Yazar:
Marguerite Duras
Çevirmen:
Tahsin Yücel
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 57 dk.
Sayfa Sayısı:
104
Basım Tarihi:
1994
İlk Yayın Tarihi:
1984
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Fransızca: L'Amant
ISBN:
9789755103969
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kim bilir kim çekmişti bu umutsuzluğun fotoğrafınıEdebiyat
YAZAR HAKKINDA
1914 yılında Çinhindi'nde doğan Marguerite Duras , gençliğini geçirdiği bu ülkenin atmosferinden ve olaylarından derinden etkilendi. 18 yaşında Paris'e geldi; hukuk, matematik ve siyaset bilimi okudu. Komünist partiye katıldı. İlk romanı Les Impudents'ı 1943 yılında yayımladı.
Özyaşamöyküsel bir roman olan 
Sevgili ile 1984'te Fransa'da Goncourt Ödülü'nü aldı. Çok sayıda roman dışında, birçok senaryoya da imza attı. Bütün eserlerinde edebiyatı sorguladı. 1960 Cannes Film Festivalinde gösterilen 
Hiroşima Sevgilim, Marguerite Duras 'ı ününün doruğuna çıkardı. Marguerite Duras 1996 yılının Mart ayında 82 yaşında öldü.
İNCELEME
Yazarla ilk tanışma kitabım oldu. Yazarın dilini çok beğendim. Her yönden kelimeleri hissettirmesi hiç bir araya gelip düşünemeyeceğiniz yerden çıkartıyor kelimeleri. Yeri geliyor şiirsel edebiyat okuduğunuzu o kelimelerin güzelliğini sanatını hissediyorsunuz.
Bazı anılar olur insanın hafızalarına kazınmış olan kimseye anlatmadığı fotoğrafı bile olmayan bir anı...
Bazı insanlar girer hayatımıza birden hafızamızda fotoğrafı kalan anılar...
Yazarın bu kitabı da anılar etrafından dolaştırıyor bizi odak noktasındaki anıya gelmeden sırasız bir ileri bir geri götürerek itirafa dayalı anlatımıyla yapıyor bunu.
Kitap 1920'lerde Fransız egemenliği altındaki Vietnam'da geçen 15 yaşındaki yoksul beyaz bir kız ile Çinli zengin bir iş adamının bir vapur yolcuğu sırasında tanışması ve aralarındaki yasadışı ilişkiyi konu alıyor.
Kitapta karakterler birbirlerine isimleriyle hitap etmeyişi ile yazar yaşadığı toplumun birbirlerininden bahsetme şeklini ya da birbirlerini görme biçiminin altını çizmek için yapıyor sanırım.
Kitapta sadece aşk yok geçmişin acılı yüzü de mevcut. Bunun etkisi ile yapıyor belki de büyük kardeşine başkaldırı olarak yapıyordu bu ilk deneyimi belki
Marguerite Duras , gençliğini geçirdiği bu ülkenin atmosferinden ve olaylarından derinden etkilendi. 18 yaşında Paris'e geldi; hukuk, matematik ve siyaset bilimi okudu. Komünist partiye katıldı. İlk romanı Les Impudents'ı 1943 yılında yayımladı.
Özyaşamöyküsel bir roman olan Sevgili ile 1984'te Fransa'da Goncourt Ödülü'nü aldı. Çok sayıda roman dışında, birçok senaryoya da imza attı. Bütün eserlerinde edebiyatı sorguladı. 1960 Cannes Film Festivalinde gösterilen Hiroşima Sevgilim, Marguerite Duras 'ı ününün doruğuna çıkardı. Marguerite Duras 1996 yılının Mart ayında 82 yaşında öldü.
İNCELEME
Yazarla ilk tanışma kitabım oldu. Yazarın dilini çok beğendim. Her yönden kelimeleri hissettirmesi hiç bir araya gelip düşünemeyeceğiniz yerden çıkartıyor kelimeleri. Yeri geliyor şiirsel edebiyat okuduğunuzu o kelimelerin güzelliğini sanatını hissediyorsunuz.
Bazı anılar olur insanın hafızalarına kazınmış olan kimseye anlatmadığı fotoğrafı bile olmayan bir anı...
Bazı insanlar girer hayatımıza birden hafızamızda fotoğrafı kalan anılar...
Yazarın bu kitabı da anılar etrafından dolaştırıyor bizi odak noktasındaki anıya gelmeden sırasız bir ileri bir geri götürerek itirafa dayalı anlatımıyla yapıyor bunu.
Kitap 1920'lerde Fransız egemenliği altındaki Vietnam'da geçen 15 yaşındaki yoksul beyaz bir kız ile Çinli zengin bir iş adamının bir vapur yolcuğu sırasında tanışması ve aralarındaki yasadışı ilişkiyi konu alıyor.
Kitapta karakterler birbirlerine isimleriyle hitap etmeyişi ile yazar yaşadığı toplumun birbirlerininden bahsetme şeklini ya da birbirlerini görme biçiminin altını çizmek için yapıyor sanırım.
Kitapta sadece aşk yok geçmişin acılı yüzü de mevcut. Bunun etkisi ile yapıyor belki de büyük kardeşine başkaldırı olarak yapıyordu bu ilk deneyimi belkiBen hiç solumdan vurulmadım...Edebiyat
Eser, yetmiş yaşında bir kadının elindeki hatıra fotoğraflarla on beş yaşına geri dönerek ilk aşkını hatırlaması, arka planda aile, cinsiyet kavramı, ırkçılık, savaş, sömürge zihniyeti üzerinden aşkı sorgulayarak sorgulatarak anlatmasıdır.
Romanın satır aralarında gezecek olursak, “Yazdığımı sandım ama hiç yazmadım, sevdiğimi sandım ama hiç sevmedim, kapalı bir kapı önünde beklemekten başka bir şey yapmadım hiçbir zaman,” sözleri bizleri, karaktere üzülmekten ziyade onun sözleri etrafında kendi hayatımızı, aşkı, kararlarımızı sorgulamaya iter, “Öyleyse karakteri her şeyin sonunda hiçbir şey yapmadığına inandıran şey nedir?” sorusuyla başbaşa bırakır. Ne yazık ki Duras’ın niyetinin sadece kendisiyle hesaplaşmak mı yoksa bizi sahici bir sorgulamaya itmek mi olduğununu asla bilemeyeceğiz..
Fransız edebiyatının önemli ismi Marguerite Duras’nın dünya çapında satış rekoru kıran otobiyografik romanı ama benim için parçalı ve zorlayan bir anlatım tarzı vardı.
Sayıklar gibi yazmış bu romanı.. Bir sarhoşluk hali hissettiriyor insana.. Bölük pörçük, kırık hatta zaman karmaşasının bile çok yoğun hissedildiği bir anlatım.. Okurken Freud'un "Derinlik Psikolojisi"nin yansımalarını da gördüm.
Ortalamanın altında bir okumaydı benim için..
Anlaşıldı ki Duras kitaplarında kendi hayatından esinlenmektedir. Onun Uzakdoğu'da yaşadıkları kaleme aldıklarını da şekillendirmiş. Bu eserinde yoğun bir tutku var. Karamsar bir dil kulanmakta bu tutkuyu anlatırken. En azından bir önce okuduğum kitabından daha anlaşılırdı.
kitabi simdi bitirdim guzel bitti ama nasil bir ruh halindeyim bilmiyorum açikcasi... yazarin dili garip geldi sanki kitap komple devrik cumleden oluşmuş ...
Şuan sanki bu kitap gibiyim kafam allak bullak, zaman kavramim kayboldu, kimlikler kayip :)...
Başlıksız
Annemin Otobiyografisi ‘nden sonra yeniden sömürge topraklarına yolculuk. Bu sefer bir sömürge yerlisinin değil, bir sömürgeci ülke vatandaşının hikayesini dinliyoruz. Böyle giriş yapınca sanki toplumsal gerçekçi bir romanı okuyoruz izlenimi verdim sanırım ama bu aslında bir genç kızın kalbinin içinde geçen bir roman. Vietnam’ın ılık ikliminde, sanki okyanus esintileri yüzüme yüzüme vuruyormuş gibi, oturup onaltı yaşındaki fransız bir kızın aşk öyküsünü dinlerken kafamı kaldırıp arada bir etrafa baktım. Elbette yazarın vermek istediği bir sömürge ülkesinde neler olup bittiği değildi ama ben aldım elime bir büyüteç, kulağım genç kızda, gözlerimi diktim topluma.
Duras beni şaşırtmadı. Kalemi şüphesiz ki çok iyi. Onunla ilk tanışmamız 
Yazmak ile olmuştu ve devam etmek için Sevgili güzel bir eserdi. Kadın yazarlada çok sevdiğim bişey Duras’da da var: anlatımdaki çıplaklık. Bu cesurluğu seviyorum. Herkesin bir maskenin altından konuştuğu dünyada bir insanı bütün şeffaflığı ile görebilmenin verdiği güven duygusundan olsa gerek, bir de ortak duygu paylaşımı. Bu açıdan yazarın bu eserdeki dilini yer yer 
Annie Ernaux ’ya benzettim. Hele ki sevgilisi ile yaşadığı yakınlaşma sanki 
Kızın Hikâyesi’ni okuyormuşum hissini uyandırdı. Ernaux Duras’tan daha genç. Acaba kaleminden etkilenmiş midir diye düşündüm fakat Ernaux’un eserlerinde Duras’ya atıf yaptığını hiç hatırlamıyorum. Virginia Volf’tan bahsetmişliği vardır mesela ya da Marcel Proust’tan. Ernaux Duras’dan etkilendi ise bile boynuz kulağı geçmiş diye düşündüm okurken, Duras beni asla Ernaux kadar sürüklemedi. Neyse, yine bir yazarın çöplüğünde Ernaux övmek gibi geleneksel okur şımarıklığımı yaptıktan sonra biraz da toplumsal mevzulara geçeyim.
Bu kitap Duras’nın hayatından izler taşıyormuş, ki anılarının bir kısmı bana göre, roman bile değil
Annemin Otobiyografisi ‘nden sonra yeniden sömürge topraklarına yolculuk. Bu sefer bir sömürge yerlisinin değil, bir sömürgeci ülke vatandaşının hikayesini dinliyoruz. Böyle giriş yapınca sanki toplumsal gerçekçi bir romanı okuyoruz izlenimi verdim sanırım ama bu aslında bir genç kızın kalbinin içinde geçen bir roman. Vietnam’ın ılık ikliminde, sanki okyanus esintileri yüzüme yüzüme vuruyormuş gibi, oturup onaltı yaşındaki fransız bir kızın aşk öyküsünü dinlerken kafamı kaldırıp arada bir etrafa baktım. Elbette yazarın vermek istediği bir sömürge ülkesinde neler olup bittiği değildi ama ben aldım elime bir büyüteç, kulağım genç kızda, gözlerimi diktim topluma.
Duras beni şaşırtmadı. Kalemi şüphesiz ki çok iyi. Onunla ilk tanışmamız Yazmak ile olmuştu ve devam etmek için Sevgili güzel bir eserdi. Kadın yazarlada çok sevdiğim bişey Duras’da da var: anlatımdaki çıplaklık. Bu cesurluğu seviyorum. Herkesin bir maskenin altından konuştuğu dünyada bir insanı bütün şeffaflığı ile görebilmenin verdiği güven duygusundan olsa gerek, bir de ortak duygu paylaşımı. Bu açıdan yazarın bu eserdeki dilini yer yer Annie Ernaux ’ya benzettim. Hele ki sevgilisi ile yaşadığı yakınlaşma sanki Kızın Hikâyesi’ni okuyormuşum hissini uyandırdı. Ernaux Duras’tan daha genç. Acaba kaleminden etkilenmiş midir diye düşündüm fakat Ernaux’un eserlerinde Duras’ya atıf yaptığını hiç hatırlamıyorum. Virginia Volf’tan bahsetmişliği vardır mesela ya da Marcel Proust’tan. Ernaux Duras’dan etkilendi ise bile boynuz kulağı geçmiş diye düşündüm okurken, Duras beni asla Ernaux kadar sürüklemedi. Neyse, yine bir yazarın çöplüğünde Ernaux övmek gibi geleneksel okur şımarıklığımı yaptıktan sonra biraz da toplumsal mevzulara geçeyim.
Bu kitap Duras’nın hayatından izler taşıyormuş, ki anılarının bir kısmı bana göre, roman bile değil
Marguerite Duras’ın otobiyografik romanları serisinden biri “Sevgili”. Yazarın 70 yaşında kaleme aldığı bu hikaye, 15 yaşında yaşadığı ilk aşkının izlerini sürüyor. “Aşk” dediysem de aklınıza öyle sevimli, romantik bir anlatım gelmesin. Marguerite Duras öyle kuru romantizme pabuç bırakacak yazarlardan değildir!
Çinhindi’nde, şimdiki adı ile Vietnam’da büyümüş Duras. Bölgede öğretmenlik yapan Fransız bir anne-babanın 3 çocuğundan en küçüğü. Babasını 7 yaşındayken kaybediyor; eşinin hastalığı sırasında 2 yıllık bir dönemde Fransa’ya taşınan annesi eşinin ölümünün akabinde çocukları ile Çinhindi’ne geri dönüyor. Tek başına öğretmenlik yaparak ailesini geçindirmeye çalışıyor bu genç kadın. Yaptığı hatalı bir yatırım sonucu servetlerini kaybediyor ve aile büyük bir maddi sıkıntının içine sürükleniyor. Yine de hiçbir aşamada mücadeleden vazgeçmeyen, tutkulu, azimli, güçlü bir anne modeli.
Duras bir çok romanında bu aile tarihinin izlerini sürüyor. “Sevgili”de de öyle. Annesinin büyük oğlunu diğer çocuklarından daha fazla sevmesi Duras’nın annesine öfkesinin en büyük sebebi. Esrar içen, kumar oynayan, hırsızlık yapan, kardeşlerine eziyet eden bu büyük ağabeye nefreti öyle büyük ki, kitabını yazdığı 70li yaşlarında bile hala öfke kusuyor. Ağabeyinin aksine sessiz, kırılgan olan ve genç yaşında savaşta ölen ortanca erkek kardeşe karşı daha ılımlı; ancak yine de hiçbir kardeşine benzemiyor o. Genç yaşlarından itibaren bağlanmaya ilişkin sorunu var; kendi başına, kendi belirleyeceği yolda gitmek istiyor. Bu yolda -sevse bile- anne ve kardeşini geride bırakmaktan çekinmiyor.
15 yaşında tanıştığı, kendinden yaşça epey büyük olan zengin bir Çinli gençle yaşadığı ilişkiyi anlatıyor Duras. Lise öğrencisi genç kızın cinsellikle tanışmasının hikayesi; Çinli genç sırılsıklam aşık ama
Okudum. Sürüklüyordu satılar beni. Adeta bir akarsuyun, küçük dingin su yolunda, önüne katıp götürdüğü bir küçük dal parçası gibi, şırıl şırıl ama yavaş yavaş dingin ve serin yolculuğu gibi okudum.
Sonra filmini izledim. Doğru okumadığımı düşündüm.
Bir gece de bir daha okudum. Yine sürüklüyordu satırlar beni. Bu defa akarsuyun önüne katıp götürdüğü, bir çağlayana karışıp, şarıl şarıl ve hoyrat ve azgın bir yarıktan aşağı fırlatıp attığı küçük bir dal parçasının yolculuğu gibi okudum.
1914’te Fransız bir kız çocuğu dünyaya gelir. Fransa’nın sömürgesi olan Çinhindi bölgesinde. Bu kız burada büyür. On yedi yaşına geldiğinde bu topraklardan uzaklaşıp, Fransa’ya dönecektir. Yaşamının bu on yedi senesi, seksen üç yıllık ömrünün geri kalanını şekillendirecektir. Biz bilmiyoruz bunu. Biz sadece Fransa’ya dönmeden önceki son bir buçuk yılına şahit oluyoruz bu kitapta. Bölgenin ve tarihin hiç bir izi yok satılarda. Hiç bir karakterin adı da yok. Sadece yer isimleri var. Bir de renk ayrımı, ırk ayrımının izleri hissedilebiliyor. Fransız bir kız Çinli bir erkek. Fransız kız beyaz kadın olarak anlatılıyor erkek ise sadece Çinli. Vücudunda hiç kıl olmayan, altın sarısı ten rengine sahip bir erkek. Kız daha on beş buçuk yaşında ve Çinli ondan iki kat büyük. Fransız olan beyaz olmanın tarifsiz ayrıcalığına sahip ne ise bu. Çinli erkek ise korkak. Fransız, bir beyaz ama beş parasız. Çinli ise çok zengin. Fransız aşkın ne olduğunu bilmiyor henüz on yedisinde anlıyor bunu. Çinli ise o gün öğreniyor, Fransız on beş buçuk yaşındayken. Fransız on beş buçuk yaşında kırılgan ama hoyrat, Çinli kuvvetli ama naif. Kız on beş buçuk yaşındayken bir gemide başlayan hikaye, kız on yedisindeyken başka bir gemi ile son bulur. Üstünden yıllar geçer. Kız bir gün bir telefona “alo” der. Belki de bu
Puan vermedi·104 syf.··
Beğendi
·2021 25. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 24 Haziran 2021 13:12
Ölmeden Önce Okunması Gereken 1001 Kitap listesindeki kitaplardan biri olan Sevgili, dengesiz br anne, psikopat bir abi ve pasif iki erkek kardeşte oluşan sıkıntılı bir ailede büyüyen 15 yaşlarındaki beyaz bir kız ile kendisinden 14 yaş büyük Çinli bir adamın sıradışı aşk hikayesini anlatıyor. Kitabın dili o ladar estetik, o kadar şahsına münhasır ve tarzı, geçişleri o kadar etkileyici ki 112 sayfalık bu incecik romana resmen tutuldum. Bu arada anlatılan hikayenin yazarın kendi hikayesinden büyük parçalar taşıması da bu etkileyiciliği arttırıyor. Aynı zamanda yazarın kült ve hastası olduğum film Hiroshimo Mon Amour'un da senaristi olduğunu bilmekte yarar var.
Marguerite Duras ile tanıştığım kitap. Gerçekten Tezer özlü tavsiyesi kayda değermiş. Fransız edebiyatı kadın yazarlarından biri olan Marguerite bu kitapta zannımca kendi hayatından kesitler de koymuş karakterlerin gerçek olması bu tezimi kanıtlar yönde. Kitaba gelecek olursak diyaloglari ayırmamasını düz cümlelere eklemesi dikkatimi çekti ilk olarak. Ve yetmişli yaşlarında yazdığı bu kitapta on sekiz yaşında bir kızın düşüncelerini duygularını bu kadar iyi bize aktarması beni şaşırttı. En vurucu cümlesi olan 'On sekizimde yaşlandım' ile de etkiledi. Kitabı daha bir dikkatle okudum. Kendi yaşının üzerinde konuşmaları ve davranması ile bı kız çocuğunun yaşam ile harmanlaşan olgunluğuna şahit oldum. Kitabı beğendim, dilini, içine çekmesini, bu genç kızın hikayesini. 1984 Goncourt roman ödülü almış olan bu kitap fazlasıyla sarsıcı şiddetle tavsiye ediyorum.
Duras'ın yetmiş yaşında kaleme aldığı otobiyografik ögeler içeren romanı.
Uzak Asya. Vietnam. Yetmiş yaşındaki bir kadının bir hatıra fotoğrafına bakıp geçmişte, on beş buçuk yaşındaki halini hatırlayıp; cinsellik, savaş, sömürge, ırk ve aile içi iletişimsizliği okura sunduğu romanı Duras'ın.
Ailesi tarafından bir yerlere gelmek için değil bulunduğu yerden kurtulmak için okutulmak istenen gencecik bir kız. Bu bakımdan ailelerin çocuklarını bir yerlere ulaştırmak için okutulmasına bir darbe. Var olan koşulların kabullenilmesi bir yana var olan koşulların kabullenilmesi ile birlikte bununla yaşanılamayacağını görüp yer değiştirme gayreti gösteren bir düşünce yapısı.
İlk ağızdan anlatılan bu yaşantılar, bir kız çocuğunun, okulunda başarılı bir kız çocuğunun cinselliği kendinden çok daha büyük birinde keşfetmesi ve bu keşfin bir sona bağlanmayacağını bilmesine rağmen, ayrıca aradaki yaş farkı ile kız çocuğunun orospu diye etiketlenmesini de görmezden gelerek cinsel yaşamı tatmaya devam etmesi söz konusu.
Ahlaki açıdan çokça eleştirilecek bu ilişkinin dışında sorgulanması gereken kimi kavramlar var kitapta. Bumlar; sömürgecilik, savaş, ırkçılık, cinsiyete yönelik saldırılar...
Yazar Hakkında
Marguerite DurasYazar · 30 kitap
Marguerite Duras, Fransız yazardı.
1914'te Saygon yakınlarındaki Gian-Dinh'de doğdu. Fransa'ya döndüğü 1932'ye kadar çocukluğu ve ilk gençliği Vietnam'ın çeşitli bölgelerinde geçti. Felsefe ağırlıklı lise diploması aldı; hukuk, matematik ve siyasal bilimler alanlarında öğrenim yaptı. 1943'te ilk kitabı yayımlandı: Les Impudents (Saygısızlar). Aynı yıl Direniş Hareketi'ne katılıp François Mitterrand'la aynı hücrede çalıştı. 1944'te kocası Robert Antelme tutuklanıp toplama kampına yollandı. Bu dönemi daha sonra La Douleur (Acı) adlı kitabında anlatacaktır. Aynı yıl Fransız Komünist Partisi'ne üye oldu; 1950 sonlarında partiden ayrıldı. 1955'te yayımlanan Le Square (Alan) adlı kitabı "alt-konuşma" tekniğine çok yakın bir yazı cinsinin doğuşuna damgasını vurdu. 1955-60 arasında Cezayir Savaşı ve De Gaulle rejimine karşı mücadele verdi. Makale ve röportajlarında toplumun dışına atılmış insanlarla ilgilendi (örneğin "Orange'lı Nadine", [Yeşil Gözler, Metis, 1990). 1958'de yayımlanan Moderato Cantabile'nin tirajı beş yüz bini buldu. 1959'da senaryosunu yazdığı Hiroshima mon amour (Hiroşima Sevgilim) Alain Resnais tarafından filme alındı. Tiyatrodaki ilk başarısını 1965'te sahneye konan Une Journée Entière Dans les Arbres (Bütün Gün Ağaçlarda) piyesiyle yaşadı. 68 olaylarına etkin olarak katıldı, Öğrenci-Yazar Eylem Komitesi'nde yer aldı. 1969'da ilk filmini çekti: Détruire dit-elle (Yıkmak, Dedi Kadın). Bu dönemle birlikte ve özellikle 1970'te L'amour (Sevgi) adlı kitabının yayımlanmasından sonra yazısı sinemanın hizmetine girdi; metinlerinin başlığında "metin-tiyatro-film" ibaresi görülmeye başladı. 1975'te India Song'u çekti. Bu filmde "metin dışı sesler" ilk defa bu kadar ağırlığını hissettiriyordu. 1980 yazında yeniden edebiyata döndü. Bu dönemin ilk kitabı L'été 80'dir (80 Yazı). 1982'de Ölüm Hastalığı (La Maladie de la mort), 1983'te Sevgili (L'amant) yayımlandı. Bunları 1987'de Emily L., 1990'da La Pluie d'Eté (Yaz Yağmuru) izledi. Duras, Ekim 1988-Haziran 1989 arasını hastanede koma halinde geçirdi.
