Dublinliler
James JoyceYazar:
James Joyce
Çevirmen:
Tamer Gülbek
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
Şubat 2024
İlk Yayın Tarihi:
1914
Yayınevi:
Ötüken Neşriyat
Orijinal Adı:
Dubliners
ISBN:
9786254086212
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Diğer Baskılar
35 diğer baskı · Tümünü Göster
Dublinliler
1.835 okunmaİletişim Yayıncılık · Haziran 2021 · 276 s.
Dublinliler
417 okunmaİthaki Yayınları · 2020 · 216 s.
Dublinliler
281 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 6 Şubat 2024 · 232 s.
Dublinliler
154 okunmaAylak Adam Yayınları · 2014 · 285 s.
Dublinliler
48 okunmaAlfa Yayınları · 4 Nisan 2016 · 310 s.
Dublinliler
44 okunmaEverest Yayınları · 28 Eylül 2018 · 254 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ben paralize olmuşum, ya siz?James Joyce’un öykülerinde kullandığı temel fikirlerden biri paralizi kavramıdır. 
Dublinliler kitabında bu kavram, neredeyse bütün öykülerin gizli omurgasını oluşturur ve bu yapıyı küçük epifaniler destekler.
Ama burada söz konusu olan şey bedensel bir felç değil. Joyce’un kastettiği ruhsal ve toplumsal bir felç.
Şöyle düşünmeden edemedim okurken: Bir insan yürüyebilir, konuşabilir, işe gidebilir… Ama hayatında hiçbir şeyi gerçekten değiştiremez. Karar veremez, risk alamaz, hayalini gerçekleştiremez. İçinde bir hareket isteği vardır ama sanki görünmez bir şey onu olduğu yere çiviler. Joyce’un “paralizi” dediği tam olarak bu.
Bu felcin birkaç yüzü var:
Toplumsal paralizi.
İnsanlar geleneklerin, dinin, ailenin içinde sıkışıp kalıyor. Başka bir hayat mümkün ama kimse o adımı atmıyor.
Ruhsal paralizi.
Ne istediğini biliyorsun ama harekete geçemiyorsun. Düşünce var, irade yok.
Ahlaki paralizi.
Yanlış bir hayat yaşadığını hissediyorsun ama değiştirmek yerine alışıyorsun.
Joyce’un karakterleri en acı noktada şunu fark ediyor:
Hayat aslında dönmüyor, tekrar ediyor. Aynı günler, aynı alışkanlıklar, aynı küçük kırılmalar… Yıllar geçiyor ama insan yerinde sayıyor.
Bunu okurken aklıma hep şu geldi: Sanki bir insanın hayatı donmuş da, sadece günler akıyormuş gibi.
En çarpıcı tarafı ise şu:
Onlar bunun farkında. Ama bu farkındalık hiçbir şeyi değiştirmiyor.
Yani burada anlatılan “paralizi”, sadece hareketsizlik değil; insanın kendi hayatında yavaş yavaş silinmesi.
Öyküler öyle seni alıp sürüklemez. Hatta yer yer bilinçli olarak mesafe koyar. Ama tam da bu yüzden, anlattığı o donmuşluğu sana hissettirir. Okurken sadece okumazsın; o sıkışmışlığın içinde kalırsın.
Bu kitap sana bir hikâye anlatmaz, seni kendi hayatınla yüzleştirir. Ve asıl rahatsız edici olan da bu. Hem de çok...
James Joyce’un öykülerinde kullandığı temel fikirlerden biri paralizi kavramıdır. Dublinliler kitabında bu kavram, neredeyse bütün öykülerin gizli omurgasını oluşturur ve bu yapıyı küçük epifaniler destekler.
Ama burada söz konusu olan şey bedensel bir felç değil. Joyce’un kastettiği ruhsal ve toplumsal bir felç.
Şöyle düşünmeden edemedim okurken: Bir insan yürüyebilir, konuşabilir, işe gidebilir… Ama hayatında hiçbir şeyi gerçekten değiştiremez. Karar veremez, risk alamaz, hayalini gerçekleştiremez. İçinde bir hareket isteği vardır ama sanki görünmez bir şey onu olduğu yere çiviler. Joyce’un “paralizi” dediği tam olarak bu.
Bu felcin birkaç yüzü var:
Toplumsal paralizi.
İnsanlar geleneklerin, dinin, ailenin içinde sıkışıp kalıyor. Başka bir hayat mümkün ama kimse o adımı atmıyor.
Ruhsal paralizi.
Ne istediğini biliyorsun ama harekete geçemiyorsun. Düşünce var, irade yok.
Ahlaki paralizi.
Yanlış bir hayat yaşadığını hissediyorsun ama değiştirmek yerine alışıyorsun.
Joyce’un karakterleri en acı noktada şunu fark ediyor:
Hayat aslında dönmüyor, tekrar ediyor. Aynı günler, aynı alışkanlıklar, aynı küçük kırılmalar… Yıllar geçiyor ama insan yerinde sayıyor.
Bunu okurken aklıma hep şu geldi: Sanki bir insanın hayatı donmuş da, sadece günler akıyormuş gibi.
En çarpıcı tarafı ise şu:
Onlar bunun farkında. Ama bu farkındalık hiçbir şeyi değiştirmiyor.
Yani burada anlatılan “paralizi”, sadece hareketsizlik değil; insanın kendi hayatında yavaş yavaş silinmesi.
Öyküler öyle seni alıp sürüklemez. Hatta yer yer bilinçli olarak mesafe koyar. Ama tam da bu yüzden, anlattığı o donmuşluğu sana hissettirir. Okurken sadece okumazsın; o sıkışmışlığın içinde kalırsın.
Bu kitap sana bir hikâye anlatmaz, seni kendi hayatınla yüzleştirir. Ve asıl rahatsız edici olan da bu. Hem de çok...Epifaniyle yükselen çığlık!Düşünce
Puan vermedi·232 syf.·
2025 109. kitabı
James Joyce (1882 - 1941), İrlandalı bir yazar, öğretmen, şair ve edebiyat eleştirmenidir. 1914’te yayımlanan ilk önemli eseri Dublinliler, on beş kısa hikâyeden oluşuyor. Ayrı ayrı hikayeler olsa da öyküleri derleme olmaktan çok daha fazlasını vaat ediyor. Yazarın kendi yaşam döngüsünün izlerini taşıyan, tematik bir bütünlüğüyle yalnızca bir derleme değil, tematik ve yapısal bütünlüğüyle neredeyse bir roman gibi inşa ediyor. Joyce’un Dublin’i anlatışı, Yaşar Kemal’in ‘Herkes kendi Çukurova’sını yazar. sözünü akla getiriyor. Yazarın Dublin'deki hayat hikayelerindeki ilişkisinin derinlemesine hissedildiği bu öyküler tıpkı yazarın yaşamı gibi çocukluktan gençliğe, oradan yetişkinliğe ve nihayetinde toplum yaşamına uzanan bir döngüyle sıralanıyor. Joyce kitabının yayımlanması için 9 yıl uğraşmış çünkü İrlanda’daki yayıncılar "ahlaksız" buluyor. Bu direniş, onun kendi toplumuyla ve geçmişiyle hesaplaşma cesaretinin de bir yansımasını okuyucusuna tutuyor…
James Joyce’un anlatısında olaylar gürültülü patırtılı olarak değil, çoğu zaman akış sessiz ve gündelik bir olay- durum ilişkisiyle ilerliyor. Bu yüzeyin altında, bir anda beliren ve karakterin ya da okuyucunun zihninde yankı bulan bir farkındalık anı saklıyor. Bu beklenmedik, insanın zihninde o anda beliren içsel uyanışlara Epifani ismini veriyor. “görünme”, “belirme” anlamına gelen kavram, karakterin içinde uzun zamandır gizli kalmış bir gerçeğin, bir anlık dış uyaranla bir söz, bir bakış ya da bir sessizlik aracılığıyla su yüzüne çıkarıyor. Yazarın bu tekniğiyle oluşturduğu farkındalık çoğu zaman umut değil, bir tür trajik uyanışı ve çığlığı getiriyor…
Kitabın merkezinde hayat gailesindeki mecburiyet, ruhsal tıkanıklık ve yaşarken ölmek deyimini yansıtan karakterler genellikle kaçmak, değişmek, ilerlemek
Kitapta 15 tane öykü var. Joyce un sade anlatımı eşliğinde, Dublin sokaklarının havasını solumak, İrlanda kültürü, İrlandalıların gelenek, görenekleri, dini adetleri, ilişkileri, anlayışları hakkında genel bir bakış açısı oluşturmak isterseniz kitabı tavsiye ederim. İlk kez yıllar önce okumuştum bu kitabı, ikinci defa bu kez okuyuşumda daha çok beğendiğimi söylemeliyim.
Dünyadaki çeşitli ve farklı yerleri bilmek için, Dublin i öğrenmenin yeterli olduğunu düşünen Joyce, öykülerinde insanın kendi içindeki çatışmalarını, şaşkınlığını, pişmanlığını, kararsızlığını, umutlarını ifade ediyor. Cadde, sokak, kulüp, pub, insanların adları, şehrin diğer ayrıntıları gibi detaylarda Joyce gerçek isimler kullanıyor.
Öykülerde değinilen konulardan bazıları;
üstlendiği sorumluluklar dikkate alındığında bir papaz olabilmenin gerektireceği cesaretin şaşırtıcılığı, insanın güvenebileceği dostlarının ancak eski dostlarından olabileceği, insanların kültür ve karakter farklılıklarını önemsemeden şu ya da bu sebeple bir araya gelebileceğini, okuldan bir günlüğüne de olsa kaçamak yapmanın heyecanı, yeşil göz ve kızıl saçın güvenilmezlik simgesi olması, birlikte vakit geçirdiğin arkadaşını aslında hor görüyor olman, İrlanda nın sembolü olan arp, Arap pazarı, hayatın ciddi işleri için insanın hiç sabrının kalmaması, bütün hayatını gündelik işleriyle ailesine adayan anne, yoksul halkın Avrupa nın zenginliğini ve sanayisini yarıştırdığı araba yarışlarını seyretmesi, İrlanda argosu, Dublin in ünlü caddeleri, dini gelenekler, İrlanda Dirilişi Akımı, bir-penilik-okullar, dünyada edinilen mal ve mülkün doğru kullanılması karşılığı ebedi hayatın kazanılması, Peder in gözetiminde kişinin ruhani hesaplarını ortaya dökerek yanlışlarını düzeltmesi, misafirperverlik geleneği….
Muhteşem mi? desem... efsane mi? desem. Kalemi zekası yetenek mi? desem. Hepsi bu kitapta var. Sakin kafayla okumalısınız. Boş vaktinizde okumanızı tavsiye ederim. Çok beğendim. çok...
Dublinliler’i okurken beni en çok etkileyen şey, kitabın tek tek öykülerden oluşmasına rağmen aslında tek bir büyük hayatın parçaları gibi hissettirmesiydi. Joyce’un anlattığı karakterler sanki bir öyküde kapıyı aralayıp geçiyor, başka bir öyküde sessizce karşımıza oturuyor. Bir yerde adı geçen biri, başka bir öyküde yan karakter olarak beliriyor. Karakterlerin ve temaların öyküler boyunca birbirine değmesi, dikkatli ve ayrıntıcı okurlar için ayrı bir tat veriyor.
Her öykü kendi başına sade ve hatta yer yer sıradan gibi görünse de, karakterlerin birbirleriyle iç içe geçmesi bu sıradanlığı derin bir melankoliye dönüştürüyor. İnsanlar birbirlerini gerçekten tanımasalar bile aynı sıkışmışlık duygusunu paylaşıyorlar. Joyce, bu karakterleri yargılamadan anlatıyor; onların korkularını, hayal kırıklıklarını ve kaçamadıkları alışkanlıklarını olduğu gibi bırakıyor önümüze. Öykülerde bulunan tüm kişiler birer mahkum aslında. Kendi küçük dünyalarına sıkışmış, dizginlenmenin, hüsranın, kaderin tutsakları olmuş olan insanlar.
Dublinliler, bana göre, bir şehirden çok insanların birbirine değerek ama yine de yalnız kalarak yaşadığı tutsak bir ruh hâlinin kitabı.
Joyce’un dili burada Ulysses kadar zorlayıcı değil; klasik edebiyata yumuşak bir geçiş yapmak isteyenler için iyi bir başlangıç. Büyük olaylardan çok insanların iç dünyasını, sessiz kırılmalarını ve gündelik hayattaki küçük anları okumaktan hoşlananlar bu kitapta çok şey bulur.
Keyifli okumalar
Geçmişe Takılıp KalmayacağımDuygu ve Düşünce
Puan vermedi·232 syf.·
2025 276. kitabı
"Ama rüyamın en hoşuma giden yanı, beni hâlâ eskisi gibi seviyormuşsun..."
Kitap hakkındaki düşüncelerimi ifade etmeye kitabın naçizane fikrime göre en akılda kalıcı alıntısıyla başlamak istedim.
James Joyce yayımlanan ilk kitabı, 20. yüzyıl başlarında Dublin' de yaşayan insanların sıradan hayatlarını kasvetli bir ortamda 15 farklı kısa öyküde aktarıyor. Eserde bireyler üzerinden toplumsal meseleler, ekonomik sıkıntılar, aile içi meseleler, dini değerler, milliyetçilik gibi konular farklı öykülerde günlük olaylar sıradışı bir anlatımla aktarılmakta birlikte karakterler her öyküde toplumda yaşayan orta ya da alt sınıf insanlar arasında yer alıyor.
Her hikayenin sonunda devamı nerde hissi oluştursa da hikayelerde yer alan karakterlerin yaşadığı ani aydınlanma hissini yakaladığınızda öyküyle ilgili çıkarımı yapmış oluyorsunuz.
Alıntıyla başladığım ifadelerimi yine bir alıntıyla bitirirken sürçü lisan ettiysem affola temennisinde bulunarak keyifli okumalar dilerim.
"Geride bıraktığımız hayat pek çok hüzünlü anıyla doludur; eğer kafamıza sürekli bunları takacak olursak, hayattakiler arasındaki işlerimiz arasındaki cesareti bulamayız kendimizde."
Bir Kentin Portreleri Aracılığıyla Psikolojisini Çözümlemek: DublinlilerEdebiyat
“Joyce’un Dublinliler’i sonuç olarak acı bir kitap.”
Dublinliler, James Joyce’un on beş kısa hikâyesinin toplandığı bir eser olarak çıkıyor karşımıza. Birbirlerinden farklı görünseler de, bütün hikâyelerin tematik olarak bir ortaklık ve gelişmeyle birlikte kaleme alındığını gözlemlemek pek mümkün. İlk öykülerde kahramanlarımız çocukken, kitabın orta kısımlarına geldiğimizde kahramanların genç veya orta yaşlı olduğunu görürüz. Sonlara yaklaştığımızda ise kahramanlarımız artık yaşlı bireylerdir ve öyküler genellikle ölüm teması etrafında şekillenir. Bu öyküler, sıradan insanların sıradan hayatlarından ufak kesintiler sunar bizlere.
Dublin’den farklı insanların farklı portrelerini sunan Joyce, aslında bütün öykülerini ortak bir çatı altında toplar: Felcin merkezi olmuş Dublin şehrinin rutin hapishanesine tıkılmış insanların hayatları. Kısıtlayıcı rutinler, gündelik hayatın biteviye tekrar eden sıradan ve bir o kadar kalıplaşmış detaylar, toplumu hapseden, Dublin için küçük fakat oranın insanı için büyük problemler teşkil eden toplumsal ve ahlaksal sorunlar Joyce’un yaratmış olduğu hayatlara damgasını vurur.
Kıyıda köşede kalmış insanların hayatları, ket vurulmuş kaçma arzuları, ani bir epifani anıyla hayalperestlikten gerçekliğe geçen duygu durumları, lineer bir biçimde gözlemlenebilen gelişimleri, toplumsal bir kasveti ve buhran durumunu işler Dublinliler.
Koca bir kentin psikolojisini pervasızca ve ustalıkla ele alan Joyce, Çehovcu öykü anlayışını da pik noktasına ulaştırır. Hikâyeler beklenmedik bir anda başlar, olay değil günlük yaşamdan bir durum, bir kesit anlatılır, serim, düğüm ve çözüm bölümlerine sahip değildir, günlük yaşamdan insanlar ana karakterlerdir ve olay örgüsünden ziyade tema ön plana çıkarılır.
Bu tür öyküler okumaya pek alışkın olmadığım ve pek
Bir yazarın gözünden şehrinin insan manzaraları.Edebiyat Hikaye Öykü
Joyce Külliyatı #3
James Joyce'un 1914 yılında kendi ülkesinde bastıramadığı için Londra'da ilk basımı yapılmış on beş öyküsünü içeren hikaye kitabıdır Dublinliler. İrlanda'lı yayıncılar bu öyküleri çok müstehcen ve sıradan bulmuş, Joyce'un eserini göndermiş olduğu tam on beş yayınevi de basmayı kabul etmemiş, içlerinden sadece bir tane yayınevi kabul etse de yapılan baskılardan dolayı daha sonradan reddetmiştir kitabı basmayı.
Dublinliler kitabını tek kelime ile açıklamaya çalışsaydım ona sadece "zor" bir kitap derdim
Yaklaşık on sayfa bile bulmayan hikayelerden oluşuyor kitap, okunmayı zor kılan etken ise çok katmanlı olay örgüsünden oluşması. Tam anlamıyla hikayeleri kavrayabilmek için ileri seviye okur olmak gerekiyor.
Bütün hikayeler Dublin sokaklarında geçiyor. Bir mahalle yaratmış Joyce bu eserinde ve sizi her hikayede farklı bir eve davet ediyor, yaratmış olduğu tüm ana karakterlerin ortak noktası ülkesinden kaçmaya çalışması, bazen insanlar, bazen kilise ve bazen de devlet ile anlaşamayan insanların yabancı diyarlarda huzur bulacağına kendilerini inandırmış olmaları ortak konu. Özünde çok basit, sıradan gibi görünsede aslında metaforik ve simgesel bir anlamla kurgulanmış hikayelerin hepsi. Bir çok hikayede şimdi ben ne okudum diyerek gelip incelemelere bakmanız pek muhtemel. Zaten hiçbir hikayenin detaylı bir özeti yok, elle tutulur bir sonu yok, novella olan son hikaye hariç.
Kitabı okuduktan sonra Joyce'un bu hikayeleri henüz 1904 yılında, yani 22 yaşında kaleme almış olduğunu öğrendiğimde anlamadığım hikayeleri açıp yeniden ve yeniden okuyarak bu genç beyne hayran kaldım. Daha o yaşta kendi edebi dilini oluşturması takdire şayan. Tam da Ulysses kitabını yazmış bir adama yakışır anlamak için defalarca tekrar tekrar okumanız gereken
Her şey günlerden bir gün Fuat Sevimay'ın Benden'iz James Joyce'unu okumaya karar vermekle başladı. Sonrasında Benden'iz James Joyce'u okurken oradaki Çevirmen'in gazıyla mı desem ne desem, birden kendimi Joyce kitaplarını okurken buldum. Bir taraftan Benden'iz James Joyce, bir taraftan Ulysses ve Dublinliler derken varın şenliği siz düşünün. Ulysses ile mesaimiz devam ediyor ama diğer iki kitap bitti. Bu vesileyle bugün neredeyiz? Tabii ki Dublin'de, Dublilerle birlikte.
Dublinliler Joyce'un 1904 yılında yazımını tamamladığı ancak 1914'de yayımlatabildiği 15 öyküden oluşan bir kitap. Adından da anlaşılacağı üzere tüm öykülerde Dublin ortak karakter. Ben Dublinliler'i okurken sanki Ulysses'in ayak sesleri duyduğumu hissettim desem yalan olmaz.
Öykülerde ne var diye merak edenler için öncelikle klasik öykü anlayışından farklı olduğunu söylemek kimse için şaşırtıcı olmaz herhalde, söz konusu James Joyce olduğunda. Dil ve anlatımı yalın ve sade tabii burada çevirmen Fuat Sevimay'ın hakkını teslim etmek gerekir. Nelerden bahsettiğine gelince, adından da anlaşılacağı üzere Dublinde yaşayan insanların hayatlarından kesitler var öykülerde.
Joyce öykülerinde yaşadığı toplumdan, toplumu oluşturan aileden, dinden, dinin ve din adamlarının toplum üzerindeki etkisinden, toplumun sosyal yapısından ve insanların yaşantılarından, aşktan, ölümden, kadın erkek ilişkilerinden, siyasetten kısaca insana dair pek çok şeyden bahsederken Dublin'i ve İrlandalıları anlatmış.Kitabın en önemli öyküsü novella da denebilecek uzunlukta olan Ölü adlı son öykü. Bu öykü Joyce'un en önemli öyküsü olarak anılıyor ve bu öykünün yazımında Svevo ile dostluğunun ve yaptıkları sohbetlerin çok faydası olduğu söyleniyor. (Joyce ne der bilmem, ben çevirmenin yalancısıyım.)
Joyce'la eğer ilk kez
İnceleme&değerlendirme2024 Okuma Raporları
İngiliz Kurgusu dersi için okuduğum ikinci kitap, modernism akımının etkisinde olan bir diğer kitap da diyebiliriz. Kitap sanki bir hayat döngüsü gibi, kısa kısa hikayelerden oluşuyor Dubliners, bu hayat döngüsü "The Sisters" bölümü ile başlıyor ve bir papazın ölümünü konu alıyor. Daha sonra hayatın başka yollarını, yönlerini anlatıyor diğer bölümler ile. Kitabı oldukça beğendim, James Joyce oldukça başarılı bir eser ortaya çıkarmış tekrardan. Kitap "The Dead" bölümü ile bitiyor, yani yine bir ölüm konulu bölüm. Hayat Dublin'de ölüm ile başlamıştı fakat yine ölüm ile sona erdi; ki bence oldukça sembolik bir iş.
Aralarında benim ilgimi en çok çeken bölüm "Eveline" oldu, bir kadının hayatının değişme şansı olmasına rağmen Dubliners kitabının tekrar eden tematik olayından biri de "Dublinde sıkışık kalıp, oraya tekrardan geri dönmek" görünüyor bu bölümde. Feminist perspektiften bakarsak bir kadının kendini tekrardan onu baskılayan olaylara geri dönmesi eseri oldukça başyapıt yapmaktadır
9/10 James Joyce 
Dubliners
James Joyce DublinersYazar Hakkında
James JoyceYazar · 25 kitap
James Augustine Aloysius Joyce (1882 - 1941) İrlandalı yazar.
Katolik bir ailedendi. Dublin Üniversitesinde çağdaş dilleri öğrendi (1902). Özellikle karşılaştırmalı dil bilgisiyle ilgilenerek sağlam bir kültüre sahip oldu. Tıp öğrenimi için Paris'e gitti, bir yıl sonra Dublin'e döndü. Bir müddet ders verdi. 1904'te tekrar Avrupa'ya geçti. Bir süre Paris'te kaldıktan sonra İtalya'nın Trieste şehrine yerleşti (1906). Trieste'de İngilizce dersleri vererek geçimini sağladı. 1907'de şiirleri yayınlandı: Chamber Music (Oda müziği). 1914'da hikayelerini topladığı Dublinliler'i Londra'da çıkardı. Asıl ününü romanlarıyla sağladı. Şair Ezra Paund'un yardımıyla ilk romanı Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi, The Egoist dergisinde tefrika edildi, 1916'da da kitaplaştırıldı. Ulysses'i de tefrika edilmeye başladıktan sonra 1922'de tamamladı. Joyce'un bu eseri dizgi yanlışlarıyla doluydu. Aslına uygun yeni baskısı ancak 1984'te yapıldı.
Hemen bütün eserlerinde doğup büyüdüğü Dublin'i merkez alır. Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi'inde kendi hayatını konu edinen yazar, altmış kadar dilden aldığı unsurları birleştirerek yazdığı son romanı Finnegan Akşamları'nda (1939) aile fertlerinin bir gecede gördükleri rüyaları anlatır. Joyce, zor anlaşılan bir yazar olarak bilinir.
