Sümerler insan ve geleceğine ilişkin rahatlatıcı umutlar taşımıyorlardı. Kuşkusuz, güven içinde olmayı özlüyorlar, bizim gibi korkudan, yoksulluktan ve savaştan kurtulmayı diliyorlardı. Ama bu özlem ve dileklerin gelecekte gerçekleşeceğine inanmıyor, tersine, insanların eskiden, çok uzun zaman öncesinde kalmış bir geçmişte mutlu yaşadıklarını düşünüyorlardı.
Birçok yaşamın biriktirilmiş becerileriyle çevresine çok bilmişlik ve toyluk ekranından baktı. Bir şeyi bildiğini düşünmek, kesinlikle kendini köreltmenin bir yoluydu. Öğrenmeyi yavaşça firenleyen büyümek değil, "bildiğimiz şeylerin" birikmesiydi. (Mentatlar böyle düşünürdü).