Elem Çiçekleri
Charles BaudelaireYazar:
Charles Baudelaire
Çevirmen:
Alişanzade İsmail Hakkı
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
314
Basım Tarihi:
Ekim 2005
İlk Yayın Tarihi:
1857
Yayınevi:
Salkımsöğüt Yayınevi
Orijinal Adı:
Les Fleurs du Mal
ISBN:
9786055160203
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
18 diğer baskı · Tümünü Göster
Kötülük Çiçekleri
2.881 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Nisan 2024 · 208 s.
Kötülük Çiçekleri
197 okunmaVarlık Yayınları · 5 Ağustos 2016 · 359 s.
Kötülük Çiçekleri
182 okunmaAdam Yayınları · Ekim 2001 · 295 s.
Kötülük Çiçekleri
69 okunmaAyrıntı Yayınları · 2016 · 432 s.
Elem Çiçekleri
43 okunmaSalkımsöğüt Yayınevi · Ekim 2005 · 314 s.
Kötülük Çiçekleri
32 okunmaİkaros Yayınları · Kasım 2020 · 326 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
9/10
2016 49. kitabı
Charles Baudelaire'ın, ustası ve dostu olan Theophile Gautier'ye adadığı eser.
Victor Hugo'nun deyimiyle, şiir dünyasını ''yeni bir ürperiş'' ile dolduran kitap.
'neredeyse dalacağız soğuk karanlıklara
elvada gür ışığı, tez geçen o yazların'
Ey Acı’m, sakin ol, ve artık rahat dur.Edebiyat
Puan vermedi·208 syf.·
2022 76. kitabı
"Ben nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi gelir."
Charles Baudelaire
(9 Nisan 1821 – 31 Ağustos 1867)
Charles Baudelaire, okuma etkinliklerimde adına ve alıntılarına sıkça rastladığım bir yazar olarak merak ettiğim ve tanımak istediğim bir yazar oldu.
Özellikle André Gide nin eserini okurken alıntılanan şiirleri ve alıntılarının bendeki etkisiyle ilk olarak Paris Sıkıntı ve ardından Kötülük Çiçekleri ile yazarı tanıma imkanım oldu.
İki eserinde de yazarın hayatının izdüşümlerini görmek mümkün..
Her iki eserde de yazarın biyografisi bulunmakta. Biyografiyi okuyunca eserlerinde ortaya koyduğu duyguyu anlamlandırmak daha mümkün oluyor.
Yazarın hayatına dair bilgi sahibi olmadan yapılan okumalara yazarın ortaya koyduğu duygular muhtemelen sahipsiz kalır gibime geliyor.
Eserlerinde anlattığı tüm çelişkili duyguların; iyi ile kötü, güzel ile çirkin, melek ile şeytan, düş ile gerçek, cennet ile cehennem arasındaki Arafta gibi verdiği savaşın öznesi kendisi..
Eserlerini okumak isteyenler öncelikle biyografini okumalarını tavsiye ederim.
Charles Baudelaire’in ailesi onun yaşamı ve yapıtları üzerinde önemli etkileri vardır.
Baudelaire’ nin babasının ölümü, annesinin yeniden evlenmesi onda yalnızlık, terk edilmişlik, kapatılmışlık duygularının oluşmasına neden olur. Kendisini annesi tarafından sürgün edilmiş ve lanetlenmiş hisseder. Baudelaire, ruhunu sıkan bu sıradan yaşamdan bir an önce kaçıp kurtulmak ister. Yatılı olarak kaldığı Kraliyet koleji onu ailesinden uzaklaştıran bir hapishane gibidir. “Daha çocukken kalbimde birbirine karşı iki duygunun bulunduğunu fark ettim: Yaşamaktan tiksinti, yaşamaya aşırı sevgi” ( Baudelaire, 1967: 38) diyen şairin ruhunda hep bir kargaşa, sonu gelmeyen derin bir acı ve sürüp giden tutarsızlıklar vardır.
"Yedi yaşındaki bir
Charles Baudelaire'in şiirlerini bir arays getirdiği "Kötülük Çiçekleri" adlı şiir kitabı, yirminci yüzyıl için şiiri estetiğe ve estetik duygulara hazırlayan bir eser olarak görülür. Baudelaire bu eserini ilk kez 1857 yılında yüz adet şiiriyle yayımlamış. Fransa'nın bir kötülük ve bayağılık döneminden geçtiğini vurgulayan yazarımız, şiirlerinde gördüğümüz üzere, dönemin monarşik yönetiminden ve ülkenin çektiği yoksulluktan fazlasıyla etkilenmiş. Avrupa'nın ve Fransa'nın geçirdiği dönüşümü tamamen yapay bulmuş. Fazlasıyla buhranlı bir döneme girmiş. Bu hislerini dile getirmeye çalıştığında ise hep kendisi 'kötü' olarak yaftalanmış. "Kötülük Çiçekleri", aynı zamanda anlattığım bu duruma bir başkaldırı aslında... Kötülüğü iki biçimde, yani hem 'kötülük olgusu' hem de ona karşı çıkan bir zıt görüşle açıklamaya çalışıyor. Yani kötülük kavramını toplumsallıktan önce kendi bireysel ahlak anlayışında değerlendiriyor ve açıklamaya çalışıyor. Hayatındaki trajik anlarını dizelerine yüklerken, kendi bireysel zaferlerine kadar giden yolu okura anlatmayı amaçlamış sanki... "Kötülük Çiçekleri"nin her sayfasında bir yandan bir olguyu açıklamaya çalışırken, diğer yandan da bu olguya zıt bir görüşle karşı çıkıyor. Baudelaire'in bu konuda ikili düşündüğünü görüyoruz. Bu eserde, her okur gibi şiir kitabını okuduğunuzda kötülüğün övüldüğünü hissedebilirsiniz. Ancak Charles Baudelaire burada başka bir ahlaki adımın peşinde: O, "Kötülük Çiçekleri"nde iyinin ve kötü olanın sınırlarını net bir şekilde çizmeye çalışıyor.
Şiirlerinde dönemin yaygın akımı romantizmden tamamen sıyrılmak istediğini görüyorum öncelikle Charles Baudelaire'in... Sembolist şairin romantizm akımından çok kendi bir hüznü, bir melankolisi var ve sözcüklerini bu melankoli eleğinden geçirerek seçiyor gibi... Melankolisi,
çürümenin içinde parlayan bilinç1000Kitap
Puan vermedi·208 syf.·
2026 18. kitabı
Bazı metinler vardır, onları okuduğunda bir şey öğrenmezsin; aksine bir şey hatırlarsın ama neyi hatırladığını da tam çıkaramazsın, Kötülük Çiçekleri tam olarak böyle bir yerde durur, çünkü sana yeni bir dünya kurmaz, zaten içinde bulunduğun ama görmezden geldiğin o alanı yavaş yavaş belirginleştirir ve bunu yaparken ne açıklama ihtiyacı duyar ne de bir yön gösterme kaygısı taşır, yalnızca gösterir ve geri çekilir, sanki insanın kendisiyle baş başa kalmasının yeterince ağır bir deneyim olduğunu bilir gibi. Baudelaire’in yaptığı şey kötülüğü anlatmak değil, onu yerli yerine koymaktır; çünkü onun metninde kötülük dışarıdan gelen bir sapma değil, insanın yapısına içkin bir sürekliliktir ve bu yüzden şiirlerde ne dramatik bir yükseliş ne de bir arınma arayışı vardır, daha çok kabullenilmiş bir bilincin durağan ama derin akışı hissedilir, insanın kendisinden kaçamadığı o dar alanda dolaşır durur dizeler.
Kitap boyunca dikkat çeken şey, estetik ile rahatsızlık arasındaki o ince çizginin sürekli ihlal edilmesidir; bir an durup hayranlık duyarsın, bir an sonra içgüdüsel olarak geri çekilmek istersin, fakat o geri çekilme isteği bile metnin işleyişine dahildir, çünkü burada şiir dışarıda duran bir şey değildir, yavaşça içeri girer, yerleşir ve insanın kendine karşı kurduğu o sessiz, görünmez savunmaları fark ettirmeden aşındırır. Zaman bu metinde ilerleyen bir şey değildir; genişleyen, üst üste binen ve aynı anda hem yaşayan hem çözülen bir katman gibidir, bu yüzden hiçbir şiir bir diğerini tamamlamaz, her biri aynı merkezin etrafında döner ve okur bir noktadan sonra ilerlediğini değil, aynı yerde derinleştiğini fark eder, ki asıl ağırlık da burada başlar.
Baudelaire hiçbir şeyi yüceltmez; ne aşkı ne acıyı ne de güzelliği, her şeyi olduğu haliyle bırakır ve bu sadelik bir
Dandycilik(?)Şiir
Şiirin ses ölçümü içgüdüsel, sezgisel yoklamalarla değil, eksiksiz bir bilinçle, uzun deneyimlerden elde edilmiş bilgi birikimiyle sağlanabilir ancak. Bu yüzden de, her hangi bir şiiri hakkını vere vere çevirmeye kalkışacak kişinin "kendilerini söyleyiş ahlakına adamışlar tarikatı"nın üyesi olması gerekir. Baudelaire şöyle diyor: "Yalnız içgüdülerinin kılavuzluk ettiği ozanlara acıyorum".
Andre Gide, Aragorn ve Cesare Pavese gibi önemli şairlerin ve bir çok Türk şairin de ilham kaynağı olmuş Charles Baudelaire ile tanışma kitabım oldu.
Yayın evinin kararımı desem, çevirmen Sait Maden'in mi desem bilemedim ancak kitabın ön sözünde bulunması gereken Dandycilik terimini kitabın en sonuna ekleyip, okurken anlamsız gelen ancak kitabın sonundaki ek lerle anlamadığım yerleri tekrar okuyunca anladığım bir dizgi karmaşası ile karşılaştım.
Çünkü Baudelaire şiirlerinde biçim güzelliğine önem vererek bir hikaye yaratmadan daha çok estetik kelimeleri ayrı ayrı biçimlendirip şekillere sokarak dizeler halinde yazmış şiirleri. Bu yüzden neredeyse şiirlerin bir çoğunu anlam veremeden okudum. Bir iki dize ile örneklendireyim;
"Bu bir sesleniş ki bin nöbetçi yineler,
Bir buyruğun bin ses borusundan çıkışı;
Bin kalenin burcunda yakılmış bir fener,
Sık ormanlarda yitmiş avcılar çığrışı."
Ya da;
"Şeytan, Tanrı, ne olursan ol, Melek, Siren
Işık uyum, ıtır, sen kadife gözlü peri,
Tek kraliçem, daha katlanılır bir evren
Sağla bana, daha hafif kıl saniyeleri."
Baudelaire şiirlerinde anlam yaratmaya çalışmıyor, düzyazı ve şiiri estetiklikle buluşturuyor ve kelimelere dikkat çekmek istiyor. Aşk şiiri yazarken dahi kadın erkek ilişkisini anlatmaktan ziyade kelimeleri harflerle süsleyerek evlendiriyor ve sizden sadece cümleye değil metafora odaklanmanızı istiyor.
Yazarın Kötülük Çiçekleri
"Acı çeken insanın uzak sesi."Şiir
Baudelaire yazdığı bir mektupta kitaptan şöyle bahseder;
"...size bu acımasız kitaba bütün yüreğimi, bütün sevdamı, bütün inancımı, bütün kinimi koyduğumu söylememe gerek var mı?"
İyiyle kötünün, düşle gerçeğin, cennetle cehennemin savaştığı bir dünyada; imgelerin, sözcüklerin gücüyle kötülükten güç alarak güzelliği hissettirecek şiirlerin bulunduğu kitap.
Şair şöyle diyor bir yazısında,
"Her insanda her an, biri Tanrı’ya, öbürü Şeytan’a yönelmiş aynı zamanlı iki istek vardır."
Şiirlerinde insanın bu iki tezat yönünü bir arada vermiş, insanın ne sadece iyi ne de sadece kötü olduğunu, her iki duygununda insanın içinde barındığını anlatmak istiyor.
"Özgür olmayan ruh yalnızlığa ve acı çekmeye mahkûmdur." diyor ve insanın ruhunun bedeniyle birlikte olduğu sürece asla özgür olmayacağını, özgürlüğün tek yolunun "ölüm" olduğunu düşünüyor.
Ölümle birlikte yeryüzündeki sıradanlık, bayağılıktan uzaklaşıp özgür bir yolculuğa çıkıldığına inanıyor. Nedense şiir kitabı olmasına rağmen kitabı 
Huzursuzluğun Kitabı kitabına benzettim. Şiirleri bana o kitabı okuduğumda ki hisleri hatırlattı.
Dünyayı “sağır evren” olarak nitelendiren Baudelaire, insanın tutkularından yola çıkarak, gerçeklere karşı ruhu aydınlatacak suni güneşin arayışında.
Kötülük Çiçekleri’nin yayımlanmasının hemen ardından, "toplumsal değerleri aşağılaması" nedeniyle kendisine dava açılan şairimiz, para cezasına çarptırılır ve yapıtındaki 6 şiir 1949 yılına kadar Fransa’da yasaklanıyor. Şiirlerin ya da yazarın yasaklanması, insanın içinde kötüyü de barındırabildiği gerçeğini değiştirmiyor elbette..
Huzursuzluğun Kitabı kitabına benzettim. Şiirleri bana o kitabı okuduğumda ki hisleri hatırlattı.
Dünyayı “sağır evren” olarak nitelendiren Baudelaire, insanın tutkularından yola çıkarak, gerçeklere karşı ruhu aydınlatacak suni güneşin arayışında.
Kötülük Çiçekleri’nin yayımlanmasının hemen ardından, "toplumsal değerleri aşağılaması" nedeniyle kendisine dava açılan şairimiz, para cezasına çarptırılır ve yapıtındaki 6 şiir 1949 yılına kadar Fransa’da yasaklanıyor. Şiirlerin ya da yazarın yasaklanması, insanın içinde kötüyü de barındırabildiği gerçeğini değiştirmiyor elbette..İskeleyeEdebiyat & Roman
Cismi yok
Bunun.
Bir şeye benzetemezsin.
Ama içimde.
Kafamın içinde bir yerde.
Kasvetli, kötü..
Aklıma geldikçe ya da aklıma hükmedince
kafam ağırlaşır
Yürürken ayaklarım hafif
Bulutlarda yürüyor gibidir
Kafam…vücudum bir gemiyi iskeleye çekiyor gibi kafamı sürükler
Nerden geldi bu kafamın içine
Ya da hiç gelmedi de
Zaten kafamda mıydı hep
Gözlerim,burnum gibi anadan üryan
Kendimle mi getirdim onu ben!
Baudelaire’ye hayran olmamak elde değil onun kadar geniş ve yoğun hayal gücüne sahip pek az yazar tanıdım.
Baudelaire’nin kitapta kendini anlattığı bir bölümü var kuşkusuz bende onu anlatsam buna yakın şeyler söyleyebilirdim:
Şarapla afyonun o çılgın zevklerinin ozanıyım ben,tek susadığım şey yeryüzünde hiç bilinmeyen bir içki,göksel eczacının bile bana veremeyeceği bir içki-öyle bir içki ki ne yaşam bulunsun içinde ne de ölüm,ne istek ne de yokluk.
“Şarapla afyonun çılgın zevklerin ozanı”
Her bir şiiri derin bir anlam taşıyor,tıpkı bir ozan gibi şiirlerini kafiyeliyor ve derin ve etkileyici bir anlatım sergiliyor.
Elimde bulunan kitabın baskısı iki yüz sayfa ve bir günde bitirdim aslında şiirlerin yüzde doksanını alıntılayabilirdim ama bu günler sürerdi.
Bambaşka bir duygu işleyiş tarzı var ve kendini bende bambaşka bir yere oturttu kendini Baudelaire arada kitabını açıp birkaç şiirini tekrar tekrar okuyabileceğim türde bir “ozan”.
Her zaman kendime yakın bulduğum insanları okumak çok hoşuma gitmiştir ve sanki ruhumun derinliklerinde yatan bir şeyleri dışarıya çıkarıyormuş gibi.
Şüphesiz daha çok okunmayı hakeden bambaşka bir tat veren bir şair.
Başka okurları bilmem ama benim tarzıma oldukça yakın bir yazar daha başka kitaplarını heyecanla okumayı bekliyorum.
Ve herkese öneriyorum Baudelaire’i belki kendinizi bulamasanız bile en azından kanımca kendine has bambaşka tadına bakabilirsiniz
Notos Dergisi'nin en iyi çeviriler listesinde görüp de okumak istediğim bir eser olarak kitaba başladım. Gerçekten öylesine büyük bir şairle karşılaştım ki... Hatta bu kitabın çevirileri tez konusu bile olmuş. 2 farklı tez ile karşılaştım internette. Çok çok zor bir eser. Gerek anlaşılması, gerek dili, gerekse çevirisi... Zor anladığımı, hatta bazen başka bir çevirisi ile kıyas ederek pdf'den okudum.
Kötülük üzerine yazılmış, bazen kötüyü öven bazense yeren satırlardan oluşuyor. Açıklamalar ve önsöz kısmı kitabın yarısı kadar olmasa da büyük bir yer kaplıyor. Farklı farklı bölümler var eserde. Yazar Fransız ve Fransa'nın laşkalaşmasını, kötüye doğru gitmesini konu alarak kitaba başlamış farklı duygulara hitap eden zor bir şiir kitabı. Tavsiye ederim ama gerçekten boş, sakin bir kafayla okumanızı da yine tavsiyeme iliştiririm.
Öncelikle ön yargılı olmamak gerek. Ilk kez yabancı bir şairin şiirlerini okuyorum . Bana bu fırsatı veren kitabı hediye edene minnettarım. Çokça seviliyorsun .
Gel gelelim kitaba ; Farkli bir seslenis var. Sonra saitin önsöz tasarilarini okuyarak daha da belirginlesiyor farklılığı. Kitapta yabancı kelimeler oldukça fazla bunlarin açıklamalarını sonunda vermesi de ayri bi detay gözümden kaçmadı. Bir süre sonra cekip götürüyor seni
Yazar Hakkında
Charles BaudelaireYazar · 25 kitap
Charles Baudelaire (9 Nisan, 1821 - 31 Ağustos, 1867) 19. yüzyılın en önemli Fransız şairlerinden.
1821'de Paris'de doğdu. Mutsuz bir çocukluk geçirdi. Babası 1827'de öldü. 1839'da okuduğu okuldan disiplinsizlik yüzünden atıldı. Hukuk öğrenimi görmeye zorlanan Baudelaire, buna başkaldırarak Quartier Latin'de bohem bir hayatı seçti. Burada Frengiye yakalandı. 20 Yaşında Hindistan'a gitmek üzere yola çıktı. 1842'de Fransa'ya döndü. Sonradan metresi olan Jeanne Duval ile tanıştı. Babasının mirasını aldı ancak bu parayı hesapsızca harcadığı için ailesi miras hakkını geri aldı.
1846'dan sonra Kötülük Çiçekleri kitabına girecek şiirlerini yazmaya başladı. 1847'de Edgar Allan Poe'yı keşfetti ve eserlerini Fransızcaya çevirmeye başladı. 1848'de devrimcilerin yanında yer aldı. 1857'de Les Fleurs du Mal (Kötülük Çiçekleri) (Elem Çiçekleri) kitap olarak yayınlandı, içindeki altı şiir kamu ahlakına aykırı bulunduğu için Baudelaire hakkında dava açıldı.
1860'da Yapay Cennetleri yayınladı. Bu eserde de uçlarda gezinen bir kişilik sergiledi. Bir tür otobiyografi olan "Çırılçıplak Soyulan Yüreğim" üzerine çalıştığı ve 1862'de "Paris Sıkıntısı" adıyla düzyazı şiirlerini yayımladığı sırada frenginin yan etkileri giderek kendini daha fazla hissettirmeye başladı. İki yıl kaldığı Belçika'dan dönüşünde felç olan sanatçı 31 Ağustos tarihinde Paris'te 46 yaşındayken öldü.
Mezarı Paris Cimetiére du Montparnasse'dadır.
Yaşadığı dönemde kurulmakta olan modern Paris'in metropol yaşantısı üzerine inşa ettiği edebiyatı ve eleştiri yazıları modernist estetiğin habercisi sayılır. Şiirlerini derlediği Kötülük Çiçekleri (Les Fleurs du Mal-1857) ve Paris Sıkıntısı (Le Spleen de Paris-1869), Rimbaud'dan Mallarmé'ye, Yahya Kemal ve Cahit Sıtkı Tarancı'ya kadar pek çok şairin çarpıldığı, 20. yüzyıl edebiyatının en etkili kılavuzları olur. Gerek klasik geleneğe, gerekse egemen çağdaş zihniyetlere karşı isyanı ve gerçekliğe kafa tuttuğu imgelemi, zamanında şiirlerinin yasaklanmasına kadar varan düşmanlıklar uyandırır. Sonradan bu başkaldırı ve imgelem, avangard sanat ve edebiyatın çekirdeğini oluşturacaktır.
