Dün görüşemedik. İki yüzyıl görüşememişiz gibi geldi bana ve üç yüzyıllık göresim geldi seni.
Her bir gerçeğin bir başka gerçek tarafından geçersiz kılındığını, her düşüncenin bir başka eşit ve karşıt düşünce doğurduğunu şimdi kavrıyorum. Kuşkuya kapılmadan bir şey söyleme olanağı yok: İyiydi ya da kötüydü; böyleydi ya da şöyleydi. Bunların hepsi doğru. Zaman zaman üç ya da dört değişik kişiyi anlattığım duygusuna kapılıyorum, her biri ayrı, her biri bütün ötekilerin karşıtı. Ufak parçalar ya da bir bilgi türü olarak küçük öykü.
Reklam
Yaşlanmanın farklı yolları vardı belki de. Kimilerinin önce bedeni soluyordu, kimilerinin zihni, kimilerinin de ruhu.
Ne demiş şair:
"Aşklar da bakım istiyor öğrenemedin gitti."
Ben ne annem gibi dindarım, ne babam gibi kainatın beş duyumla kavradığım şeylerden ibaret olduğuna kaniyim. Öyleyse ben neredeyim? Ne mutlak dindarlığa, ne de mutlak akılcılığa dahil olmak isteyenler için bir başka yaklaşım, yeni bir varoluş şekli yok mu acaba? bir üçüncü yol mesela? kim bilir?
Yıl içerisinde bir ya da iki kere yapılan "beyin fırtınası" ya da "arama" toplantılarından da hoşlanmazdım. Bankanın bundan sonra neler yapacağını "aramak" için cuma akşamından bir otele gidilir, bütün hafta sonu genellikle otelin manzara görmeyen bir salonunda sıkıcı sunumlar dinlenir, pazar öğleden sonra geri dönülürdü. Bu tür toplantılar da "aranan" neydi bilmem ama bulunmayan bir şey vardı: Doğru dürüst fikir. Bir keresinde böyle bir "hadi ufkun arkasına bakalım" toplantısında bize yardım etmesi için bir "misafir sanatçı" davet ettik.
Adamı hepimiz tanıyorduk. Babasının kırk yıl çalışarak Türkiye'nin en büyük holdinglerinden biri haline getirdiği işi, on yıl kadar kısa bir sürede un ufak etmiş bir dehaydı! Bize olsa olsa, "bir işin içine nasıl edilir" konusunda ders verebilecek bir adamı bir saat dinledik. Verdiği mesaj şuydu: "Cesur olun, yenilik denemekten kaçınmayın." Kendi cesareti, üç bin çalışanın felaketi olmuştu ama olsun.
Reklam
Reklam