“Hala emziriyor olmama rağmen yeniden hamile kaldım. Kollarımda bir bebek taşırken, içimde bir diğerinin kalp atışlarını hissediyordum. Bu beni huzursuz ediyordu. O ise bıyığını burup, “ben bakıyorum onlara,” diyordu, “doğurmak sana zor mu geliyor ? “ zavallı… belki kendi içinde haklıydı ama keşke sen, Allah’ım ona bir kez doğurmanın ne demek olduğunu gösterseydin. Sen, bir nefes almak kadar kolay, bir refleks kadar kayıtsız yaratıyorsun; sonra da ilgini kesiyorsun. Ama o, kemiklerinin tuzunu, kanının ağırlığını, rahminin sancısını hiç bilmiyor. Keşke bir kez olsun yaşasaydı o acıyı. Ama soramam bunları. Çünkü sen Yaradan’sın; o senin gözde yaratığın. O halde ben neyim ? Unutulmuş olan mı ? “