Norveç Meşəsi
Haruki MurakamiYazar:
Haruki Murakami
Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 28 dk.
Sayfa Sayısı:
440
Basım Tarihi:
2012
İlk Yayın Tarihi:
Eylül 1987
Yayınevi:
Qanun Neşriyat
Orijinal Adı:
ノルウェイの森 [Noruwei no Mori]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9789952262872
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
8 diğer baskı · Tümünü Göster
İmkansızın Şarkısı
9bin okunmaDoğan Kitap · 14 Aralık 2015 · 352 s.
İmkansızın Şarkısı
4.605 okunmaDoğan Kitap · Şubat 2025 · 374 s.
Norwegian Wood
150 okunmaVintage Publishing · Temmuz 2003 · 389 s.
Norwegian Wood
19 okunmaVintage Books · 2011 · 389 s.
Norveç Meşəsi
94 okunmaQanun Neşriyat · 2012 · 440 s.
Norveç Meşəsi
85 okunmaQanun Nəşriyyatı · 2020 · 432 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kulübeden Gelen Ses ve Biten Bir Şeyler...
Bu kitabı bitirdiğimden beri kafamın içinde bir sis var. Aslında bu sisi tanıyorum; son birkaç yılımı içinde geçirdiğim o "kuluçka" döneminin, dış dünyadan kaçıp sadece düşünerek ve analiz ederek yaşadığım o cam fanusun sisi bu. Kitaptaki Toru Watanabe’yi izlerken, aslında kendi içimdeki o hareketsiz bekleyişi izledim. Naoko karakteri benim için o eski, bir türlü canlanamayan ve sürekli geçmişin enkazını deşen tarafım gibiydi. Onun o aşılmaz sessizliği, insanlarla arasına ördüğü o duvar... Okurken hep şunu sordum: Bir insan ne kadar süre sadece "durarak" hayatta kalabilir? Ben o duvarların arkasında yaşayıp yaşamadığımı sorgularken, Watanabe’nin o telefon kulübesindeki çaresizliğini iliklerimde hissettim.
Tam o anlarda zihnimde 
Teoman’ın o şarkısı çalmaya başladı:
"Bitti, zor oldu ama bitti. Yapamadım benim başka bir kalbi. Bedenim zayıftı kalbim güçlüydü belki..."
Watanabe’nin Naoko karşısındaki o sadık ama tüketen bekleyişi tam olarak bu. Başka bir kalbe sığamama korkusu, o yetersizlik hissi insanı bazen felç ediyor. Bedenimin zayıf düştüğü, her şeyi analiz etmekten hayata karışamadığım o dönemler gerçekten zor oldu ama artık o defteri kapatmak istiyorum. Naoko’nun o cansız analizinden uzaklaşıp; bazen sıkıcı ama gerçek olan o canlılığa, yani eyleme doğru bir adım atmak benim için bu kitabın asıl hikayesi.
Şarkıda geçtiği gibi: "Bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen." Kitabın sonunda Watanabe bir telefon kulübesinde kalıyor ya; "Neredeyim ben?" diye bağırıyor dünyaya... İşte ben de tam o kulübedeyim. Ama bu sefer o telefonu canlı olan tarafa ulaşmak için açıyorum. Adımları artık ben seçiyorum ve sonuç ne olursa olsun, o adımı atmış olmanın verdiği o garip tatmin duygusuna odaklanıyorum.
Bu kitap, benim gibi hayatı bir camın arkasından izleyenler için yazılmış
Teoman’ın o şarkısı çalmaya başladı:
"Bitti, zor oldu ama bitti. Yapamadım benim başka bir kalbi. Bedenim zayıftı kalbim güçlüydü belki..."
Watanabe’nin Naoko karşısındaki o sadık ama tüketen bekleyişi tam olarak bu. Başka bir kalbe sığamama korkusu, o yetersizlik hissi insanı bazen felç ediyor. Bedenimin zayıf düştüğü, her şeyi analiz etmekten hayata karışamadığım o dönemler gerçekten zor oldu ama artık o defteri kapatmak istiyorum. Naoko’nun o cansız analizinden uzaklaşıp; bazen sıkıcı ama gerçek olan o canlılığa, yani eyleme doğru bir adım atmak benim için bu kitabın asıl hikayesi.
Şarkıda geçtiği gibi: "Bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen." Kitabın sonunda Watanabe bir telefon kulübesinde kalıyor ya; "Neredeyim ben?" diye bağırıyor dünyaya... İşte ben de tam o kulübedeyim. Ama bu sefer o telefonu canlı olan tarafa ulaşmak için açıyorum. Adımları artık ben seçiyorum ve sonuç ne olursa olsun, o adımı atmış olmanın verdiği o garip tatmin duygusuna odaklanıyorum.
Bu kitap, benim gibi hayatı bir camın arkasından izleyenler için yazılmış
MÜZİK DİNLER GİBİ OKUNAN KİTAP
İmkansızın Şarkısı
Kapalı bir havada sürekli yağmur yağarken arka fonda bir müzik kutusu gibi hiç durmaksızın size şarkılar çalan bir kitap okudunuz mu?
İlk satırlarından başlayıp son satırlarına kadar arka fonda sürekli yağan yağmur ve müzik sesi eşliğinde bu kitabı okuyor olacaksınız.
Kitabın Orijinal Adı: ‘’Norwegian Wood’’ yani bir The Beatles şarkısı.
Murakami’nin okurları, onun her kitabının kendine has bir “Çalma Listesi”ne sahip olduğunu bilirler. Bu kitabı 3 kez okumuş olan birisi olarak kitapta geçen tüm şarkı isimlerini - ‘’Murakami Çalma Listesi’’ni - kitap incelememin sonuna ekledim. Bu incelemeyi kitabı okumuş olanların okuması, daha uygun olacaktır, eser bir miktarda spoiler içermektedir.
Japon Edebiyatında I-Novel (ben-romanı) olarak adlandırılan bir kitap türü olarak karşımıza çıkıyor, İmkansızın Şarkısı. I.tekil şahıs ağzından yapılan bir anlatı, tüm romana hakimdir. Yazarın kendi hayatından da otobiyografik izler taşıyan tarzı ile doğal bir itiraf niteliği taşır.
1968 üniversite öğrenci hareketlerinin de arka planda olduğu ortamda yoğun duyguların ve aşkların merkezinde hiçliğin ortasına savrulan bir ‘’Vatanabe karakteri’’ vardır.
350 sayfanın içine o kadar çok duygu sığdırmış ki yazdığı her satırın hakkını vermiş, Haruki Murakami . Japon olmak, kolay değil; ille de aldığı parayı sonuna kadar hakedecek…
Tüm zamanların en çok satan 16. kitabı olma şöhretini kazanmış olan İmkansızın Şarkısı kitap incelememe başlıyorum:
37 yaşındaki Toru Vatanabe’nin uçağı Hamburg’a iniş yaptığı esnada The Beatles’in “Norwegian Wood” şarkısını uçakta duymasıyla roman başlar. Daha ilk satırlardan itibaren müzik, roman kurgusunun içindedir. Bu şarkı, onu 20 yıl önceki üniversite yıllarına götürür. O dönemde yedikleri ve içtikleri ayrı gitmeyen en yakın
İmkansızın Şarkısı
Kapalı bir havada sürekli yağmur yağarken arka fonda bir müzik kutusu gibi hiç durmaksızın size şarkılar çalan bir kitap okudunuz mu?
İlk satırlarından başlayıp son satırlarına kadar arka fonda sürekli yağan yağmur ve müzik sesi eşliğinde bu kitabı okuyor olacaksınız.
Kitabın Orijinal Adı: ‘’Norwegian Wood’’ yani bir The Beatles şarkısı.
Murakami’nin okurları, onun her kitabının kendine has bir “Çalma Listesi”ne sahip olduğunu bilirler. Bu kitabı 3 kez okumuş olan birisi olarak kitapta geçen tüm şarkı isimlerini - ‘’Murakami Çalma Listesi’’ni - kitap incelememin sonuna ekledim. Bu incelemeyi kitabı okumuş olanların okuması, daha uygun olacaktır, eser bir miktarda spoiler içermektedir.
Japon Edebiyatında I-Novel (ben-romanı) olarak adlandırılan bir kitap türü olarak karşımıza çıkıyor, İmkansızın Şarkısı. I.tekil şahıs ağzından yapılan bir anlatı, tüm romana hakimdir. Yazarın kendi hayatından da otobiyografik izler taşıyan tarzı ile doğal bir itiraf niteliği taşır.
1968 üniversite öğrenci hareketlerinin de arka planda olduğu ortamda yoğun duyguların ve aşkların merkezinde hiçliğin ortasına savrulan bir ‘’Vatanabe karakteri’’ vardır.
350 sayfanın içine o kadar çok duygu sığdırmış ki yazdığı her satırın hakkını vermiş, Haruki Murakami . Japon olmak, kolay değil; ille de aldığı parayı sonuna kadar hakedecek…
Tüm zamanların en çok satan 16. kitabı olma şöhretini kazanmış olan İmkansızın Şarkısı kitap incelememe başlıyorum:
37 yaşındaki Toru Vatanabe’nin uçağı Hamburg’a iniş yaptığı esnada The Beatles’in “Norwegian Wood” şarkısını uçakta duymasıyla roman başlar. Daha ilk satırlardan itibaren müzik, roman kurgusunun içindedir. Bu şarkı, onu 20 yıl önceki üniversite yıllarına götürür. O dönemde yedikleri ve içtikleri ayrı gitmeyen en yakın
Haruki Murakami’nin İmkânsızın Şarkısı romanı, gençlik yıllarının acılarını, kayıpları ve aşkı anlatıyor. Ana karakter Toru Watanabe’nin geçmişe dönüşüyle, kaybettikleri ve yaşadığı ilişkiler ekseninde iç dünyasında yaşadığı çatışmaları okuyoruz.
Benim için kitap, özellikle işlediği yoğun cinsellik teması ve karakterlerin beni metinden uzaklaştıran tavırları nedeniyle çok da bağ kurabildiğim bir eser olmadı. Hikâyenin duygusu güçlü olsa da, genel olarak bana hitap etmeyen, okumasam da olurdu diyeceğim kitaplardan biri oldu.
Bir Kitabın Peşinde Geçen 7 Ay
Her şey, 7 ay önce, kitabı elime almamla başladı. Başladığı gibi de bir dizi talihsizlik zincirini beraberinde getirdi. Daha ilk haftasında, bir uçak yolculuğunda kitabı uçakta unutmuştum. Tüm heyecanımla eve döner dönmez bir yenisini sipariş ettim. Ama ara girince, kitaba olan bağım bir nebze kopmuştu bile.
Sonra yeni kitabım geldi. Tam “bu kez bitireceğim” diye düşünürken, birkaç hafta sonra ailemi ziyarete gittiğimde, kitabı memlekette unuttum :( Artık bu kitabın benim peşimden gelmediğini, aksine benim onun peşinden koştuğumu anlamıştım. Pes etmeyip bir kez daha sipariş verdim ve yeni kitabım nihayet elimin altındaydı. Ama işin zor kısmı yeni başlıyordu.
O kadar çok ara girmişti ki, ne zaman kitabı elime alsam kendimi bir yabancı gibi hissediyordum. Her seferinde yalnızca 5-10 sayfa okuyabiliyor, sayfalar arasında kayboluyordum. Bir türlü o akışa kapılıp kendimi hikayenin içinde bulamıyordum. Aylar geçti, elimde kitabımla bir köşede oturduğum her an biraz daha sabırla, ama bir o kadar da yorgunlukla ilerledim.
Sonunda, bu hafta, kitabı bitirmeyi başardım. Çok uzun bir yolculuktu, ama itiraf etmeliyim ki son sayfayı çevirirken üzerimden koca bir yük kalktı. Bitiremeseydim, belki de kendimi Tokyo’nun ara sokaklarında kaybolmuş bir şekilde bulacaktım :)
Belki bu kadar aksilik, hikayeyi bambaşka bir maceraya çevirdi. Kim bilir, belki de asıl hikaye kitabın içinde değil, benim bu kitabı bitirmek için verdiğim çabada gizliydi.
Kitaba gelelim şimdi:)
Haruki Murakami’nin İmkansızın Şarkısı, 1960’ların Japonya’sında geçen bu roman, genç bir adam olan Watanabe’nin hayatına ve onun sevgi, dostluk, kayıp ve büyüme hikayesine odaklanıyor. Kitap boyunca Watanabe’nin iki kadın arasında gidip gelen duygusal karmaşasına ve onların da kendi iç dünyalarındaki çatışmalarına tanık
İmkânsızın Şarkısı – Haruki Murakami
İmkânsızın Şarkısı, ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünse de, aslında kayıp, yalnızlık ve büyüme sancıları üzerine oldukça hüzünlü bir hikâye anlatıyor. Murakami bu romanda fantastik öğelerden uzak durup daha gerçek, daha kırılgan bir dünya kuruyor ve bu da kitabı benim için daha sarsıcı hâle getiriyor.
Toru Watanabe’nin geçmişe dönük anlatımı, gençliğin o geçip giden ama iz bırakan tarafını çok iyi yansıtıyor. Naoko’nun sessizliği, kırılganlığı ve hayata tutunamama hâli kitabın en ağır duygusunu taşıyor. Midori ise tüm bu karanlığın içinde canlı, dürüst ve hayata daha yakın duran bir karakter olarak denge unsuru gibi.
Roman boyunca hissettiğim şey, aşkın her zaman iyileştirici olmadığıydı. Bazı insanlar birbirlerini çok sevebilir ama yine de aynı hayatta kalamayabilir. Murakami bunu dramatize etmeden, sade ama iç acıtan bir şekilde anlatıyor.
İmkânsızın Şarkısı, bana gençliğin aslında ne kadar yalnız bir dönem olduğunu ve bazı kayıpların insanın içinde hep bir boşluk olarak kaldığını düşündürdü. Sessiz, melankolik ve uzun süre etkisi geçmeyen bir kitap.
Üniversite okuyan ve ayni zamanda üniversite yurdunda kalan bir gencin hayatına dokunuslari üzerine yazılan bir kitap. Kitapta ağırlıkta olan cinsellik ve arzulardan bahsediliyor.Karakterler sadeliğiyle,doğallığıyla okuyucuyu etkilemeyi başarmış. Genç olmalarına rağmen hissettikleri her şeyi yazarak ya da konuşarak birbirlerine dürüstçe itiraf ediyorlar, psikolojik açıdan da incelenmesi gereken bir kitap gibi aynı zamanda biyografi teması da hissettiriyor. Kitap iyi veya kötü arasında diyebilirim herseye rağmen keyifli okumalar, umut dolu kitaplara...
Sade Anlatımın Sınırlı EtkisiAlıntı
Haruki Murakami’nin İmkansızın Şarkısı romanını bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine okudum. Genel değerlendirmem, akıcılık açısından beklentimin altında kaldığı yönünde. Anlatı ilerlese de tempo zaman zaman düşüyor ve bu durum okuma deneyimini kesintili hâle getiriyor.
Olay örgüsü baştan itibaren oldukça belirgin çizildiği için metin sürpriz unsuru barındırmıyor. Bu durum, anlatının öngörülebilirliğini artırıyor. Bununla birlikte yazarın dili sade ve anlaşılır; bu da metni teknik olarak kolay okunur kılıyor.
Romanda dikkat çeken bir diğer unsur ise psikolojik durumların ele alınış biçimi. Karakterlerin iç dünyası, dramatize edilmeden, daha doğal ve gündelik bir tonla işlenmiş. Bu yaklaşım, özellikle bazı sahnelerde anlatıya samimi bir derinlik kazandırıyor.
Genel olarak, güçlü bir olay örgüsünden ziyade karakterlerin psikolojik süreçlerine odaklanan, sade diliyle okunabilir ancak tempo ve sürpriz açısından sınırlı bir roman olarak değerlendirilebilir.
Ütopik romanım
Tekrar okunacak bir eser benim için. Zira kitap bambaşka bir seviyede. Olayın kahramanları gerçek hayatta pek de göremeyeceğimiz tipler. Özellikle ülkemizde bu karakterde insanları hayal etmek bile zor. Yazarın kurduğu dünyada ise mümkün ve alışılagelmiştir belki de, bilemiyorum. Ama öyle umuyorum. Zira aralarında olmak, acılarını paylaşmak, dürüstlüklerine ortak olmak, samimiyetlerini bizzat deneyimlemek isterdim. Günümüzde çoğu psikiyatrik sorunların kaynağı ya kendini ifade etmekten ‘bir şekilde’ aciz kalmak ya da topluma ‘uyumsuz’ olmaktan kaynaklı değil midir? Toplum kendini ifade etmekte ne kadar başarılı ve eğitimli bireyleri içinde barındırabilirse, kanaatimce özlenilen sosyal ortama o derece yakınlaşacağız. Zira bilimin, eğitimin
girdiği yerlerde kişisel ve sosyal anlamda ilerleme mümkündür. Temeli eğitime dayanmayan hiç bir oluşum uzun süre varlığını ve kültürünü idame edemez. Gelişmiş toplulukların postmodern acıları ve sosyal toplum anlayışı ne kadar da muazzam. Evet belki kültürel açıdan sosyal anlamda ciddi eksikleri olan bir toplum Japonlar. Özellikle de aile bağları ve ikili ilişkiler. İntiharlar, birine para karşılığı arkadaş olmalar, bildiklerim. Öte yandan duygularını ifade edil biçimleri, yakınlık, sert de olsa gerçeği söyleyip yüzleşmek… Aklıma bunlar geldi. Zira bizde her şey sisli ve yalanlarla, örf adetlerle ya da belki de inançla örtülüdür. Sadelikten uzak, özenti ya da gizleme çabası karakterimiz olmuş durumda. Duyguları ifade etmekte, karşıyı düşünmekte veya bildiğini haykırmakta ciddi sorunları olan bir topluluğuz. Toplum demeye bazen dilim varmıyor. Zira içten içe çürüyen bir yapıdayız, özellikle de son yıllarda…
Ara ara açıp tekrar tekrar okuyacağım eserlerden. Bitmesine, kısa olmasına ne kadar üzüldüm anlatamam sanırım. Kitabı bir
Sınır zorlayan yazarlar!Alıntı
“Bir kitabın edebi olmasıyla her detayı açık açık anlatması aynı şey değil. Bazı yazarlar derinlik yazıyorum derken sadece sınır zorluyor."
Kitap başta insanın ruhuna dokunuyor gibi oldu, sonra bir anda bedenine fazla kapıldı. Hikâye güzel gidiyordu ama bazı satırlar, anlatmaktan çok göze sokulmuş gibiydi.
Öncelikle yazarın tüm eserlerini hayranlıkla okuyan biri olarak bu eser bende farklı duygular uyandırdı,gerek merak duygusu gerek ise akıcılık ön plandaydı,birçok aşk romanı okumama rağmen bu roman bende şimdiden ilk ona girdi.En çok hoşuma giden şey başkahramanın yaşadığı bunalımlar,düşünceleri ve yazdığı mektuplar oldu,bir şekilde kendimle bağdaştırdığım bu eser kesinlikle okumaya değer
Yazar Hakkında
Haruki MurakamiYazar · 36 kitap
1949 yılında dünyaya geldi, 1975'te Tokyo'daki Vaseda Üniversitesi'nden mezun oldu. 1986-1995 yılları arasında Avrupa ve ABD'de yaşadı. Yazarın ilk ve Gunzou Edebiyat Ödülü'nü alan romanı "Kaze no oto vo kike"dir (1979). Onu "Hitsuci vo meguru Bohken" (1982) isimli romanı izledi. Yazar bu eseriyle Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü'nü aldı. Ardından "Sekai no ovari to hahdo bohrudo" (1985) geldi ve bu kitap da yazara Tanizaki Ödülü'nü kazandırdı. Ama ona asıl ününü kazandıran 16 dile çevrilen "İmkânsızın Şarkısı" (1987) oldu. 1995'te yayımlanan "Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle 1996 yılında Yomiuri Edebiyat Ödülü'nü de kazanan Murakami, daha sonra baştan çıkarıcı bir aşk hikâyesi olan "Supuhtoniku no Koibito"yu (2001) yazdı. Yazar ayrıca, "Zoh no şohşitsu" (1993) ve "Kami no Kodomotaçi-va mina adoru" (2002) adı altında öykülerini de kitaplaştırmıştır. Japonya'nın XX. yüzyıldaki en büyük edebiyatçılarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, Amerikan kültürünün etkisi altında kaldığı ve aşırı Batıcı olduğu eleştirilerine maruz kalan yazarın edebiyat dışı tek kitabı "Andahguraundo"dur (2001). Murakami'nin son eserleri ise "Kokky no minami, taiyou no nişi" (2003) ve "Dansu dansu dansu"dur (2003).
Ödülleri :
- 1996 Yomiuri Edebiyat Ödülü ("Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle
- 1985 Tanizaki Ödülü ("Sekai no ovari to hahdo bohrudo"yla)
- 1982 Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü ("Hitsuci vo meguru Bohken"le)
- 1979 Gunzou Edebiyat Ödülü ("Kaze no oto vo kike"yle)
