle. Ansiklopedi kısımları midemi bulandırınca kitaptan soğumuş bulundum o sebeple birkaç ay sonra kaldığım yerden başlamak üzere ara vermeye karar verdim.
Not: Başka okuyucular ne düşünüyormuş bakayım derken incelemelerde direkt sonunu yazmış herkes, sonunu bilmiyordum ve şaşırdım. Böyle durumlarda "Spoiler" uyarısı vermelisiniz, hiçbir uyarı olmadan ilk cümleden kitabın sonunu söylemeseniz çok iyi olur.
Birkaç ay sonra görüşürüz Moby Dick.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kızıl Darı Tarlaları ve Vahşetin Epik Anlatısı
Oldukça vurucu ve rahatsız edici bir roman.
Kitap boyunca tansiyon neredeyse hiç düşmüyor; tam “yeter artık” dediğiniz anda bu seferde köpek çeteleri ile acımasız bir savaşa giriliyor.
Kuyuda kardeşiyle günlerce saklanan küçük kız, Japon askerlerinin tecavüzü sırasında utançtan anne karnında dönüp duran bir fetüs imgesi, derisi yüzülen asker, bebeklerin ölümü üzerine kumar oynanması, ninenin ölürken Tanrı'ya yakarışı...
Bu kitap savaşın yalnızca cephede yaşanmadığını; bedenlerde, hafızada ve insanlığın vicdanında da sürdüğünü gösteriyor. O kadar rahatsız edici ki okurken insanın içi daralıyor; fakat tam da bu nedenle herkesin okuması gereken bir roman.
Kimi durumlar vardır ki hüküm suçtan önce yazılmıştırEdebiyat
Jose Saramago'nun Körlük'ünü büyülenmişcesine okuduktan sonra devam kitabı olan Görmek'i büyük beklentilerle okumaya başladım. Fakat sayfalar ilerledikçe kitap ile aramızda sevgi-nefret ilişkisi gelişti.
Saramago belli ki bu kitapta bizi boğmak istemiş. Ve ben kelimeler arasında sıkıştım, boğuldum. Öncelikle okuması çok zor. Noktalama işaretleri yok, paragraf başı yok. Bir yerde kaybolsan "Kim ne dedi ya şimdi?" diye düşünüyorsun.
Boğulurken toplumsal travmalarım tetiklendi. Siyasiler halk üzerinde planlar yaparken "Of bu insanlar size ne yaptı ya!!" diye bağırmak istedim.
Saramago bizi rahatsız etmek istemiş ve ben çok rahatsız hissettim. Bu kitapta boğuluyor hissetmem, gerilmem, siyasiler planlar yaparken midemin bulanması Saramago'nun ne kadar iyi bir yazar olduğunun ispatı adeta.
1Q84 Üzerine - Spoiler içerir
Puan vermedi
Sene boyunca kütüphanede bu kitapla göz göze gelip, bir türlü alıp okumaya cesaret edememiştim. Tam 1256 sayfa, tuğladan hallice bir kitap... Yaz tatiline niyetlendim, okullar tatil olur olmaz kütüphaneye gidip kitabı aldım, başladım okumaya...
1Q84 kitabı, yazarın okuyacağım 5. kitabı olacaktı. Öncesinde Sahilde Kafka, Pinball 1973, Sputnik Sevgilim ve Koşmasaydım Yazamazdım kitaplarını okumuştum. Özellikle Sahilde Kafka ve Koşmasaydım Yazamazdım kitapları ile hayranlığım top noktaya çıkmıştı. Bir koşucu olarak, Marukami'nin de bizim gibi "ayarı kaçık" olması kendisine sempatimi artırıyor. İçten içe "Bu da bizden!" diyorum.
Gelelim 1Q84'e... İsmi George Orwell'in 1984'ünden geliyor, fakat beklendiği gibi -en azından ben öyle bekliyordum- o distopya ile bir benzeşimi yok. Sadece bir gönderme olarak yer alıyor.
İlk kitap Tengo ve Aomame karakterlerinin arasında geçiyor. Yan karakterler kitabı zenginleştiriyor. Kitapta Fukaeri isimli genç kız Pupa Hava isimli bir kitap yazıyor, bizim Tengo da bu kitaba hayalet yazarlık yaparak işe ortak oluyor. Kitapta Little People'lar havadan pupalar yaparak iki evren arasında bir köprü kuruyorlar; 1Q84 evreninde olup olmadığımızı da biz gökyüzünde iki tane ay olmasından anlıyoruz. Fukaeri; Little people'ların olduğu tarikatın liderinin kızı aynı zamanda.
İlk iki kitapta tansiyon yükseliyor. Heyecan artıyor, Little people insanların ağzından çıkıyor, Aomome tarikat tarafından aranıyor, Little people ortaya çıkıp köpeği öldürüyor vesaire... Okurken çok heyecanlanıyoruz.
Üçüncü kitapta Uşikava diye bir ana karakter ekleniyor ve Aomome'yi takip ediyor. Aomome, Tengo'yu bulmaya çalışıyor, okurlar olarak biz yine çok heyecanlanıyoruz. Çünkü olaylar Peak noktaya ulaştı; yavaştan çözülmeye başlaması lazım.
Derken ne oluyor biliyor
Esir Şehrin İnsanları Üzerine İnceleme - Dün ve BugünEdebiyat
Esir Şehrin İnsanlarını büyük bir iştahla okudum. Mübadele dönemi İstanbul’unu okurken içim sızladı; ama çoğunlukla umut doldum. Neye mi umutlandım? Çünkü bu kitapta resmen günümüz Türkiye’sini ve yaşananları gördüm.
Kuvayı Milliye’nin “çapulcu ordusu” olarak anılması, Mustafa Kemal Paşa için “isyankar”, “ayyaş” denmesi, “Neden böyle işlere kalkışıyor ki?” diye küçümsenmesi... Hepsi bir yerden tanıdık geliyor değil mi? Peyamı Sabah’ın işgalcilerle aynı safta durup mücadeleye köstek olması da öyle.
Kitabı okudukça, o dönemde manda yanlısı, padişah yanlısı, teslimiyetçi insanların var olduğunu elbette biliyordum. Fakat bu roman, bunların sadece “siyasi figürler” değil; kıraathanelerde, evlerde, sokak sohbetlerinde konuşulan, sıradan insanların zihnine kazınmış fikirler olduğunu bütün çıplaklığıyla gösteriyor. Belki en sarsıcı yanı buydu.
Kitabın başlarında içime bir sıkıntı düştü: İnsanlar bir tane canlarını vatan uğruna gözlerini kırpmadan feda etmeye hazırken, nasıl olur da nefret çekerler? Nasıl olur da boş boş kıraathanelerde oturanlara yaranamazlar? Mustafa Kemal Paşa’ya nasıl bu kadar nefret kusulur?
Sonra bir aydınlanma geldi: Tüm bunların hepsi, tamamı, bugün yine var. Düşman yine var. Peyami Sabah gibi gazeteler, teslimiyetçi zihinler, Atatürk düşmanları, vatan mücadelesini küçümseyenler yine ve yine var.
Ama en önemli fark şu: Halk kazanmış. Tarih her zaman tekerrür ediyor; sadece aktörlerin isimleri değişiyor.