Yazar:
Niccolo Machiavelli
Çevirmen:
Gökhan Asan
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 44 dk.
Sayfa Sayısı:
167
Basım Tarihi:
2013
İlk Yayın Tarihi:
1513
Yayınevi:
Nilüfer Yayınları
Orijinal Adı:
İtalyanca: Il Principe
Orijinal Dil:
İtalyanca
Orijinal Ülke:
İtalya
ISBN:
9786055907792
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Diğer Baskılar
85 diğer baskı · Tümünü Göster
Prens
7,1bin okunmaRemzi Kitabevi · Nisan 2019 · 128 s.
Hükümdar
3.700 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2021 · 112 s.
Prens
2.145 okunmaCan Yayınları · Mayıs 2018 · 160 s.
Prens
1.872 okunmaCan Yayınları · 25 Mayıs 2019 · 160 s.
Hükümdar
422 okunmaİndigo Kitap Yayınları · Ocak 2019 · 120 s.
Prens
401 okunmaKapra Yayıncılık · 16 Nisan 2021 · 112 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·167 syf.··
Beğendi
·2021 9. kitabı
·24 günde okudu
·Okunma: 16 Haziran 2021 17:34
Kitabı bitirdim nihayet . Biraz uzun zaman oldu. Çünkü ara vererek okudum. Kitapla ilgili çok farklı söylentiler duydum ; Söylentilerin çoğu daha çok eleştirel boyuttadaydı. Çünkü makyavelli sürekli bir şekilde şiddeti tavsiye eder. Tabii makyavelli anlamaya çalışırken o zamanın şartlarını da göz önünde bulundurmak gerekiyor. O zaman bütün ülkelerde krallık yönetimi vardı,değerlendirmelerini de buna göre yapıyor, çünkü anlattıkları demokrasiden uzak. Zalim bir yönetimi savunuyor yönetimdeki şahsın kendi koltuğunu garantilemek için yaptığı her şeyi mübah sayıyor. İnsanların nankör ,kötü olduklarını düşünüyor insanlara ona göre muamele etmesi gerektiğini söylüyor. Günümüzde uyarlandığında insanlar gerektiği yerde kendi menfaati için yapmayacağı bir şey olmadığını görebiliyoruz. Mesela kralın kendi bakanlarının hırsızlık yapmaması için devletin kurumlarında çalışırken kendi çıkarını düşünmemeri için kralın onlara biraz dolgun maaş vermelerini tavsiye ediyor . Yani aç bırakmamak gerektiğine inanıyor zaten herkes biliyor ki aç olan bir insan her şeyi yapabilir.
9/10
2019 3. kitabı
"Prens" ile "Prensip" aynı kökendendir. Machiavelli de bu eserinde, bir yöneticinin sahip olması gereken kimi prensiplerden bahseder. "Söylevler" adlı eserinde cumhuriyeti öne çıkartan Machiavelli, "Prens" adlı eserinde ise tek yöneticiyi ön plana alır. Bu nedenle, kimi yorumcular arasında bir tartışma vardır. Kimileri, Prensi Söylevlere; kimileri de Söylevleri Prense uydurmaya çalışır. Neticede O'nun tezleri, mevcut düzenlere dair yapılan bir sosyolojik çalışma olarak da değerlendirilebilir. Dünyadaki düzenin, nasıl bir yapıya sahip olduğunu anlamaya ve anlatmaya çalışmıştır; Machiavelli'nin hareket noktası budur. İnsan öldürmenin cinayet sayılırken, savaşta kahramanlık olduğunu söyleyerek, her şeyin anlamını belirleyenin "amaç" olduğunu söylemesi, onun "Şeytan'ın Avukatı" olarak anılmasına yol açmıştır. Nitekim Machiavelli bizatihi avukatlık da yapmaktadır. Amacın aracı meşru kıldığı tezi ise Makyavelizm olarak kavramsallaştırılmıştır. Özellikle Leo Strauss, Machiavelli'nin tüm kötü ününe rağmen, onun önemini ve değerini cesurca dile getirebilmiştir. Makyavelizm ile birlikte, antik yunandan beri kabul edilen ahlak ile siyasetin iç içeliği ayrıma uğramıştır. Bu sebeple Strauss, modern politika felsefesini Hobbes'a ek olarak, Machiavelli ile de başlatır. Gerçekten de Machiavelli, siyaset anlayışında "paradigmatik" bir değişim gerçekleştirmiştir.
Ben bu aralar siyasete yeni başladım. Ama halihazırda olan bir siyaset değil gerçek bir siyaset. Seyahatname ve prens kitabını almıştım bunlar siyaset için başlangıç olan lar bana öyle geliyor çok beğendim yazar o dönemde yaşamış kişidir. Aslında bir prens için yazılıyor. O zamanki dönem olsun siyaset hakkında olsun savaş hakkında olsun bilgi veriyor çok takıldım kitap değil toplam 168 sayfa gayet bilgilendirici.
Bizleri Yönetenlerin El KitabıNiccolo Machiavelli ’nin 
Prens kitabı, yazıldığı bağlamı bilmeden ele alınamayacak bir eser. Yazar, siyasal yaşamdan dışlanıp sürgün edildiği dönemde kaleme aldığı bu kitapta, bir yandan Medicilere kendini hatırlatmaya, bir yandan da siyaset üzerine birikimlerini aktarmaya yönelir. Bu bakımdan eserin hem biyografik hem de tarihsel bir arka planı vardır. İtalyan Rönesansı’nın fikir dünyası, Machiavelli’nin gözlemleriyle birleşince ortaya yalnızca teorik değil, pratik önerilerle dolu bir siyaset kitabı çıkar.
Kitabın en çok tartışılan noktası, “amaç için her yol mübahtır” algısıdır. Bu ifade doğrudan Machiavelli’ye ait olmasa da onun düşüncelerinden süzülerek günümüze kadar taşınmıştır. Özellikle bizim ülkemizde, bu anlayışın nasıl sonuçlar doğurduğunu FETÖ örneğinde gördük. Bir ideali ya da amacı meşru göstermek adına her türlü ahlaksızlığı mubah sayan bu hareket, sanki Prens’i el kitabı gibi kullanmıştır. Burada önemli olan, Machiavelli’nin fikirlerinin bağlam gücüdür: söylediği her şeyi yalnızca bir soyutlama olarak bırakmaz, tarihsel örneklerle destekler, geleceğe dair öngörülerle besler.
Bugün ülkemizde siyasetçiler sık sık “ekonomiyi düzelteceğiz”, “terörü bitireceğiz” der; ama nasıl sorusunun altı hep boştur. Prens’in farkı da tam burada: bir fikir ortaya atıldığında, bunun nasıl yapılacağına dair somut yollar gösterir. Siyasetin yalnızca vaatlerle değil, yöntemlerle var olması gerektiğini hatırlatır.
Ahlak meselesi ise tartışmanın odağında yer alır. Machiavelli bu sorumluluğu doğrudan okura bırakır; prensin amacına ulaşmak için kullandığı araçların ahlaki olup olmadığına dair nihai yargıyı vermez. Ancak benim açımdan kitabın ahlaklı olmadığını ama son derece güçlü bir metin olduğunu söylemek gerekir.
Alımlama noktasında Rousseau, Hume ve Montesquieu gibi düşünürler,
Niccolo Machiavelli ’nin Prens kitabı, yazıldığı bağlamı bilmeden ele alınamayacak bir eser. Yazar, siyasal yaşamdan dışlanıp sürgün edildiği dönemde kaleme aldığı bu kitapta, bir yandan Medicilere kendini hatırlatmaya, bir yandan da siyaset üzerine birikimlerini aktarmaya yönelir. Bu bakımdan eserin hem biyografik hem de tarihsel bir arka planı vardır. İtalyan Rönesansı’nın fikir dünyası, Machiavelli’nin gözlemleriyle birleşince ortaya yalnızca teorik değil, pratik önerilerle dolu bir siyaset kitabı çıkar.
Kitabın en çok tartışılan noktası, “amaç için her yol mübahtır” algısıdır. Bu ifade doğrudan Machiavelli’ye ait olmasa da onun düşüncelerinden süzülerek günümüze kadar taşınmıştır. Özellikle bizim ülkemizde, bu anlayışın nasıl sonuçlar doğurduğunu FETÖ örneğinde gördük. Bir ideali ya da amacı meşru göstermek adına her türlü ahlaksızlığı mubah sayan bu hareket, sanki Prens’i el kitabı gibi kullanmıştır. Burada önemli olan, Machiavelli’nin fikirlerinin bağlam gücüdür: söylediği her şeyi yalnızca bir soyutlama olarak bırakmaz, tarihsel örneklerle destekler, geleceğe dair öngörülerle besler.
Bugün ülkemizde siyasetçiler sık sık “ekonomiyi düzelteceğiz”, “terörü bitireceğiz” der; ama nasıl sorusunun altı hep boştur. Prens’in farkı da tam burada: bir fikir ortaya atıldığında, bunun nasıl yapılacağına dair somut yollar gösterir. Siyasetin yalnızca vaatlerle değil, yöntemlerle var olması gerektiğini hatırlatır.
Ahlak meselesi ise tartışmanın odağında yer alır. Machiavelli bu sorumluluğu doğrudan okura bırakır; prensin amacına ulaşmak için kullandığı araçların ahlaki olup olmadığına dair nihai yargıyı vermez. Ancak benim açımdan kitabın ahlaklı olmadığını ama son derece güçlü bir metin olduğunu söylemek gerekir.
Alımlama noktasında Rousseau, Hume ve Montesquieu gibi düşünürler,
Puan vermedi
Niccolo Machiavelli kendi döneminin önemli bir düşünürü olarak, yönetimleri tasnif eder. Bir prensin nasıl gücü elinde bulunduracağını, ne tür niteliklere sahip olması gerektiğini aydınlatıcı ve bir o kadar da yol gösterici fikirlerle işler.
Eserini dönemin hükümdarına sunduğunda eserindeki saptamalar hükümdar tarafından beklediği gibi karşılanmamıştır. Buna rağmen, Machiavelli bu düşünce ve fikirlerinden vazgeçmemiştir. Eseri günümüze ulaşıp birçok noktada günümüz liderlerine ışık tutması, Makyavel'in eserinin tartışmasız kalıcılığını ve evrenselliğini gözler önüne sermektedir.
“İnsanları değiştirmeye çalışmayın. Onları olduğu gibi reddedin.”
Prens Niccolo Machiavelli
Prens Niccolo Machiavelli
Senelerce Machiavelli deyince aklıma hep "başarıya giden yolda her şey mübah" sözü gelirdi. Kitabında zaten zalimliğin dozunun ayarlanması gerektiğine, yapılan zalim önlemlerin bir defa uygulanması gerektiğine değiniyor. Ama yine de ne kadar yanıltıldığımı ve Niccolo Machiavelli gibi müstesna bir siyaset bilimcinin hakkında yüzyıllardır yapılagelen karalama kampanyasına şuurumu nasıl da kurban verdiğimi anladım. Bir yandan bu önyargıdan dolayı kendime kızarken, bir yandan kitabın içeriğinin eksiksizliğine, zenginliğine, Osmanlı yönetim biçimine atıfta bulunmasına, (tabi burada Türk diye bahsettiğinde Yavuz Sultan Selim'i, Sultan diye bahsettiğinde ise Memlük Sultan'ını kastettiğini kitabın sonunda öğrendim.) yazarın müthiş bilgi birikimine (bilhassa tarih) ve inanması zor gelecek ama demokratik zeminde bir ulusun nasıl refaha ereceği konusundaki fikirlerinin çoğusunda onunkine yakın ve neredeyse aynı şeyleri düşünüyor olmama şaşırdım. Prens'i okumuş biri olarak, gerçek manada şahsiyetine, entellektüel bilgi birikimine ve gerçekçi bakış açısına çok derin, içten ve samimi bir hayranlık beslemeye başladım.
Dikkatimi çeken bir paragrafı da müsaadenizle alıntı yapmak istiyorum:
"Güçlü ve cesur bir prens tebaasına ya bu kötü dönemin uzun sürmeyeceğine dair ümit vererek, ya düşmanının acımasızlığına dair korku salarak ya da kendisine karşı fazla cüretkar davrananları hemen ortadan kaldırmak için gerekli önlemleri alarak bütün bu zorlukları aşacaktır. ...... Halk, prenslerinin korunması uğruna evleri ve toprakları yakılıp yıkıldığı için prenslerinin kendilerine borçlu olduğunu düşünüp onunla bir olurlar. İnsanlar, doğaları itibariyle hem kendi yaptıkları hem de kendilerine yapılan iyiliklerden dolayı bağlılık hissetmeye hazırdırlar."
Bu kitabı okuyana Platon'un Devlet
Sevgi mi, korku mu?
Kitap boyunca Machiavelli, ideal bir hükümdar profili çizmez; bunun yerine iktidarı ele geçirmek, korumak ve kaybetmemek için hangi yolların gerçekten işe yaradığını anlatır. Merhamet, adalet ve erdem gibi kavramları mutlak değerler olarak değil, gerektiğinde bir kenara bırakılabilecek araçlar olarak ele alır. Onun için belirleyici olan niyet değil, sonuçtur. Bu yaklaşım, Prens’i ahlâk öğreten bir metinden çok, iktidarın çıplak anatomisini çıkaran bir kitap hâline getirir.
Machiavelli’nin dili serttir ama samimidir. Okuru teselli etmeye ya da ikna etmeye çalışmaz; olanı olduğu gibi söyler. Bu yüzden de çoğu insan Machiavelli’yi sevmez. Fazla acımasız, fazla gerçekçi, fazla dürüst bulunur. Ancak tam da bu nedenle ben Machiavelli’yi seviyorum. Çünkü süslenmiş idealler yerine, rahatsız edici doğrularla konuşur. Yumuşatmaz, saklamaz, arkasını toplamaz.
Kitapta dikkat çeken noktalardan biri de Machiavelli’nin Türklerden ve Osmanlı yönetim anlayışından bahsetmesidir. Bunu küçümseyici bir yerden değil; aksine güçlü, merkeziyetçi ve çözülmesi zor bir devlet yapısı olarak ele alır. Türkleri örnek verirken kurduğu cümleler, dönemin Avrupa merkezli bakış açısı düşünüldüğünde oldukça dikkat çekicidir ve metne tarihsel açıdan ayrı bir derinlik katar.
Machiavelli, sevilmek mi yoksa korkulmak mı daha güvenlidir sorusuna tereddütsüz cevap verir: korkulmak. Çünkü sevgi geçici olabilir; ama korku daha kalıcıdır. Bu düşünce okuru rahatsız eder. Ancak Prens tam da bu rahatsızlık üzerinden çalışır; okuru kendi ahlâk sınırlarıyla yüzleştirir.
Sonuç olarak Prens, okurunu rahatlatan bir kitap değildir. Ama dürüsttür. Gücü anlamak isteyen, siyasetin arka planına bakmaya cesaret eden herkes için hâlâ güçlü ve düşündürücü bir metindir. Machiavelli’yi sevmek zorunda değilsiniz; ama onu
Hedefe götüren her yol mübah mıdır?Felsefe
"Nasıl ki bir manzarayı betimlerken düzlüğe çıkıp dağları ve yüksek yerleri, yüksek yerlere
çıkıp düzlükleri gözlemleriz; halkın karakterini
tanımak için hükümdar, hükümdarların
doğasını bilmek için de halk olmak gerek" (s.2).
Günümüzde içinde olsak da olmasak da yaşamımızı tüm yönleriyle kuşattığı için siyasetin ve siyasetçilerin konuşulmadığı bir gün yok gibidir. O nedenle etrafımıza şöyle bir baktığımızda politize olmamış insan görmek oldukça zordur. Peki siyasetin bazen öznesi, bazen de nesnesi haline gelen insanlar, hakkında konuştuğu ve dedikodusunu yaptığı politikanın hakkında bilgisi ne düzeydedir?
Bundan da öte insanlar neden siyasetçiler tarafından çoğu zaman aldatıldığı ve kandırıldığını düşünüyor? Bu hissiyatlarına rağmen aynı siyasetçilere niçin koşulsuz destek vermeye devam ediyor. Bir siyasî iktidar neden yıllar boyu ayakta kalmayı başarırken, bir başka siyasi iktidar yok olup giderek tarihin sayfalarında yer alıyor? Onca muhalifinin ve düşmanının ortasında bir lider/prens/hükümdar, hangi yol ve yöntemleri uygulayarak ayakta kalmayı başarıyor? Toplumlar hangi koşullarda başlarındaki lider ve yöneticilere başkaldırarak yönetimlerine son veriyor?
İşte tüm bu soruların cevabını merak eden okurların öncelikle okuması gereken baş yapıtlardan birinin de Niccolo Machiavelli'nin "
Hükümdar" adlı eseri olduğunu düşünüyorum. İtalyan Rönesans hareketinin önemli isimlerinden biri olan Machiavelli (1469-1527), tüm yaşamı boyunca İtalya'nın birliği ideali için mücadele veriyor. Devlette görev alıyor, iktidarlar değiştiğinde hapis yatıyor ve sürgüne gönderiliyor. Ama o, sürgünde olduğu yıllarda da düşünce ve görüşlerini yılmadan kaleme alarak dönemin yöneticilerine sunuyor.
Her ne kadar onun "Hükümdar"da ifade ettiği bazı düşünceleri birçok yazar, düşünür ve devlet adamı
Niccolo Machiavelli'nin "Hükümdar" adlı eseri olduğunu düşünüyorum. İtalyan Rönesans hareketinin önemli isimlerinden biri olan Machiavelli (1469-1527), tüm yaşamı boyunca İtalya'nın birliği ideali için mücadele veriyor. Devlette görev alıyor, iktidarlar değiştiğinde hapis yatıyor ve sürgüne gönderiliyor. Ama o, sürgünde olduğu yıllarda da düşünce ve görüşlerini yılmadan kaleme alarak dönemin yöneticilerine sunuyor.
Her ne kadar onun "Hükümdar"da ifade ettiği bazı düşünceleri birçok yazar, düşünür ve devlet adamı
Hükümdar – Niccolò Machiavelli
Bu kitabı okurken sürekli düşündüm: Machiavelli gerçekten mi bu kadar soğukkanlı, yoksa sadece gözlemlediklerini mi aktarıyor? Hükümdar, bir hükümdarın iktidarını nasıl koruyacağını, halkını nasıl yöneteceğini ve düşmanlarını nasıl alt edeceğini anlatıyor. Ama öyle basit tavsiyeler değil bunlar; çoğu zaman insanın içini ürperten stratejilerden bahsediyor.
Kitap bana gücün aslında ne kadar kaygan bir zemin olduğunu gösterdi. Machiavelli’nin gözünde erdem ya da ahlak ikincil bir mesele; asıl olan iktidarın devamı. Bu yüzden gerektiğinde acımasız olmayı, gerektiğinde halkın sevgisini kazanmayı öneriyor. Buradaki “gerektiğinde” kelimesi beni çok düşündürdü – çünkü aslında herkesin içinde biraz Machiavelli’nin dediği o pragmatik taraf var gibi.
Benim en çok dikkatimi çeken kısım, Machiavelli’nin bir hükümdarın “hem sevilmesi hem korkulması iyi ama ikisini birden yapamıyorsa korkulması daha güvenlidir” demesi oldu. Çok sert bir bakış açısı gibi duruyor ama günümüz siyasetinde bile bunun izlerini görmek mümkün.
Genel olarak Hükümdar bana insan doğasını ve iktidar ilişkilerini daha çıplak bir gözle görmeyi öğretti. Okurken zaman zaman rahatsız oldum ama aynı zamanda gerçekçi buldum. Eğer güç, politika ve liderlik konularını merak ediyorsanız mutlaka okunması gereken bir kitap bence.
Puan vermedi·112 syf.·
2024 46. kitabı
"En ideal kale, insanların nefretini kazanmamak olacaktır. Kalelerinizi elinizde tutsanız bile, sizi nefret edenlerden koruyamazlar."
Günümüzden yaklaşık 500 yıl önce yazılmış olmasına rağmen, politik yönden halen yöneticilere ışık tutan fikirleri beni fazlasıyla etkiledi.
Yazarın kitabındaki düşüncesi “Korkulan” ama nefret edilmeyen bir hükümdar olmaktır.
Machiavelli’e göre ahlaki ilkeler her özel durumun ihtiyaçlarına tamamen teslim olmalıdır. Bu yüzden, Prens gücünü koruyabilmek için gerekirse her şeyi yapmaktan çekinmemelidir. Machiavelli, bir hükümdarın asıl gücünü sevilmekten çok korkutmaktan alması gerektiğini söylerken gene de kendinden nefret ettirmemesini öğütler.
Yazar Hakkında
Niccolo MachiavelliYazar · 19 kitap
Niccolò di Bernado dei Machiavelli (3 Mayıs 1469 - 21 Haziran 1527), tarih ve politika biliminin kurucusu sayılan Floransalı düşünür, devlet adamı, askeri stratejist, şair, oyun yazarı. İtalyan Rönesans hareketinin en önemli figürlerindendir.
En ünlü eseri Prens'te, politik yazının tarihinde ilk kez iktidarın alınışı ve korunması gibi bir sorunu dinsel ya da ahlaki kaygıları dikkate almaksızın kendinde bir amaç olarak inceledi.
Tüm yaşamı boyunca İtalya'nın birliği ideali için mücadele verdi. Fikirleri politik yazında olduğu gibi yaygın düşünüşte de giderek büsbütün olumsuz ve ilkesiz bir politik hırsın anlatımı olarak görüldü, "Makyavelizm" terimi bir düşünce sisteminden çok "amaç için her yolu mübah gören" politikacının tutumunu anlatan suçlayıcı bir sıfat haline geldi. Yine de Diderot, Rousseau, Fichte ve Hegel gibi büyük düşünürler Machiavelli düşüncesinin olumlu yönünü açığa çıkarmaya çalıştılar. Hegel'e göre "Machiavelli'nin gayesi, yani İtalya'nın bir devlet mertebesine çıkarılması, bu yazarın eserinde tiranlığın haklı gösterilmesinden ve muhteris bir despot için imal edilmiş altın yıldızlı bir aynadan başka bir şey görmeyen bütün görme özürlülerce anlaşılamadan kalmıştır." Hegel O'nun yöntemini şöyle özetler: "Kangren olmuş uzuvlar lavanta suyuyla iyileştirilemez.".
Kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/Niccolò_Machiavelli
