Çevirmen:
Ömer Ertan Yurtseven
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 56 dk.
Sayfa Sayısı:
280
Basım Tarihi:
2015
İlk Yayın Tarihi:
1924
Yayınevi:
Zeplin Kitap
Orijinal Adı:
We
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786257966276
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Diğer Baskılar
30 diğer baskı · Tümünü Göster
Biz
4.334 okunmaİthaki Yayınları · Ocak 2020 · 256 s.
Biz
3.919 okunmaİthaki Yayınları · Ekim 2021 · 248 s.
Biz
787 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022 · 232 s.
Biz
462 okunmaAyrıntı Yayınları · 23 Temmuz 2018 · 224 s.
Biz
398 okunmaDorlion Yayınları · Aralık 2018 · 208 s.
Biz
359 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ocak 2022 · 232 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Distopyanın babası denen kitap. Bu türü severim fakat benim için zor bir okuma oldu. Beni unutmuş, biz olmuş insanlar, saydam duvarlar, aynı anda uyuyup uyanan, cinsel hayatın bile kontrol altında olduğu bir yaşam. İnsanlar mutluluk için özgürlüğünden vazgeçmiş, hatta mutluluk önündeki kalmış tek engel hayal gücü ve onu da yok etmenin yolu bulunuyor. Her şey ön görülebilir, her şey kontrol altında. Mekanik dünyalarını bir yeşil duvarla ağaç, kuş ve hayvanların dünyasından ayırmışlar. Matematiksel bir dil kullanılmış (entropi kavramını güzel anlatıyor) olay örgüsü yok, tam kitaptaki bir cümle gibi: "Anlattığım her şey garip öbekler ve parçalardan ibaretti". 1920'de yazılmış ama gaz odaları ve duvarları burada da görmek şaşırtıyor.
Kitap distopya türünde olmasına rağmen oldukça gerçekçi hatta o kadar tanıdık geliyor ki.. Kesinlikle okunulması gereken bir distopya eseridir.
"Devlet (insanlık) birisini öldürmeyi yasaklamaktaydı ama milyonların yarı yarıya öldürülmesini yasaklamıyordu."
Yevgeni ivanoviç zamyatin'in 1920 yılında kaleme aldığı Distopik kurguya öncülük eden ve birçok distopik romanların yazarlarına ilham veren kişidir. O yazarlardan başlıcaları GEORGE ORWELL, ALDOUS HUXLEY ve URSULA K. LE GUİN bunlardan bazıları eserde uzun süren savaşlardan sonra velinimet adı verilen makinayla yönetilen Tek Devlet yapısı vardır ve kişilerin ismi sayılardan ibarettir. Bireyler yoktur. Doğaya düşmanlık gelişmiştir öyle ki doğa yüksek duvarların ardında kalmıştır. Düşünce özgürlüğü hatta davranış özgürlüğü yoktur. Cam fanuslar da yaşayan insanlar kimin kiminle beraber olacağını belirleyen pembe biletler yemek saatlerinin, hatta uyku saatlerinin aynı olmasına varana kadar tek devlet tarafından belirleniyor.
Baş kahraman D-503'ün kayıt altına aldığı günlükleriden okuyorsunuz romanı insanları mutlu etme kaygısı olmadan ne emir gelirse onu yerine getiriyorlar. Betimlemelere yer verilen romanda ben okurken film izliyormuşum gibi okudum çoğu yerler bende gerçeklikle distopya arasında gidip gelmeme sebep oldu. Son çıkarım olarak kimse özgür değil özgür değiliz her ne olursa olsun sınırlar çerçevesinde yaşıyoruz Hangimiz kendi kararlarımızı kendimiz aldık?
Kesinlikle tavsiye edeceğim bu eseri distopyaya ilgi duyuyorsanız kesin okuyun duymuyorsanız yine okuyun. Bana öneride bulunan emeğini esirgemeden kitabı gönderen güvenerek alışveriş yaptığım @kitapdunyasi.tr ye çok teşekkür ederim
Selam! Ben, yani Biz, Cesur Yeni Dünyalılarız!İnceleme
Hani arkadaşınıza bir dizi, film veya oyun önerirsiniz de; belli bir zaman sonra onu sizden daha çok sevdiğini iddia eder..sanki kendi, o şeyi sizden önce biliyormuş gibi davranır... Heeeh.. alın o hissi, tutun getirin buraya. Ayyyynnen bu dramı göreceksiniz bu incelemede çünkü 
Aldous Huxley, 
Cesur Yeni Dünya kitabıyla aynen bunu yapmıştır. Daha çok okunmaya sahiptir ve kendi de daha çok bilinir çağımızda. Fakat Cesur Yeni Dünya'yı asıl kuran kimdir? Biz.. arkadaşına o diziyi, o filmi, o oyunu ve ne yazık ki o kitabı öneren Biz... 
Yevgeni İvanoviç Zamyatin , ben...
Gel gelelim, 'hangi kitap daha iyi?' diye sorsanız Cesur Yeni Dünya derim çünkü daha gelişmiş, açık, özgür; daha kurgusal, daha distopik. Zamyatin içeriği topluma sunmuş ve kendi dönemi için gayet iyi bir eser de koymuştur ortaya fakat Huxley bunu tadından yenmeyecek bir hâle getirmiştir.
Bence iki kitaptan birini okumak yeterli verimi sağlar bu kurgu konusuna dair. Peki ya 'hangi kitap okunmalı?' diye sorarsanız... Üzülün, iyi olanı önermiyorum. 'Biz'i okumalısınız. Neden mi? Çünkü daha öz bu kitap. Bu kitapta benim için en değerli nokta, Huxley gibi kurduğu distopyayı çarçur etmeyişi oldu.
Cesur Yeni Dünya'da da, Biz'de de içinde bulundukları distopyayı sorgulayan bir eleman görürüz. Asıl mevzu, bu sorgulayışın nereye vardığıdır. Cesur Yeni Dünya, bize kendinin distopya olduğunu buram buram hissettirirken ve kitabın sonunda "Evet ya, iyi ki şuan bulunduğumuz düzene sahibiz, ya irademiz ve yaşantımız Cesur Yeni Dünya'daki gibi olsaydı?.." dedirtiyor; Biz, ise bu distopyada hâlâ kendini dış etkenlere karşı korumaya çalışan bir zihni gösteriyor. Bulunduğu düzene karşı bir eylemde bulunsa dahil suçluluk hissini kaybetmiyor. Sonunda da distopyasını savunduğu şu cümleler ile veda ediyor zaten bizlere 'Umuyorum ki kazanacağız. Dahası
Aldous Huxley, Cesur Yeni Dünya kitabıyla aynen bunu yapmıştır. Daha çok okunmaya sahiptir ve kendi de daha çok bilinir çağımızda. Fakat Cesur Yeni Dünya'yı asıl kuran kimdir? Biz.. arkadaşına o diziyi, o filmi, o oyunu ve ne yazık ki o kitabı öneren Biz... Yevgeni İvanoviç Zamyatin , ben...
Gel gelelim, 'hangi kitap daha iyi?' diye sorsanız Cesur Yeni Dünya derim çünkü daha gelişmiş, açık, özgür; daha kurgusal, daha distopik. Zamyatin içeriği topluma sunmuş ve kendi dönemi için gayet iyi bir eser de koymuştur ortaya fakat Huxley bunu tadından yenmeyecek bir hâle getirmiştir.
Bence iki kitaptan birini okumak yeterli verimi sağlar bu kurgu konusuna dair. Peki ya 'hangi kitap okunmalı?' diye sorarsanız... Üzülün, iyi olanı önermiyorum. 'Biz'i okumalısınız. Neden mi? Çünkü daha öz bu kitap. Bu kitapta benim için en değerli nokta, Huxley gibi kurduğu distopyayı çarçur etmeyişi oldu.
Cesur Yeni Dünya'da da, Biz'de de içinde bulundukları distopyayı sorgulayan bir eleman görürüz. Asıl mevzu, bu sorgulayışın nereye vardığıdır. Cesur Yeni Dünya, bize kendinin distopya olduğunu buram buram hissettirirken ve kitabın sonunda "Evet ya, iyi ki şuan bulunduğumuz düzene sahibiz, ya irademiz ve yaşantımız Cesur Yeni Dünya'daki gibi olsaydı?.." dedirtiyor; Biz, ise bu distopyada hâlâ kendini dış etkenlere karşı korumaya çalışan bir zihni gösteriyor. Bulunduğu düzene karşı bir eylemde bulunsa dahil suçluluk hissini kaybetmiyor. Sonunda da distopyasını savunduğu şu cümleler ile veda ediyor zaten bizlere 'Umuyorum ki kazanacağız. Dahası
Baskı da çeviri de çok kötü, kesinlikle farklı bir yayınevinden okumalısınız... Böyle kötü bir baskısını okumama rağmen çok beğendim. Yaratıcı ve eleştirel zihinlerin eserlerini okumayı sevenlere tavsiye ederim.
Artık insanlığın bittiği, doğadan izole bir şekilde yaşayıp insanların makineleştiği, diktatörün bütün kararlarının kabul edilip karşı çıkanların infaz edildiği, duyguların olmadığı sadece matematik ile yaşanılan bir toplumda; Tek Devlet altında yaşayan D-503 adlı ana karakterimiz, İntegral adı verilen uzay aracının başmühendisidir. D-503 Tek Devlet'e sıkı sıkıya bağlıyken tanıştığı I-330'a aşık olmasıyla insanlığını yavaş yavaş kazanmaya başlamış, kitaptaki topluma göre "ruh hastalığına" kapılmıştır.
I-330'a deli divane olan başkarakterimiz, adeta ızgarada bekleyen tavuk kanadı gibi I-330'un kendisini güzel bir baharatlayıp ızgaraya cızbız ateşiyle pişirmesini sonrasında ise afiyetle yemesini istemektedir. Tabi bu enayiyi gören I-330'da gel 503 git 503 uzay aracını kaçırırız dimi 503 diyerekten amaçlarını gerçekleştirmeye çalışıyor.
1984 romanına da ilham kaynağı olan bu bu distopik roman, konu bakımından ilgi çekici olsa da üslup beni yerlere yatırmış, yav n'oluyo n'oluyo dedirtmiştir. Çeviriden kaynaklı olduğunu düşünsem de farklı çevirileri incelediğimde de aynı durumla karşılaştım. Benim puanım sana 7 kanka.
Bu kitapla ilgili çok beğendiğim ve her cümlesine katıldığım bir yazıyı küçük düzeltmelerle sizinle paylaşacağım. Hem kitabı hem de günümüze tuttuğu ışığı görebilmemiz açısından çok önemsiyorum bu cümleleri. İşte her cümlesine katıldığım o efsane tespitler:
"Geçenlerde Biz adlı romanını okuyordum. Yazarın Rusya'da politik hareketten dolayı hapsedildiği dönemde yazılan bu roman 26.yy dünyasında geçiyor. Bireysellikten ve duygulardan mümkün mertebe arındırılmış bir dünya. Mülkiyet hakkı yok, özel alan yok. İnsanlar cam evlerde yaşıyor. Yemek yemelerinden yürümelerine, sevişmelerinden sosyalleşmelerine her adım bir çizelgeye uygun olarak yapılıyor. İnsanlar sayılardan ibaret. Dünyaları da öyle.
İşte böyle bir dünyada baş kahramanın ( D-530 ) tuttuğu kayıtlar aracılığıyla düşüncelerini görüyoruz. Şimdi bakalım;
1. Çevre tamamen düşman. Ağaçlardan, bitkilerden ve hayvanlardan nefret ediyorlar. Doğayı hayatlarından çıkarmak için yaşadıkları yerin etrafına devasa duvarlar dikilmiş hatta.
Bu doğa ve hayvan düşmanlığı tanıdık geldi mi?
2. İnsanların her şeyi sayıyla hesaplı, limitler içinde yaşıyorlar ve bunun kendileri için en mükemmel düzen olduğuna inanıyorlar. Çok seslilik hayal bile edilemeyecek korkunç bir şey. Herkes bir arada ve aynı fikirde olmalı ama aynı fikirde olacakları şey de Velinimet'in istediği şey olmalı. Yani halk, muhalif bir konuda bir araya geldiğinde bu noktada kimse birlik vs. demiyor. Direkt düşman olarak algılanıp yok ediliyorlar.
Düşünce özgürlüğüne olan düşmanlık tanıdık geldi mi?
3. İnsanların yatak odaları devletin tekelinde. Kim kiminle sevişmeli, ne sıklıkla ve ne zaman olmalı bunlar devletin belirlediği sınırlar içinde yapılmak zorunda.
Aklı fikri halkının sevişmesinde olması, burnunu bu konunun içine sokması tanıdık geldi mi?
4. Halk,
Biz, Rus yazar Yevgeni İvanoviç Zamyatin'in 1920'li yıllarda kaleme aldığı, ilk ütopya karşıtı roman olarak Aldous Huxley'in Cesur Yeni Dünya'sına ve George Orwell'in 1984 isimli romanlarına esin kaynağı olmuş, yazarın kendi ülkesi Rusya'da ise ancak 1988 yılında yayımlanabilmiş bir roman.
Kitap 1920'ler de yazılıyor ve 26. yüzyılda, insanların doğadan, kendi benliklerinden ve birbirlerinden koparıldığı bir ortamda, insanların isimlerinin yerini numaraların aldığı, saydam cam duvarlar arasında yaşanan her şeyin kameralarla kaydedildiği, insanların çiftleşme zamanlarını ve kiminle çiftleşebileceğini bile sistemin düzenlediği, seçimlerin göstermelik yapıldığı, Velinimet'in yönettiği Tek Devlet adlı ülkenin distopik atmosferinde geçiyor.
Özgürlüklerin kısıtlandığı hatta olmadığı, gelişmiş standartlara rağmen baskıcı ve totaliter bir iktidarda mutlu mesut yaşayanların yanısıra bu düzenden memnun olmayanlarında var olduğu bir roman Biz.
Hikayenin başkahramanı mimar D-503'ün her gün olan biteni yazdığı kayıtlardan okuyoruz Tek Devlet'te olan bitenleri. D-503 ve I-330'un aşklarını, İntegral'in yapımını, Velinimet'e karşı mücadeleyi. Biz, başlarda okurken beni biraz zorlasa da sonrasında severek okudum kitabı. Kitap adeta matematik üzerine kurulmuş gibi. Pek çok matematik terimi kullanılıyor, karakter isimleri sayılardan oluşuyor, gülümseme bile diküçgene benzetiliyor:))
Zamyatin'in Biz romanı 2016 yılında Fransız yönetmen Alain Bournet tarafından kısa film olarak sinemaya da uyarlanmış "The Glass Fortress" adıyla. Böyle bir hikaye için 30 dakikalık oldukça başarılı bir kısa film olmuş. Ama filmi kitabı okuduktan sonra izlemek daha anlamlı olacağı kanaatindeyim. İzlemek isteyenler için linki buraya bırakayım.
youtu.be/PQ6Au4BzFMQ
Biz, distopya, bilim kurgu ve
Kara dörtlemenin yazılan ilk ama okunması gereken son kitabı; Biz…
1984, Cesur Yeni Dünya, Fahrenheit 451 ve Mülksüzler gibi pek çok distopik temel eserin bu kitabın bir bölümünden oluşturulduğunu açıkça görüyoruz. Ki Ursula K. Le Guin yazara hayranlığını, ayrıca kitabın kurgusundan etkilendiğini her fırsatta dile getiriyor. George Orwell’ın da benzer bir beyanı var.
Roman 1920’de tamamlanmış, batı edebiyatında ilk ütopya karşıtı roman olarak biliniyor. Eser yasaklanması sebebiyle yazarının ülkesinde ancak 1988 yılında yayınlanma imkanı buluyor.
Kitabın hikayesini ana karakter olan D-503’ün günlüklerinden okuyoruz. Karanlık distopya olarak kabul edilen kitapta, kişisel hiçbir şey yok; duygu, alan hiçbir şey…
Var olan tek şey; Tek Devlet’tir. Bireyler Tek Devlet için, her bakımdan tek tip insan pozisyonunda, toplumun sıradan bir parçası haline gelerek, Biz’i oluşturur.
Yaratılan bu dünyada bireylerin kişiliği, karakteri yok, herkes cam duvarlar arkasında yaşıyor, aile kavramı yok, özgürlük mutsuzluk sebebi olarak görülüyor ve insanlar çok sıkı denetim altında tutuyor, Tek Devlet tarafından.
Kitapta her şeyin rakamlar ve matematiksel terimler üzerine kurulduğu; duyguların, hazların olmadığı bir dünya var. Etik ahlak yasalarının bile matematiğe bağlandığı bir sistem var. Benim gibi matematiği hiç sevmeyen, önceliği hisler olan insanları sıkabilir. Okurken uzun bir havuz problemini çözüyormuşum gibi hissettim. Zira kitapta neredeyse hiç betimleme yok. Bazı bölümlerini anlayabilmek için tekrar okudum.
Kurgusu çok iyi fakat anlaşılması zor bir kitap, bu yönüyle okuduysanız eğer Mülksüzler’e benziyor, ki Mülksüzler’in edebi dili daha anlaşılırdı.
Yazıldığı dönemi baz alırsak yazarın hayal gücüne, ileri görüşlülüğüne hayran olmamak mümkün değil. Toplumun makineleştirilmek
Distopik eserlerin BABAsından merhabalar…! Yevgeni Zamyatin’in BİZ’i, bu türün miladı kabul edilir. O yüzden beklentisi çok olan, bu kadar ünlü olmasına rağmen ülkemizde az bilinen bir eserdir. Bu nadide eseri incelerken her zamanki gibi doğaçlama yolunu seçiyorum. Spoiler içermez ama çok şey içerir....!! ve Sonuna kadar okuyunuz... Lütfen...! :))
İnceleme için şöyle bir kurcaladım ve Dark Tranquillity - Live Damage Konser DVD’sini seçtim.. 2003 yılına gidiyor ve incelemeye hayat veriyoruz…
Hazırsanız başlayalım..! Aman Kahveyi eksik etmeyin..!
Kitabı okumaya başladığım andan itibaren birçok distopik ve bilimkurgu filmi zihnimde sahne aldı. Bu türü herkes sevmez çünkü konular farklı işlenir ve giyim kuşamdan tutun da, karakterler, konuşma tarzları mekanlar çok farklıdır. Her veri gözümün önüne geldiğinde kitabın zevki daha da artmaya başladı haliyle. Ben kitabı ikiye ayırdım. İlki anlatılanın ta kendisi, ikincisi ise kitap bittikten sonra Zamyatin’in Son Sözü…
Şimdi bir bilimkurgu filmi ya da dizisi hayal edin.. Genelde şöyle başlarlar, dünya yok oldu ve yaşam artık bitti. Yeni x bir gezegen bulundu yeni bir koloni kuruldu. Artık insanlık burada hayat bulacak. Geçmişten aldığımız dersler sayesinde, daha farklı bir uygarlık olacağız. Atalarımızın yaptığı o ilkel hataları yapmayacağız, her şey bir kurala tabi olacak, yemek saatinden önce yemeyecek, biz demiyorsak ilişkiye girilmeyecek, ikili ilişkiler kurulmayacak… vsvsvs. Böyle başlayan toz pembe hatasızlık, filmin ortasında bocalar, sonlarında ise farklı tat bırakır ağzımızda. Senaryosuna göre sonu da değişir tabi ki… (En son gözdemiz Yeni Blade Runner'dı)
Benim yakınlık kurduğum film ise Tom Cruise’un Azınlık Raporu filmi. Bu filmde suçlular, suç işlemeden bilgisayara bağlanmış üç kahin tarafından olasılıklar
Yazar Hakkında
Yevgeni İvanoviç ZamyatinYazar · 14 kitap
Yevgeniy İvanoviç Zamyatin (Rusça: Евгений Иванович Замятин) (1884 - 1937), Rus yazar. Distopik bir geleceği konu alan "Biz" (Rusça: Мы) isimli romanıyla ünlenmiştir.
Hayatı
1 Şubat 1884 Tambov Vilayeti'nin Lebedyan ilçesinde bir rahibin oğlu olarak doğdu. 1902'de takdirname ile bitirdiği Voronej Lisesi'nin ardından 1908 yılında Petersburg (Leningrad) Gemi Mühendisliği Enstitüsü'nden mezun oldu. Öğrencilik yıllarında, birinci Rus devrimi zamanlarında devrim hareketlerinde yer aldı. 1906 - 1911 yılları arasında kanun kaçağı olarak yaşadı. Potemkin isyanı olduğu sıralarda Odessa’da bulundu.
İlk Hikayesi “Yalnız” 1908 yılında Eğitim dergisinde yayınlandı. İlk büyük edebi başarısını 1911 yılında yayınlanan “Uyezdnoye” (Gezisel, gezi hikâyeleri) ile kazandı. 1914 yılında yayınlanan savaş karşıtı hikâyesi “Na Kuliçkah” (Çok Uzaklarda) nedeniyle kovuşturmaya uğradı, tutuklandı ve yargılandı, eserin basıldığı derginin ilgili sayısı toplatıldı. Bu iki eser de dönemdaşı ünlü Rus yazar Maksim Gorki’den de iltifatlar almıştır.
1916-1917 yıllarında İngiltere’de Rus buz kırıcı gemilerinde çalışırken izlenim sahibi olduğu İngiliz hayatı hakkında “Ostrovityane – Adalılar” adlı eseri yayınlandı. 1917 sonbaharında Rusya’ya döndü. Maksim Gorki tarafından davet edildiği Dünya Edebiyatı Topluluğu’nda, İngiliz ve Amerikan edebiyatından sorumlu yayın kurulu üyesi olarak görev aldı. Aynı yıllarda esas mesleğinde de başarılı çalışmalarda bulundu Ermak, Krasin gibi buz kırıcı gemilerinin ve diğer muhtelif gemi yapım işlerinde görev aldı.
1920'lerde “Serapionlar Kardeşliği” yazın topluluğunun üyesi oldu. “Mağara”, “Rus” ve “En Önemli Hakkında” bu dönem eserlerindendir. Aynı yıllarda “Bit” ve “Atilla” piyeslerini yazdı. 1920 yılında en çok ses getiren ve batı edebiyatında ilk ütopya karşıtı roman olarak nitelendirilen Biz adlı romanını yazdı. Roman ilk olarak 1924 yılında İngiltere’de yayınlandı. 1929 yılı sonrasında, 1988’de “Biz” kendi dilinde yayımlanana kadar Zamyatin’in eserleri Sovyetler birliğinde hiç yayımlanmadı. George Orwell’in ünlü eseri 1984’ü yazarken “Biz” den etkilendiği yorumları yapılmıştır.
1931 yılında kendi isteği üzerine Stalin tarafından verilen Sovyetler Birliği dışına çıkış izni ile Paris’e yerleşti. Ölümüne kadar bir göçmen olarak Sovyet vatandaşlığından çıkmadan orada yaşadı. Zamyatin ağır bir hastalık geçirerek 1937 yılında Paris’te öldü. Son eseri “Tanrı’nın Sopası” ölümünden sonra 1938 yılında yayınlanmıştır.
Eserleri
Romanları
Biz (roman) (1920), Versus Kitap, Haziran 2009, Çev. Algan Sezgintüredi
Kısa öyküleri ve hikayeleri
Yerel Hikayeler (1912)
Uzaklarda (1913)
Alatır (1914)
Adalılar (1917)
İnsan Avcısı (1918)
Kuzey (1918)
Nisan (1912)
Yolsuz (1913)
Üç Gün (1913)
Afrika (1916
Resimler (1916)
Bilim Şehidi (1916)
Göz (1917)
Kadastro Memuru (1918)
İşaret (1918)
Günahkarların Kefili (1918)
Ejder (1918)
X (1919)
Yerazm’ın Nasıl İyileştirildiği Hakkında (1920)
Çocukça (1920)
Mamay (1920)
Mağara (1921)
Söz Çurigin’e Veriliyor (1922)
Yamyamlar. Tanrı’nın Kilisesi. (1922)
Rus (1923)
En Önemli Hakkında (1923)
Yola (1928)
Taşkın (1929)
Tanrının Sopası (1935)
Diğer eserleri
Herbert Wells (1922)
Moskova - Peterburg (1933)
