Beş dakika gecikince,"Kusura bakma."dersin;birine kazara bir omuz geçirince dersin,üstüne yanlışlıkla çay dökünce dersin.Fakat insanın kalbini daglayinca denir mi?Yine de kusura bakmadım.
Ben, yapılacak tek bir şey olduğu kanısındayım: Doğma nedenimizi bulmak ve bunu elimizden geldiğince iyi, bütün gücümüzle, öküz altında buzağı aramadan ve bizim hayvan doğamızda tanrısallık olduğunu sanmadan yerine getirmek.
Ölümün ne zaman geleceğini henüz bilmiyor olsak da,eli kulağında olduğunu kesin olarak bilmek elimizi kolumuzu bağlar.Hem kendi içimizde hem de birbirimize bu görünmez bağla baglaniriz.Bir eve hastalık girdiğinde yalnızca bir bedeni ele geçirmekle kalmaz,kalpler arasında da karanlık bir ağ örer ve umut bu ağa gömülür.