• Oysa biz, onların yeryüzünü inanç ya da gurur, haz yada korku tanımadan tepen zavallı torunları (tek korkumuz, kaçınılmaz son aklımıza gelince içimize çöken korkudur) artık bütün insan soyu için de kendi mutluluğumuz için de büyük fedakarlıklarla görüşemiyoruz çünkü mutluluğun imkansız olduğunu öğrendik. Böylece, tıpkı dedelerimizin bir aldanıştan başka bir aldanışa sürüklenişleri gibi biz de bir şüpheden öbürüne kayıtsızca geçiyoruz. Ama bizde ne onların umutları var ne de insanla ya da kaderle yapılan savaşta duyulan o belirsiz ama tadına doyulmaz heyecan.
  • 80 syf.
    ·1 günde·Beğendi·8/10
    Önce olumsuz olan eleştirimden başlıyor olmam sizi yanıltmasın devamını da okuyunuz lütfen. Olağanüstü bir kitap bana çok optimist geldi. Başarılı bir kurgu içinde, müthiş bir üslupla burjuva-halk ayrışmasını gösteren bir kesit sunulmuş. Yoksulluk içinde boğuşan bir halk cidden bu kadar mutlu mudur? Gerek yarış gerekse lokanta kesitlerinde hep bir mutluluk hakim. Bunu okuduktan sonra bir de açıp Émile Zola' nın Germinal'ini okuyun. Belki de yazar hikayeyi başka bir karakter ağzından anlattığı için, o karakterin algısına dayalı olarak böyle bir kesit sunmuş da olabilir. Ama ben gene de eleştirilmeye değer bir husus olarak buldum. Burjuvanın her zaman mutsuz olduğu, her zaman hayatına anlam arayan ve bunun kaygısını hayatının her alanında yaşayan bir kesim olduğu fikri ne kadar yanlış geliyorsa; halkın da her zaman ufak şeylerle mutlu olabildiği, her zaman kaygısız, arada suç işleyebilen ama bunun kendi aralarında normalize edildiği bir kesim olduğu fikri de bana yanlış geliyor. Bu yüzden " burjuva = mutsuzluk, monotonluk, hayatı anlamsız; halk= yoksul ama mutlu, kaygısız; öyleyse burjuva ---> halk dönüşümü kaçınılmaz mutlu son" şeklinde olması bana çok iyimser geldi.

    Kitaptaki dil o kadar edebi ve akıcı ki bazı yerleri tekrar tekrar okudum. Karakterin psikolojik çözümlemeleri oldukça ayrıntılı ve akıcıydı. At yarışı bölümünde ben de karakterin heyecanına ortak oldum. O an adeta ben de o stadyumda maçı izledim. Bu yönüyle Stefan Zweig beni zaten çok da şaşırtmadı.

    Son zamanlarda özellikle Stefan Zweig ve Sabahattin Ali kitapları ülkemizde çok popüler. Artık insanların gözünde popüler olan hakkında bir önyargı oluşuyor. Bu önyargı bende de var. Fakat bu iki yazarın kitaplarının popüler olması bu önyargıyı öyle bir sarsıyor ki, toplumun özellikle gençlerin edebiyata olan ilgisi ve zevki hakkında olumlu bir izlenim uyandırıyor. İnşallah biz bir daha bunun gibi görüntüleri bir daha görmeyeceğiz:

    https://www.youtube.com/...amp;ab_channel=youtb
  • 160 syf.
    ·7/10
    1- Kitap hakkında kısa düşüncelerim 

    2- Kitabın özeti

    3 ve 4se kendimce karalamalarım, imkânınız varsa okuyun :)


    1) Kitap uzun değil, Yazarın okuduğum ilk kitabı. Kitaba başlamadan hakkında bazı ilginç bilgiler görmüştüm. Tam iki haftada yazıldığı, yazıldığı dönemde intihar vakalarını arttırdığı, dolayısıyla yasaklandığı, Werther gibi giyinmenin moda olduğu gibi. Ama, okurken direkt olarak aklıma gelen şey yazarın kısa zaman öncesine kadar sıkıntılı bir "imkansız aşk" yaşadığıydı, bilmiyorum kitabı okuyanların ne kadarının aklından geçmiştir. Nitekim tahminimde de yanılmamışım kitabın şöyle bir backstory'si varmış. Alıntı; "Goethe asistanlık yaptığı dönem, birlikte çalıştığı ve nişanlı olan bir kıza aşık olmuştur. Aynı tarihte arkadaşı olan Wilhelm yasak bir aşk yüzünden intihar etmiştir. Kendi yasak aşkını ve arkadaşının intiharını birleştirip bu mektupları ortaya çıkarmıştır. Kitapta Werther nişanlı olan Lotte ' ye aşık olmuş ve bu aşk zamanla saplantıya dönüşmüş. Aşkını ve acılarını arkadaşı Wilhelm e mektuplarla anlatmış." 

       Kahramanın ruh hali, düşünceleri vesaire o kadar isabetli aktarılmış ki(kendimden biliyorum ahahah-gittikçe ağlamaya dönen gülüş-) relate(şu kelimenin adam akıllı bir karşılığını var edin artık arkadaş) etmemek mümkün değil. Hatta, biraz daha ileri gidip, bahsi geçen bu imkansız aşkın yaşandığı dönemde yazarın, hali hazırda bu türde bir kitap yazma düşüncesi olduğu için zemin niteliğinde bir çok yazı karaladığını, kitabın 2haftada yazılmasının da bu yazılan yazıların yardımı sayesinde gerçekleştiğini iddia ediyorum. Aksi halde, 2hafta inanılır gibi mi Zaman aşkına? 

    DİKKAT SPOİLER ÇIKABİLİR!

    2)< Genç Werther, annesinin miras işini halletmek için, biraz da değişiklik olsun diye Weimar'a geliyor. Resim yapmaktan hoşlanan bu genç Weimar'da insanları sıcakkanlı bulduğunu, kendisini sevdiklerini gözlemliyor. Günler sonra Lotte adında bir kadınla baloya gidiyor. Ve burada kadına aşık oluyor. Werther o günden sonra Lotte'yi günden güne ziyaret etmeye başlıyor ve onunla olabildiğince çok zaman geçirmeye çalışıyor. 
    Fakat Lotte'nin nişanlısı Albert, gitmiş olduğu bir iş gezisinden geri dönüyor ve Werther'in de hislerinde dalgalanmalar oluyor. Aşık olduğu kadınla bundan sonraki görüşmelerinde ve konuşmalarında bir uygunsuzluğun olacağını ve bu görüşme ve konuşmaların yavaş yavaş son bulacağını anlamasıyla beraber içine büyük bir sıkıntı düşüyor. 
    Albert ve Werther arasındaki ilişki ilk başlarda normal gözükse de aslında Albert'i epeyce kıskanan Werther, yapılacak en iyi seçimin şehri bir süre terketmek olduğuna karar veriyor ve şehirden ayrılıyor.
    Geri döndüğünde Lotte ve Albert’in evlenmiş olduğunu görüyor ve Weimar’da yaşamak, artık Werther için bir işkenceye dönüşüyor. Albert’in işiyle meşgul oluşunu fırsat bilip Lotte'ye açılarak, onunla olan eski samimiyetini özlediğini dile getiriyor. Albert'in evde olmadığı bir akşam, Werther’in ziyareti esnasında bir yaklaşım oluyor, Lotte bir daha kendisini görmeye gelmemesini tembih edip kendini yan odaya kilitliyor, Werther'de son kez odanın önüne geçip Lotte'ye 'elveda' diyor "sonsuza dek". Bu olaydan sonra içindeki son umut kırıntısını da yitiren Werther, çaresizliği ve hayatta -kendi deyimiyle- kendisini harekete geçirecek mayadan mahrum kalışı nedeniyle, daha fazla yaşamaya lüzum görmüyor ve çareyi intihar eyleminde buluyor. >

    3)Öncelikle bu kitaptan "ulaşamadıysan yâr'ına, çıkmayasın yarın'a" (öhöm) sonucuna varıp intihar edenlerin ruhu şad olsun.. olsun olsun da, bu daha çok "seviyorsan git konuş bence" olmuş, "evli ve 2nin üstünde çocuğu olup kocasına saygı duyan, iffet sahibi kadınlara aşık olmazsan senin için daha iyi olur hani" dipnotu ile.

    Keza kitapta oğlanın açık açık Lotte'ye aşkını itiraf ettiğini hatırlamıyorum, bir söylese, oturup konuşsalar iş bayatlayacak belki de, tadı kaçacak. Hislerini doğru dürüst açıklayamadı, tamam, evet cevabı almadı zaten, o da tamam, ama bari aldığı ret cevabı birşeye benzesin de, herifin aklından "olur muydu acaba" şüpheleri silinip rahatlasın. Yok dudaklarına yapışmış da sonra kendini yan odaya kitlemiş. Silahı verirken titremiş bilmem ne, bi hayır diyeceksin be kadın!
    Neyse, haydi biraz hikayeyi değiştirelim, Werther, lotteye aşkını bariz bir şekilde itiraf etseydi, Lotte de aynısını yapsaydı ne olurdu acaba?
    -"Seni seviyorum Lotte"
    -"Ah bende seni Werther.."
    "Hadi şunu yapalım, hadi şimdi bunu yapalım, onuda yapalım bunuda yapalım." Pekala, İlk isteği yerine geldi, sevdiği kişiyle beraber olma isteği, geriye kaldı onla beraber zaman geçirme isteği, o da zamanla gerçekleşiyor, ama ortada bir sorun var.. bu nereye kadar böyle gidecek? 

       Ortalama 6-8 ay. Herhangi birisine ilk aşık olunduğunda beynin “saplantı, delilik, sarhoşluk devreleri aktif oluyor, beyin mutluluktan uçar hale geliyor çünkü “dopamine, estrogen, oxytocin ve testosteron” hormonlarının topyekün hücumuna uğruyor. Bu hücum karşısında beynin “endişe, dikkat, analiz ve korku” merkezi yedek kulübesine alınıyor ve kişi kendini sürekli mutlu hissediyor, lakin belli bir süre sonra sürekli salgılanan bu hormonlara karşı artık vücut ya direnç gösteriyor yani dozaja alışma gerçekleşiyor (doyuma ulaşamama, beynin aynı şeyleri salgılamasına  rağmen doyuma ulaşman zorlanıyor, çünkü aynı şeyi her yapışında veya yaşayışında doyuma ulaşma eşiğin, asgari mutlu olma seviyen yükseliyor, beynin kişiyi daha iyi olmaya teşvik etme sistemi) 
    ya da kişi başka nedenlerden dolayı partnerinden soğuyor(kişiliğinden dolayı olabilir uyumsuzluk olabilir vs vs). 

       Kısaca ortalama 7-8 ay sonra aşklar da sönmeye başlıyor. Tabii ki bu durum kişinin aşık olduğu kişiye kavuşabildiği senaryoda geçerli oluyor. Durum tam tersi ise, yani, wertherde olduğu gibi, bir kavuşamama durumu söz konusu olduğunda salgılanan hormonlar kişinin ruh halini dibe vurduruyor ve şiddetine göre, aşırı active olan hormonlar beyinde kalıcı hasarlar bırakıyor. Tıpkı uyuşturucu bağımlısı birinden uyuşturucuyu yavaş yavaş değilde birden kesmek gibi [ evet aşk bir uyuşturucudur! ]

    Sonrasında yaşanan her ilişki de bu hasarın gölgesinde kendisine yer aradığı içindir ki, hikayedeki Werther gibi çok aşık olduğunuz birine kavuşamamışsanız ortaya ömür boyu unutamayacağınız bir aşk çıkıyor(aşık olduğunuz kişinin vücudunuzda salgılanmasına sebep olduğu hormonlar yüzünden). Tam da bu yüzden kavuşamayanların aşkı daha büyük olur. Büyüklüğü geçtim, sonsuz olur. 
    "Kim bilir belki bu kadar sevmezdik birbirimizi 
    Uzaktan seyredemeseydik ruhunu birbirimizin. 
    Kim bilir felek ayırmasaydı bizi birbirimizden
    Belki bu kadar yakın olmazdık birbirimize..." - Nazım Hikmet

       Demem o ki, Wertherin sürekli Lotte'nin Albert ile olan birlikteliğini küçümseyişi ve Lotte'nin kendisiyle daha mutlu olacağını iddia edişi yalnızca bir yanılsamadan ibaretti, Lotte'yle beraber olan Albert değil kendisi de olsaydı bir süre sonra eleştirdiği durum kaçınılmaz olarak kendi gerçekliği olacaktı, çünkü Lotte'ye alışan Albert değil kendisi olacaktı. İnsan kafasının üzücü bir özelliği, herhangi bir şey hayatımızda ne kadar mühim yer teşkil ederse etsin, elbet ona alışıp görmezden geldiğimiz bir zaman geliyor ve değerini tekrar, ancak onu kaybettiğimizde anlıyoruz.

    Dolayısıyla bir aşk yüzünden intihar etmek çok abese kaçmakla birlikte yalnızca romanlarda olmasını güzel bulduğum birşey. Romanlarda güzel, romantik oluyor da gerçekte biraz aptallık gibi oluyor mu desem ne desem bilemedim ki.
    Düşünsene yüzyıllar önce yaşamaşsın aşkına ulasamadığın için intihar ediyorsun aklında yaptığının yüceliğiyle alakalı düşünceler "aşk için ölmeli aşk o zamaan aşk" 21.yüzyılda Mehmet diye biri(pardon kim?) çıkıp yaptığın hareketi aptallık olarak özetliyor; LAANN1!1!1 (triggered) NE APTALLIĞI? BOŞUNA MI ÖLDUK BİZ? AGZİNİ TOPLA SENİ YOK EDERİM! ŞŞ BAK BENİ DUYUYOMU ??  BEN KONUSURKEN YÜZÜME BAK!!1(ölü ruhun yaşayan ruhla munasebete girme çabası) SEN GEL Bİ ÖTEKİ DÜNYAYA GÖRÜŞCEM BEN SENLE, NAPCAMI BİLİYORUM, SAHİLE GÖTÜRÜP TENHADA DÖVECEM SENİ, AYNEN.
    Mantıklı değil diyelim bari.

    4)Onun dışında kitabı 2bölüme şöyle ayırabilirim.
    Werther'in bu aşkın imkansız olduğunu bildiği halde deneyişi ve bu aşkın imkansız olduğunu kabullenip, pes edişi. Çünkü hem Werther'in aşkının bir saplantıya dönüşüp aklını kaçırma raddesine gelmesine sebep olması tam olarak bu bilme durumundan kabulleniş durumuna geçiş aşamasında başlıyor. Hem de bıkkınlık ve ataletin kişide yarattığı kaçıp kurtulma isteğinin başka şehre veya ülkeye kaçmakla giderilemeyeciğini anlayan kahramanımızda son çare olarak intihar fikrinin tohumlarının atılışına denk geliyor. En başından beri Werther, Lotte'nin bir nişanlısı olduğunu biliyordu, belki başlarda Werther'i, Lotte'nin yörüngesinde tutan belli belirsiz bir sevgiydi [bkz, kütle çekim olarak sevgi, nereden belli ayın aşkında dünyanın peşini bırakmadığı? Biz canlıların bilinçaltındaki sevdiğimiz şeyin yakınında olma istenci, bizi oluşturan atomlarda neden olmasın? Belki de büyük patlamayla uzaya dağılan maddenin dağılım kriteri rastgelelikten ziyade sevgiydi, ne?  Olmadı mı? 
    "Ufak at" diyen var, "yok artık Erich Won Daniken" diyen var- sinem mi bu?-  :-D ] ama o sevgi gittikçe büyüdü ve Werther'deki mutluluk halinin kaçınılmazı haline geldi. Albert'in civarlarda olmayışı bu gereksinimi sürekli karşılanabilir kılıyordu, herşey güzeldi kısaca. Ta ki Albert iş gezisinden dönene kadar, artık Albert'inde diğer 2siyle beraber bulunduğu her ortam, Werther'e nefret ettiği ama aynı zamanda kabullenmesi gerektiği bir gerçeği hatırlatıyordu, imkansızlığı. Git gide buluşmalarla beraber bu buluşmalardan alınan tatda azaldı. Tam da bu noktada, Werther'de bıkkınlık ve umursamazlık halleri peyda olmaya başladı ki bu durumu, Werther yazdığı bir mektubunda şöyle özetlemiş;
    "Akşam gün doğumunun tadını çıkarmak istiyorum, sabah yataktan çıkamıyorum. Gece ay ışığını seyretmek istiyorum, akşam yataktan çıkamıyorum. Neden uyandığımı neden uyuduğumu bilemiyorum. Beni harekete geçiren mayadan mahrum kaldım. Geceleyin beni uyanık tutan sabahleyin ise uyandıran güç artık yok."
    Sonrasında Werther düşmüş olduğu boşlukta debelene dururken, Lotte kitabın sonlarına doğru Werther'e, ondaki ilk başta sevgi ile başlayıp takıntı haline evrilen bu ruh halinin, insanlarda sıkça rastlanan bir durum olan, sahip olması imkansız olana sahip olmak isteğinden kaynaklanıyor olabileceğini (kocası ve çocukları yüzünden) söyledi. Kendisinden uzaklaşıp kendini unutmasını, yeni bir sayfa açması gerektiğini söyledi lakin Werther daha fazla dayanamadı ve malûm olayı gerçekleştirdi.

    Bu olay örgüsüyle bence kitapta, insanın bir motivasyon ve yaşam amacından mahrum kalışının doğurabileceği sonuçlar, yine bir motivasyon sistemi olan aşk üzerinden verilmiş. Kitapta kahramanımız ilk başlarda kendince uğraşlarıyla yeterince mutlu olan, insanların rütbeleri sayesinde birbirinden üstün olduğunu düşünen zihniyetin aksine insanı insan olduğu için seven, humanist biri iken birden Lotte dışında başka birşey düşünmekten aciz bir insana dönüşüyor. Ve nihayetinde de onun kendisinin olmadıgı bir dünyada da kendi yaşamının önemsiz olduğunu düşünüyor.

    Nasıl olabilir böyle birşey? Bir insan aklı başındalık halinden aklını yitirme haline bu kadar çabul nasıl gidebilir?

    Schopenhauer'e göre ıstırap ve can sıkıntısı insan hayatında en önemli yere sahip 2 unsurdur. Bunu da şöyle bir mantığa dayandırıyor.
    "İhtiyaç içerisinde bulunmak ve sefalet, ıstırap üretir; buna mukabil eğer bir insan sahip olması gerekenlerden daha fazlasına malikse can sıkıntısına düçar olur. Dolayısıyla aşağı sınıftakiler günlerini, ihtiyaçları tedarik için sürekli bir mücadele ile, bir başka ifadeyle, ıstırapla geçirirken, yukarı sınıftakiler istedikleri çoğu şeye sahip olmak için çaba sarfetmek zorunluluğundan muaf oldukları için, can sıkıntılarını geçirmek ve yükselmiş doyuma ulaşma eşiklerini tatmin etmek için yeni eğlenceler aramakla geçirirler." 
    Daha da ileri giderek insan hayatının bu 2sinin salınımından ibaret olduğunu söyler, birine ne kadar yaklaşırsan, ötekinden o kadar uzaklaşırsın. 

    2sinin de ortak paydası, bir mutluluk arayışında olma durumu, öyle değil mi? Dolayısıyla buradan kendimce şöyle bir çıkarım yapmak istiyorum, mutluluğa erişmek, insanoğlunun yaşadığı hayattaki en büyük emelidir.

    Emelimiz Mutluluk dedik, peki bünyede mutluluğu inşa ederken temeli neyle atılacak? Kişide mutluluğa sebebiyet veren şey veya şeyler arasında en büyük paya sahip olan, kişide mutluluğun temelidir, bu herkes için farklılık göstebilir. Kitaptaki temelimiz aşk. Aşk temelinin pek çok güzel yanı sayılabilir de sağlamlık bunlardan birisi olamaz. Bir kere harici bir temeldir. İkincisi seni çok kolay bulutların üstüne yükseltir, çok yükselenin de düşüşünün sağlam olacağını söylemeye gerek yok.

    Birincisi dedik, mutluluğu harici kaynaklarda aramak başlı başına elemi çağırış, dışa bağımlı olan sürekli kendi devletindeki eksikliği yüzünden x malını ithalata kalkan devlete benzer, lakin ortadaki problem ise kısa sürede bu bir tür çözüm olarak gözükse dahi uzun vadede dünyadaki bazı devletlerin veyahut tümünün kendisine ambargo uygulaması olasılığının her an var oluşu. Kişi aşkta olduğu gibi, mutluluğunu harici bir kaynaktan sağlar, lakin, kişideki mutluluğun temelini oluşturan kişi(sevgili, anne, baba vs) veya şeyin onu terk ettiği veya artık mutlu edemez hale geldiği bir an mutlaka gelir çatar, dolayısıyla onunla beraber varolan mutluluk da temelinden sarsilir ve bir keder hali baş gösterir, bundan kurtulmak için kişi yeni harici kaynaklara yönelir, tekrar yarı yolda bırakılır, tekrar yönelir, tekrar..(Wertherin intihar etme sebebi de bu lotte'ye olan askindan daha yüce bir mutluluk kaynağı bulamayisi) çünkü insanın programı budur, dert, tasa, acıdan kaçış rahatı, mutluluğu, sakinliği kovalayış, ve böylece, kısır bir döngünün içine hapsolur. Hâlbuki söz konusu "sağlam temel" oldu mu, dış kaynaklar, öz kaynakların başarısız bir ikamesinden başka bir şey değildirler, en başından beri kendi yeraltı zenginliklerini bulup onları işlese, yerli üretime geçse.. kendi kendisine yetmesini bilse o yeraltı kaynakları tükenene kadar ithalata gereksinim duymadan yaşayıp gidebilirdi ki bu tükenim de aynı zamanda kişinin ömrünün tükendiği an'a tekabül eder genellikle zaten. Ömür de tükendikten sonra bir şeyin de anlamı kalmaz ya zaten, ne emelin ne temelin, ne elemin nede kederin, nede başka hiçbir şeyin. 

    Hayat amacı diyorum, iyi seçmek lazım. Sürekli bir arayış hali bile kişiye koymaz da onun yanlış seçimi kişinin mahvına sebep olur ve bunun sonunda ölüm olmasa dahi, üzülen yine kişinin kendisi olur..
    Ama tahmin ediyorum bu koskoca dünya tarihinde Werther gibi acı çekip göçüp gitmeyen de yoktur, yani ne yaparsak yapalım hepimiz Wertherin hikayesinin bir benzerini yalnızca kişiler tarih ve olayları değişerek yaşayacağız, dolayısıyla dostlar bu kitapta okur olarak biz, bizzat başrolü olduğumuz kendi hayat filmimizin senaryosunu okuyacağız.
    7/10
    kitap güzel psikolojik tahliller güzel vs vs herşey güzel senaryodan kısıyorum :) senaryoyu sevmedim :) senarist nerede ?? Senaristi bulun bana, heh, senarist bey şimdi bizim şunu şunu ve şunları değiştirme şa..
    ahahah
  • 461 syf.
    ·11 günde·Beğendi·9/10
    Bu kitap beni Marquezle tanıştıran ilk kitap oldu.
    Büyülü gerçekçiliğin önemli ve bilinen eserlerinden biri olduğunu biliyorum.
    Esasında kitap incelemeleri yapmamamla birlikte, yapacağım ilk inceleme bu olacak, çünkü bu kitabın kesinlikle bir inceleme hakettiğini düşünüyorum.
    Bu bana kalırsa herkesin okuyabileceği fakat herkesin anlayıp hissedemeyecegi bir kitap.
    Öncelikle okuduğum en sarsıcı, en acayip, en sağlam, en derin ve tabi okuması bayağı zor kitaplardan biri olduğunu söylemekle başlayayım. İsmi gibi yalnızlığı yüzyıllar boyunca karakterler üzerinden derinlemesine işleyerek aktarmış bize yazar. Öyle sarsıcı ki bittikten sonra gerçekten çok kötü hissettiğimi söylesem abartmış olmam. Kitapta olağanüstü görülebilen olaylar, Aman Allahım! Bu da ne böyle? Böyle saçma sey mi olur deyip şaşırdığım, kızdığım, anlamayadigim yerler olsa bile bu düşüncelerim kitabın ne kadar iyi bi kitap olduğu gerçeğini asla değiştirmedi gözümde.  
    Kitabı zor kılan şey isim/karakter karmaşasıydı hiç şüphesiz. Ve tabi yaşanan ilişkiler, "aşklar" !
    Kitapta karakterlerin her biri ilmek ilmek işlenmiş şekilde karşımıza çıkıyor. İsimler ve karakterler bir yerden sonra akılda kalıcı olmaya başlasa da bu esnada olayların karmaşası devreye giriyor.
    Ve o kadar çok olay yaşanıyor, o kadar çok duygu karmaşası var ki, bir sayfada sevmediğim bir karaktere ilerleyen sayfalarda acıma duygusuyla, şefkatle baktığımı gördüm.
    Bu kitabı büyük beklenti içinde okuduğum için, beklentilerimi karşılamaz diye düşünmeden edemedim başladığımda fakat öyle olmadı.
    Kitabı yarıladıktan sonra aslında anlatılmak istenen o kaçınılmaz yalnızlığın duygusunu, yaşamda tek başınalık mücadelesini derinden hissettigimi, bazı karakterleri gerçekten benimsedigimi ve kitaba yeteri kadar hakim olduğumu gördüm. Tabi artık sona yaklaşırken daha neler olabilir ki diye düşünürken son birkaç sayfada gerçek anlamda beynimden vurulmuşa döndüm diyebilirim. Bu kitap hakkında çok sey söylenmeli, çok!
    Fakat ben tek kelimeyle bitiriyorum.
    - Okuyun!
  • Şimdi hangi sayfasına başvursam
    Bir sebep-sonuç ilişkisi buluyor hemen
    Her satırı bir ‘tashih’le yaralı
    Bir masalcı oluyor zaman
    Ölümleri kutsuyor, yalanlar emziriyor
    İnfazlar büyütüyor tarihin beşiğinde
    Her köşebaşında kimlik soruyor benden
    açıp yaramı gösteriyorum
    Sen yüzünün haritasında koyaklar çiziyorsun
    Gözlerinde sessizce yatak değiştiriyor bir nehir
    Bir şarkı tek tek kusuyor notalarını
    Ben orda yenik düşüyorum bir geleneğe
    Anlamını yitiren her ne varsa bu kentte
    Pıhtılaşmış kan renginde bir nakarata yazdırıyor adını
    Birer alışkanlığa dönüşüyor durmadan
    Ağıtlarla yitip giden bir ömre sonsöz oluyor
    Yangınların içini boşalttığı eski evlerle
    Giderek sana benziyor bu kent
    Şimdi bir acının taksitlerini ödüyor zaman
    Yazgıma bir şerh düşüyorum helalleşiyorum kendimle
    Bir soru kipinin kaçınılmaz yanıtında gözlerin
    Burçlarında kurşunlu mozaikler
    İşte yangından arta kalan bedenim
    Son fitili ateşleyebilirsin
    Onu da sana bağışlıyorum.
    A.Hicri İZGÖREN
  • Düşünsene;
    Köydesin.
    Tarlada uğraşıyorsun.
    Gazetelerden Yunanlıların Ege' yi işgal ettiklerini okuyorsun.

    Yaşadığın köye çok uzaktalar. Sana gelene kadar durdurulacaklarını ve köyüne gelemeyeceklerini düşünüyorsun.

    iki gün sonra gazeteye bakıyorsun.
    Komşu şehirdeler. Yolu yarılamışlar.

    Endişeleniyorsun.

    Birkaç gün sonra gazete de çıkmaz oluyor.

    Çevre köylerden haber geliyor.
    Hepsinin basılıp yakıldığını duyuyorsun.

    Bıçak kemiğe dayanmış.

    Gidecek yerin de yok.

    Bekliyorsun. Sabah oluyor , akşam oluyor sonra tekrar sabah oluyor .

    Belki bizim köye gelmezler diyorsun.

    Köyden silah sesleri gelmeye başlıyor.

    Kaçınılmaz son geliyor.

    Artık senin köyündeler.

    Düşünüyorsun.

    Eşini kızını ve oğlunu kilere saklıyorsun. Silahını alıp evin camından dışarısını gözlüyorsun.

    Dakikalar sonra evin önünde 30 kişilik düşman müfrezesi görünüyor.

    Basıyorsun tetiğe.
    Biri indi.

    Bir daha basıyorsun. Bir düşman daha indiriyorsun

    Üç dört beş derken mermin bitiyor.

    Dalıyorlar evin içine. Dipçik ile suratını dümdüz ediyorlar.

    Aman beni vurup gitsinler de ailemi bulmasınlar diye dua ediyorsun.

    Buluyorlar.

    Askerlerden üçü " Biz bunu bir sorgulayalim " deyip pis pis gülerek eşini sürükleyip ahıra götürüyor.

    Diğer üçü de kahkahalar ile " Biz de bunu sorgulayalim" deyip kızını bahçeye çıkarıyor.

    Askerlerden biri oğlunu işaret ediyor.
    " Öldürün bunu. Büyüdüğünde intikam almak ister"

    iki asker vurmak için oğlanı evin arkasına götürüyor.

    Çaresizsin.

    Beni vurun onlara dokunmayın diyorsun ama nafile.

    Ellerin bağlı. Bir şey yapamıyorsun.

    "Herşey buraya kadarmış" diyorsun.

    Tam bu esnada köyde silah sesleri başlıyor.
    Ancak bu sefer çığlıklar köylülerden değil düşman askerlerinden geliyor.

    Türk askeri giriyor köye.

    5 Mehmetçik evin arkasına koşuyor oğlanı kurtarmak için. Düşman askerini indirip oğlanı kurtarıyorlar.

    4 Mehmetçik. Ahıra saldırıyor eşinin ırzına geçmesinler diye. Son anda yetişiyorlar. Orada ki düşman askerini de vurup hatunu kurtarıyorlar.

    Diğer Mehmetçikler evin bahçesine dalıyor. Kısa sürede çatışma bitiyor. Kıza da zeval gelmeden kurtarıyorlar.

    O asker senin canını, namusunu , serefini kurtarıyor.

    Şimdi sen bu askerlere " Oruç tutuyor musun, namaz kılıyor musun , cumaya gidiyor musun, hangi partilisin, mezhebin nedir, dinin nedir " diye soru sorar mısın ?

    O noktadan sonra senin için önemi olur mu ?

    Bizi birleştiren partimiz , rengimiz, dinimiz ya da mezhebimiz değildir.

    Bizi birleştiren maya akrabalıktir, Türklüktür,

    Birbirinize sahip çıkın.

    Sizin köyünüze sıra gelmeden!!

    Alıntıdır.
  • Sevgili Bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı.