Yılmaz Çakır
@sargeant
Ne demiş Yunus, Gelin Tanış olalım işi kolay kılalım, sevelim, sevilelim bu dünya kimseye kalmaz,
Yaşamın temelinin SEVGİ olduğuna inanan
okudukça, insanları gördükçe artık Nihilist.
Şu anda okuduğu kitaplar
Neyse ki hâlâ vakit var…Duygu ve Düşünce
“Zamanın kıymetini bilemedim, gerektiği gibi yaşayamadım.”
Yılmaz Çakır
Aynı yazarın Güneşe Bakmak kitabını öneririm, hatta daha iyi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Neyse ki hâlâ vakit var…Duygu ve Düşünce
“Zamanın kıymetini bilemedim, gerektiği gibi yaşayamadım.”
Yılmaz Çakır
Öylece dolanıp duran, kendine bir günah arayan suçluluk ... İşte ben buyum..
Akşamın konusu olsunAlıntı
“İnsan kalabilmek için hangisini seçerdiniz?
Kusursuz bir unutuş mu,yoksa acı veren bir hatıra mı?”
Yılmaz Çakır
Acı, artık orada olmayanın senin yaşamındaki önemini ortaya koyar. Ancak Unutma ki bir ilişkiyi kaybetmekten daha kötü olanı anlamı kaybetmektir. Eğer yalnızca ilişkiyi kaybedersen bu, insan olduğunu gösterir. Ama ilişki kurmanın anlamlı olduğu inancını kaybedersen bu, en insani özelliğini kaybetmek olur. Diyor Prof.Mehmet Sungur Sen, ben, aramızdaki herşey kitabında. Yani kaldığın yerden devam..
Maskeler tek bir yüze aittir.Japon Edebiyatı
Japon edebiyatından şimdiye kadar okuduğum en iyi kitap bu. Bana çok şey düşündürdü, zihnimin açıldığını hissettim. Bir oyun oynuyormuş gibi heyecanlandım. Hikâyenin ve karakterin yaşattığı gizemden, şüphelerden, meraktan ve entrikadan zevk aldım. En güzeli de kitabın birçok zıt fikri kafamda çarpıştırmasıydı, ki edebî eserlere beni en çok çeken şeylerden biri budur.
Edebiyatta manyak insanların zihinlerini okumayı çok seviyorum (insan kendisi gibisine edebiyatta rastlamayı seviyor, malum). Manyak insanlardan kastım fazla detaycı, analizci, çok düşünen insanlar. Bazı yazarlar bunun dozunu kaçırıyor bence. Mesela 
Thomas Bernhard bence manyak bir zihni güzel yansıtsa da çok tekrara düştüğü için dozunu kaçırıyor. 
Marcel Proust da bir derece öyle, ama ona rağmen kalemi çok etkileyici. Fakat 
Fyodor Dostoyevski, 
Oğuz Atay, 
Şule Gürbüz ve -bu kitabından edindiğim izlenimle- 
Kobo Abe bahsettiğim manyak insanların zihinlerini gerçekten şahane aktarıyorlar.
Gelelim kitaba. Yüzün insanla ilişkisine dair okunacak en iyi edebî eserlerden biri 
Başkasının Yüzü'dür bence. Peki nedir bizi yüzümüzle bu kadar haşır neşir yapan şey? Bir gün içinde bile hiç aynaya, aynada kendi yüzüne bakmayan var mıdır? Pek sanmam. Bizim biz olduğumuza inanmamız için yüzümüze bakmamız gerekir sanki. Sanki nasıl bir tiple insan içine karışacağımızı öngörmemiz, "Bugün daha çirkinim", "Bugün daha güzelim" ya da "Bugün daha yorgunum" kararına varmamız ve günlük modumuzu buna göre oluşturmamız gerekir. Bizi içten içe bu ikna ediciye, aynaya iten bir şey var! Yüzümüzü görmeye... Narsisizmimizi besleyen, bizi biz yapan ve biz olduğumuza inandıran en önemli unsurlardan biri yüzümüz olsa gerek.
Yüzümüz bizim ötekilere açılan kapımızdır. Duygularımız ve imalarımız yüzümüzle açığa çıkar. Kaşımızı olması gerekenden biraz fazla çatsak, yüzümüzde
Thomas Bernhard bence manyak bir zihni güzel yansıtsa da çok tekrara düştüğü için dozunu kaçırıyor. Marcel Proust da bir derece öyle, ama ona rağmen kalemi çok etkileyici. Fakat Fyodor Dostoyevski, Oğuz Atay, Şule Gürbüz ve -bu kitabından edindiğim izlenimle- Kobo Abe bahsettiğim manyak insanların zihinlerini gerçekten şahane aktarıyorlar.
Gelelim kitaba. Yüzün insanla ilişkisine dair okunacak en iyi edebî eserlerden biri Başkasının Yüzü'dür bence. Peki nedir bizi yüzümüzle bu kadar haşır neşir yapan şey? Bir gün içinde bile hiç aynaya, aynada kendi yüzüne bakmayan var mıdır? Pek sanmam. Bizim biz olduğumuza inanmamız için yüzümüze bakmamız gerekir sanki. Sanki nasıl bir tiple insan içine karışacağımızı öngörmemiz, "Bugün daha çirkinim", "Bugün daha güzelim" ya da "Bugün daha yorgunum" kararına varmamız ve günlük modumuzu buna göre oluşturmamız gerekir. Bizi içten içe bu ikna ediciye, aynaya iten bir şey var! Yüzümüzü görmeye... Narsisizmimizi besleyen, bizi biz yapan ve biz olduğumuza inandıran en önemli unsurlardan biri yüzümüz olsa gerek.
Yüzümüz bizim ötekilere açılan kapımızdır. Duygularımız ve imalarımız yüzümüzle açığa çıkar. Kaşımızı olması gerekenden biraz fazla çatsak, yüzümüzdeYılmaz Çakır isimli okura yanıt verildi
Yılmaz Çakır
Ben teşekkür ederim, kitap kulüplerinde bulamadığım tartışmaydı😊