Feneryolu Cinayetleri

9,0/10  (6 Oy) · 
8 okunma  · 
4 beğeni  · 
319 gösterim
Gencoy Sümer’in Feneryolu Cinayetleri, Ülkü Lokantası’nın sahibi Kerim Ülkü’nün aldığı bir mektupla başlıyor. Yıl 1982, bir mart sabahı hava buz gibi. Mektubu Müzeyyen Sermet Hanım, ablası Maksude Sermet’in ricası üzerine yazmış. Ablasının yalnızca Kerim Bey’e açıklayabileceği bir sırrı varmış. Kerim Ülkü bu sırrın, intihar ettiği sanıldığı halde öldürülen biriyle ilgili olduğunu hatırlıyor. Ancak, kardeşlerin Feneryolu’ndaki evine gidince, Maksude Hanım’ın iki gün önce öldüğünü öğreniyor. Geriye kanıt olarak bir aşk romanı kalmış. “Feneryolu Cinayetleri” kahramanlarıyla, edasıyla, mekânlarıyla bana biraz Osmanlı polisiyelerini hatırlattı. Sermetler’in köşklerinin semti Feneryolu, iki yanı ağaçlı yolları, eski köşkleri, bakımlı bahçeleriyle Kadıköy yakasının yıllar önceki halinin bir tablosu sanki. Her bölüm farklı bir kişi tarafından anlatılıyor. Maktul ise, çok güzel bir kadın: Piraye Arsan. Olayları onun hayatına girmiş insanlardan, kendi yorumlarıyla dinliyoruz. Sonunda gözümüzün önünde bütün esrarıyla başka bir devir açılıyor sanki.

-Sevin Okyay-

Ünlü artist Piraye Arsan’ın on üç yıl önceki intiharı tüm ülkeyi sarsmıştı. Ünlü aşçı, restoran işletmecisi ve zehir hafiye Kerim Ülkü’nün aldığı bir mektup bu olayın intihar süsü verilmiş mükemmel bir cinayet olduğunu söylüyordu. Kerim Ülkü, yakın dostu olan polisiye roman yazarı Faruk Arman ile birlikte bu cinayeti aydınlatmak üzere yola çıktığında katil çoktan geride başka cesetler bırakmaya başlamıştı bile. Daha birinci sayfadan itibaren okurları içine çeken bu romanda Gencoy Sümer kapalı oda cinayetine yakın bir cinayeti ayrıntılarıyla incelerken okurları da çözüme dahil ediyor, hiçbir ipucunu okurdan gizlemiyor. Son sayfalara kadar katilin kimliğini saklamayı başaran yazar, Agatha Christie ve Sir Arthur Conan Doyle gibi ustalara da saygı duruşunda bulunmaktan geri kalmıyor.

-Bukem Cevher-

En iyi polisiye kitaplar listesinde artık yeni bir polisiye roman var: Feneryolu Cinayetleri.



Sadece bir cinayet romanı değil bu. Aynı zamanda mükemmel kurgulanmış, beklenmedik finaliyle okuyucuyu ters köşe yapan iyi bir dedektif romanı. Klasik polisiyenin altın çağına duyduğu görkemli saygı duruşuyla, son çıkan polisiye romanlardan oldukça farklı bir içeriğe sahip.



Olaylar bir Agatha Christie romanındaki kadar karmaşık, arka plandaki toplumsal çerçeve ise bir Dashiel Hammet romanı kadar gerçekçi. Gencoy Sümer, Feneryolu Cinayetleri’nde klasik polisiye romanı adeta yeniden kuruyor, yeni ögelerle besliyor ve çağdaş bir sentez olarak okuyucuya sunuyor. Polisiye kitap seviyorsanız mutlaka hemen okuyun.
  • Baskı Tarihi:
    2017
  • Sayfa Sayısı:
    320
  • ISBN:
    9786059422024
  • Yayınevi:
    Herdem Kitap
  • Kitabın Türü:

Belki de bir 30 yıl vardır polisiye okumayalı. Fener Yolu Cinayetlerini elime aldığım zaman aklımda bu vardı. Dolayısıyla bir önyargı. Kerim Ülkü’nün aldığı mektupla başlıyor roman. Kerim Ülkü romanın ölümsüzü. Ve Faruk Arman, bir polisiye yazarı da giriyor devreye birkaç sayfa sonra. Faruk Arman’ın dahiliyetinden sonra romanın sayfalarını çevirmeyi bırakıyorum ben de. Roman yapıyor bunu elbette, içine alıyor beni çünkü.

Tam 21 kişi anlatıyor. Bazıları bir defadan fazla. Asla bir kargaşa yaşamıyorsunuz ama. Bazıları mektupla. İlk elden, isim seçimlerinin titizliği mest ediyor. Ve dili romanın. Üslubu değil ha, dili. Bir üslup işaretleyicisi olarak dili romanın, romanın geçtiği zamanın dili zira. Ve üslubuyla beraber “çünkü ben oradaydım “dedirtiyor.

Bazı kurmacalarda "ben kahramanım" hissi uyanır içinizde. Bazıları "evet ya, nasıl görmemişim" hissi yaratır. Bazıları "benim dilimdendi sanki" hissi. Ve daha neler neler. Hepsinin içinde yoğun bir duygu vardır. Ama bazıları "ben oradaydım" hissi yaratır daha okumanın ilk sayfalarında. Bunlar her okuduğum kurmacada olur dersem, yalan söylemiş olurum elbette. Evet ben oradaydım gerçekten de. İşte bu roman bana bunu hissettirdi. Çünkü dili çok sahiciydi.

“Acaba yüzü kızarmış mıydı? Bunu bilemiyorum. Çünkü televizyon renkli yayın yapmıyordu,” gibi ustaca verilmiş detaylar, temini bir hayli güçlendiriyor. Yeşilçam, kendi içinde yaşanan ilişkiler, halkın onlarla yaşadığı duygular o kadar güzel işlenmiş ki, bir adı hariç her şeyinin değiştiğini Yeşilçam’ın, anlıyorsunuz. Yeşilçam ve Beyoğlu arasında o zamanlar var olan bağ, içinizde bukle bukle açıyor.

Naif bir Capote göndermesi kültürümüzün beslendiği kanallara işaret etmesi bakımından oldukça başarılıydı. Audrey Hepburn’ü ilk Tiffani’de Kahvaltı sonra da Roma Tatili ile sayfalarına taşıması çok hoştu yine.

Doktor Rükneddin Maraşlı, gramofondan bahsediyor. Şikâyeti de var. Sabah akşam aynı parçanın, Yesari Asım’ın, Akasyalar Açarken şarkısının çalmasından şikâyeti. Yani, müzik de var bol bol. Aslında bir devrin ideolojisini şarkılar üstünden çok güzel vurguluyor. “Cumhuriyet çocuğuyuz ya, eski devre ait ne varsa, gözümüzde değeri sıfır,” derken asla taraf değil. Alaturka müziğe bakışı böyle vurguluyor. Bir dönem yasaklandığını hatırlıyorum ben de. Hatırlıyorum dediğim, okuduğum bir şey bu, yaşadığım değil. Ve şarkılar evet. İstanbul, şarkılar olmadan işlenseydi büyük bir kayıp olurdu benim için. Unutmamış yazar. Şarkılar üstünden de anlatmış İstanbul’u. “Sarahaten acaba söylesem darılmaz mı? Darılmak adeti, bilmem ki, çapkının naz mı? Desem ki, ben seni... Yok dinlemez ki... Hiddet eder.”

“Hiç durma, onunla hemen evlen. Sevdiğin kız merhametliyse,” yıllar sonra bile değişmemiş. Bana uyar.

İstanbul mekanları romanda anlatılan, tamamen cumhuriyet İstanbul’u. Tarihi Yarımada hemen hiç geçmiyor. Çünkü kahramanlar cumhuriyet çocukları. Fatih’te yaşayanlar da yaşanan hayatlar da çok yabancı onlara. Dolayısıyla, asıl İstanbul, cumhuriyet İstanbul’unun dışında, terk edilmiş.

Türk filmlerinde bir konsept, bir klişe vardı o zamanlar. Başrollerdeki erkek ve kadın karakterlerinin yanında onların yakın arkadaşları olurdu. Onların kendilerine ait hayatları olmazdı sanki. Baş kahramanların hayatlarını yardımcı olarak yaşarlardı. Baş kahramanlar üzülürse bunlar da üzülür, mutlu olunca bunlar da mutlu olurdu. Melodramlarda halkı filme bunlar adapte ederdi adeta. İzleyicilerden çoğu kendilerini baş kahramanlardan çok bu yardımcı karakterlerin yerine koyar, onlar da tıpkı bu yardımcı karakterler gibi kahramanlar için kâh ağlar kâh mutlu olurlardı. Kötülerle iyiler arasındaki bu oyuncular aslında izleyicinin vicdanlarıydılar. Bunu yakaladım ben. Biliyordum, buldum.

Anadolu’dan göçmüş hali vakti yerinde insanlar kendi kültürleriyle geliyorlar. Geldikleri yerde kalbur üstü olmaları, İstanbul’a gelince İstanbullulukları için yeterli olmuyor. Koydukları isimler ilk kuşak için böyle. Ama ikinci kuşaklarda durum tamamen değişiyor. Piraye ismine, Tiraje isminde bir kız kardeş, bunu ben gelenekten kopma olarak aldım.

İstanbul’da da gelenek var elbette. Kendi geleneği. Olmaz mı? İstanbulluluk geleneği. Cumhuriyetin ideolojisiyle onlar da çelişiyor. İsimleri, dinledikleri müzikler vs. Ama yeni cumhuriyetin yeni ideolojisini almaya daha yatkınlar.

Birçok edebi eserin adı geçiyor. Bir kısmı sözünü eden kahramanın hayatına uygun bir seçimken, bir kısmı anlatıcının konusuyla alakalı bir özdeşlik kurmak için kullanılmış. Piraye’nin başrolündeki Belgin Doruk’un kardeşini oynayıp hayatının dönüm noktası olan “Beyaz Zambak” filmi, ki böyle bir filmi bulamadım, Grigory Petrov’un, Beyaz Zambaklar Ülkesinde, Atatürk'ün askeri okulların müfredatına koydurduğu kitabına bir göndermeydi benim için. Belki de yazarının aklında yoktu böyle bir şey. Tiyatro, resim gibi sanat dalları hem işlenen döneme ve dönem kahramanlarının yaşamına dair ip uçları vermek için hem de kurmacanın düğümünü çözmek için ustaca kullanılıyor.

Kitapta bazı isimlerin gerçekte var olanlardan alınması, bazılarının kurmaca için uydurulması sık sık Google araması yapmama sebep oldu. Çünkü kurmaca oldukça inandırıcıydı.

“Bebeğim ve Ben” kitabı vardı. Bir zamanlar annelerin el kitabıydı. Aynı konuda çok kitap basıldı sonra. Aynı isim etrafında dönüyordu. Ben ve bebeğim, sonra Gelişim ansiklopedi yaptı çok tutunca. Yazar bunu da unutmamış. Hoşluktu benim için bu da.

Serencebey yokuşunu çıkmayalı kaç koca yıl olmuştur kim bilir? Borcum olsun.

Keyfi adalet benim en korktuğum aksaklıklardan biridir. Yazar bu konuyu Nuriye Bostancı üstünden ustaca işliyor. Asla didaktik olmadan. Keyfi adalet yalnız günümüzün değil, her çağın en büyük belası oldu. Suç nedir? Cezası ne olmalı? İki tane sübjektif kavram yan yana. Bunların yanına, devlet gücünü eline geçiren kim olursa olsun, denetlenmesini engellemek için gerekli tedbirleri aldığında, sınırsız bir güce sahip olduğu gerçeğini ekleyin. Bunu sadece cinayetlerle alakalı almayın sakın. Her konuda ama her konuda her an her şey ters yüz edilmiş halde kendinizi devletin haşin adaletsizliğinin namlu ucunda bulabilirsiniz. Devletin de onun mekanizmalarının da dışında bulursunuz kendinizi. Harcar sizi devlet. Kafka’nın Dava’sı gibi neden suçlandığınızı bile anlayamazsınız.

Ara ara, bir Yeşilçam melodramının içinde buluyorsunuz kendinizi. Kitabı okurken hem derin bir araştırmayla verilen İstanbul ve romana konu olmuş kesimin hayatını öğreniyorsunuz hem de anlatıcıların romana soktukları yeni detaylarla katil kim sorusuna dönüyorsunuz.

Peki polisiye kısmı ne oldu, dediğinizi duyar gibiyim.

Bir okur bir kurmacaya başladığında önyargılı olur. Kurmacanın içine girmemek için bir direnç gösterir. Hele de bu bir polisiyeyse, bu direnç daha da katmerlidir. Kurmacanın matematiğinde olabilecek hatalar arar. “İllaki bir zayıf karnı vardır, onu bulmalıyım”ın peşindedir. Bu bir apriori değil elbette. Belki de benim okuma tekniğim böyle.

İşte bu direnci kırıldığı zaman okurun, sayfaları çevirmekten vaz geçer, içine girer kurmacanın. Benim direncim nerede kırıldı fark edemedim. Galiba romanın başlarında oldu bu. Çünkü yazar daha konunun başında sizi azgın, zaptı zor bir Ahal Teke’ye bindiriyor. Mahmuzluyor atınızı. Hemen her anlatıcının bir kurgusu var. Hepsine katılmasanız da, tabii ya, bu doğru galiba dedirten senaryolar okuyorsunuz. Bazen duygularınızda yanılıyorsunuz. Kötüleri sempati iyilere antipati duyuyorsunuz. Güvenilmez anlatıcıları ayıklamaya çalışıyorsunuz. Bu da huzursuzluğunuzun artması, kitaba daha çok sarılıp okuma temponuzu arttırmanız demek. Bir şeyler kaçırmamaya çalışmak da, ayrı bir endişe oluyor. Zekice kurgulanmış polisiyelerde hep olur bu. Bu kitap tam da öyle işte.

Maddi olmayan psikolojik kanıttan söz ediyor Ülkü. Merak ettim ben de, hatta hissetmeyi kast ediyor galiba diye düşündüm. Hissetmek nasıl kanıt olabilir diye de düşünmedim değil. Meğer kast ettiği, Piraye’nin intihar etmeden evvelki haleti ruhiyesiymiş. “Çünkü,” diyordu Ülkü, “intihar etmeyi düşünen bir insan, gelecekle ilgili planlar yapmaz. Çünkü onun geleceği yoktur.”

Oldukça zekice yazılmış kitap sürükleyiciydi. Altınızdaki Ahal Teke’yi hatırlıyor, bu harika atı terletmek için mahmuzluyorsunuz. Tabii asıl terleyen siz oluyorsunuz. Her anlatıcı sizi bir oraya bir buraya savuruyor. Bir çöl fırtınasında yalnız olduğunuz hissine kapılıyorsunuz. Kerim Ülkü’nün finalde yaptığı çözümleme aklınıza gelmeyen öyle şeyleri mümkün kılıyor ki, çok terse yatacağınıza, hatta “yok daha neler. Bunlar da mı,” diyeceğinize garanti veririm. Bir de, Kerim Ülkü’ye alışsanız iyi olur. Çok bereketli bir dostunuz var artık.

Bir kurmaca yayınlandıktan sonra yazarından çıkar, okurun olur. Her okur yeniden üretir kurmacayı. Nihayetinde ben de bir okurum. Bu incelemem de benim okumam. Belki bir güvenilmez anlatıcı da benim.

Tavsiyedir. Polisiye sever olmanız da gerekmez. Çünkü zengin içerikli bir kitaba hangi okur hayır diyebilir ki?

NTV radyodan bu linki tıklarsanız, https://soundcloud.com/...eneryolu-cinayetleri Sevin Okyay'dan güzel bir inceleme dinleyebilirsiniz. Romandan bir bölüm okunması da cabası.

Nurhan Işkın 
 21 Ağu 2017 · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · 10/10 puan

Eser okuduğum en başarılı bilmece tarzında ki kitap olarak kütüphanemde ki yerini aldı. Konu başlangıcı ve ilerleyen sayfalardaki ipuçlarını okurken sürekli katilin profiline en yakın isme odaklanmaya çalıştım...
Kurgusu ile kapalı oda cinayetlerime muhteşem bir örnek...


Yazar her bölümü, şüphelilerin ağzından kaleme alarak, katilin ve kurbanın kişiliği hakkında farklı görüşlerin oluşmasına izin vererek, okurun olaylara tarafsız bakmasını sağlamaya çalışmış ve çok başarılı olmuş...

Kitap adından da anlaşıldığına üzere Kadıköy'ün Feneryolu mahallesinde,1969 yılında, ağaçlarla kaplı harika bahçesi olan bir köşkte geçiyor. Köşkün sahibi olan iş adamının Burhan Arsan'ın artist olan güzel karısı Piraye'nin intihar etmesi ve aradan geçen on üç yıl sonra komşu köşkte yaşayan Sermet kardeşlerden Maksude Hanımın ünlü dedektif Kerim Ülkü'ye yazdığı mektup ile saklanan bir sırrın açığa çıkmasını istemesi ile yeniden gündeme geliyor ve dava yeniden açılıyor...

Feneryolu cinayetleri ise, bu intiharın üstünden geçen on üç yıl sonra başlıyor. Arkasında delil bırakmayan katil, köşkte yaşayan herkesin tekrar sorgulanmasını sağlıyor...

Dedektif Kerim Ünlü ve polisiye roman yazarı olan dostu Faruk Arman ise sık sık bir araya gelerek 1969 yılında gerçekleşen intihar olayında cinayet masasının neleri gözden kaçırdığını ve mükemmel cinayet olabilir mi sorusunun üzerine kurulamaya çalışıp, sonradan işlenen cinayetlerdeki boşlukları doldurmaya çalışıyorlar fakat bunun çokta kolay olmayacağını, cevaplamaları gereken sorular arttıkça anlamaya başlıyorlar...

Kerim Ülkü zihninden geçenleri ne kadar dostu ile paylaşsa da emin olmadığı konularda ise alabildiğine ketum davranmayı başarıyor...

Kitapta geçen isimler çok hoş olmuş. Olayın geçtiği yerlerin tasvirler o kadar iyi yazılmış ki, kendimi köşkün terasında, üst katında ve komşu köşkleri gözetliyormuş gibi hissettim...


Bir intihar, bir aşk romanı ve ardından gelen cinayetler...
Bilmece çözüldüğünde ise gerçekten şaşıracaksınız...
Yazarın olayları birbirine bağlayışı ve kurgusunda ki zeka ise, kesinlikle takdire şayan...

Gonca Çiftçioğulları 
18 Mar 15:42 · Kitabı okudu · 8 günde · Puan vermedi

Sevgili Gencoy Sümer'in yazmış olduğu Feneryolu Cinayetleri, zekice kurgulanmış akici bir dille yazılmış polisiye kitap sevenler için tavsiye edebilecegim güzel bir kitap. Kitap on üç yıl önce intihar eden film yıldızı Piraye Biricik'in aslinda intihar etmedigini, öldürüldüğünü söyleyen yaşlı bir kadinin ortaya çıkmasıyla başlıyor ve ünlü dedektif Kerim Ülkü'ye bu bilgiyi vermesiyle de farkli bir boyut kazaniyor. İşin icine emniyet birimleri de giriyor ve dava cinayet davasina dönüşüyor. Yaşlı Kadin katilin kim oldugunu bildigini söylüyor fakat kimligini aciklayamadan ölüyor. Artik bu gizemli olayi aydinlatmak Kerim Ülkü ve yakin arkadasi olan ünlü polisiye roman yazari Faruk Arman'a kaliyor. Fakat hiç bir seyin göründüğü gibi olmadığı entrika ve yalanların da işin içine karıştığı çok ilginç ve karışık bir davayla karsilasiyor kahramanlarimiz. Kitabin en güzel ozelligi ise intihar eden Piraye Biricik'in ölümüyle ilgili cevresindeki herkesin olayi kendi acisindan anlatması oluyor. Zaten acar dedektifimiz Kerim Ülkü de bu anlatilanlar dogrultusunda katilin kimligini belirliyor. Güzel bir polisiye kitapla okurlarını buluşturduğu için yazarimizin kalemine yüreğine sağlık. Agatha Christie okumayi sevenlerin bu kitabi da çok seveceklerine eminim.

Caner Akman 
28 Mar 16:29 · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · 10/10 puan

Türk Polisiye romanları içinde bugüne dek okuduğum en düzeyli kitap Feneryolu Cinayetleri oldu. Dil ve kurgu açısından diğer tür romanlardan da üstün bulduğumu belirtmeliyim. Yıllar önce işlenen bir cinayetin soruşturulması, kitaba nostaljik bir arkaplan vermiş. Bu da okuyucunun romandan fazlasıyla zevk almasını sağlıyor. Karakterlerin analizi titizlikle yapılmış. Hikayenin olaya karışan kişiler tarafından (ki bunlar aynı zamanda cinayet zanlıları oluyor) anlatılarak ilerlemesi, karakter anlatımlarının inanılmaz keyifli olmasını sağlamış. Bir yandan gizemli bir cinayetin tedirgin edici izlerini takip ederken, diğer yandan da tatlı tatlı yapılan dedikoduları dinliyorsunuz. Karakterler galerisi oldukça zengin. Ancak, yazar bu kalabalık kadroyu okuyucunun kafasını karıştırmadan, onu yormadan yazıya dökmeyi başarmış. İsimler bile öyle titizlikle seçilmiş ki, hiçbirini diğeriyle karıştırmıyorsunuz.
Bu roman bir “katil kim” polisiyesi. Yani, okuyucuyu romanın sonuna kadar katilin kim olduğuna, bu cinayeti neden ve nasıl işlediğine odaklıyor. Dolayısıyla, kitaptaki her cümle işlevsel. Fuzuli sayılabilecek, gereksiz hiçbir ayrıntıya, tasvire, karakter analizine yer verilmemiş. Cinayetin bir "kapalı oda" gizemi olması da romanın ayrı bir özelliği. Klasik polisiyecilerin gözde konusu olan "kapalı oda cinayeti" neredeyse işlenmesi imkansız olan bir cinayeti ele alır. Bu romandaki cinayet de öyle. O yüzden yıllarca bunun bir cinayet olduğundan kuşkulanılmıyor. Ta ki, yaşlı bir kadın ortaya çıkıp bir aşk romanını kanıt olarak dedektif Kerim Ülkü'ye verinceye kadar.
Bir polisiyesever olarak bu kitabı beğenmemin önemli bir nedeni, ipuçlarının okuyucudan saklanmamış olması. Dedektifin elindeki tüm bilgiler okuyucuya da verilmiş. Ama, üstü örtülerek, gizlenerek. Ve bu büyük ustalıkla yapılmış. Romanı tekrar okuduğunuzda, aslında bütün hakikatin gözlerinizin önünde olduğunu, yazarın herşeyi açık açık anlattığını görüyorsunuz. Bu size kimi hatırlattı? Agatha Christie’yi değil mi? Ben bu kitapta, Agatha Christie’ye çok yakın bir ustalık gördüm. Beklenmedik finalini okuduğunuzda ve aynen Christie’de olduğu gibi, bitti zannettiğiniz halde aslında kitabın bitmediğini, asıl şok edici gerçeğin son sayfada, hatta son cümlelerde yattığını gördüğünüzde eminim siz de benimle aynı kanıyı paylaşacaksınız.
Kitabın kurgusu son derece ustalıkla ve akıllıca kurulmuş. Gizem, daha ilk sayfadan itibaren başlıyor ve sonuna kadar artan bir merakla devam ediyor. İnsanın bir kez eline aldıktan sonra, bitirmeden bırakamayacağı, bir solukta okuyacağı bir roman Feneryolu Cinayetleri. Sürükleyici, heyecanlı, gerilimli, akıl oyunlarıyla dolu ve hüzünlü. Gencoy Sümer’i kutluyorum. Umarım, polisiyeseverler ve genel olarak Türk okuyucusu bu kitaba hak ettiği değeri verir.

Yıldız Açıl 
09 Ara 2017 · Kitabı okudu · 4 günde · 7/10 puan

Feneryolu Cinayetleri tam bir Agatha Christie hikayesi tadında. Ben çok keyif aldım:) Kitapta bir çok karakter ile tanışıyorsunuz ve onların hepsi birer şüpheli. Olayları her birinin ağzından dinliyorsunuz ve bu aşamada aslında tüm ipuçları bir şekilde sizin önünüze sunuluyor, ama ben bu sefer çok beceriksizdim :)

Hah tamam "katil sensin" dediğim de onun o saatlerde bambaşka yerlerde olduğunu öğrendim. Başka birinden süphelendim ama bu sefer de bir diğer kişi geçmişte olanları anlattı ve o kişi ile ilgili bambaşka bilgiler verdi ve benim tüm kurgularım boşa çıktı. Velhasıl ben katilin kim olduğunu sonuna kadar anlayamadım :)

Umarım, dedektif Kerim Ünlü ve polisiye roman yazarı dostu Faruk Arman'ın yeni hikayeleri için çok beklemeyiz.

onyuzmilyonkitapp 
26 Nis 22:21 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Katil kim?
Bu cinayetten karı neydi?
Cinayeti nasıl işledi?
Kitabın sonuna kadar bu sorular kafanızın içinde dönüp duruyor

Meriç Ünal 
28 Mar 18:51 · Kitabı okudu · 3 günde · 9/10 puan

Okuduğum en iyi Türk polisiye romanlarından biriydi. Olay örgüsü müthiş, anlatım çok özgün, karakterler titizlikle incelenmiş. Çözümlemede en ufak soru işareti bırakmıyor.

Agatha Christie severlerin büyük ihtimalle seveceği klasik polisiye tarzında keyifle, merakla okunan sonuna kadar sırrını/gizemini koruyan bir kitap oldu. Yazarı ve kitabı 1000kitap sayesinde tanıdım ve aldım. Türkçe polisiye edebiyat dahilinde yazarın da ilk polisiyesi olması itibarıyla takdir edilecek eser.
Gerilim yaratmada ve polisiye tempoyu arttırmada 300 sayfalık bir roman için eksiklikler olsa da bestseller durumdaki saçma sapan psiko seri katil romanlarına göre çok daha keyifli bir deneyim. yazarın ikinci kitabını da merakla takip listeme aldım.... tavsiye ederim.

Kitaptan 9 Alıntı

Nurhan Işkın 
19 Ağu 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 10/10 puan

Katillerin çoğu tek bir cinayetle yetinmezler. Bir kere adam öldüren, ikincisini daha kolay gerçekleştirir.

Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 23)Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 23)
Nurhan Işkın 
19 Ağu 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 10/10 puan

Kaydedilen vakaların neredeyse tümünde, intihar edenin bizzat kendisi tarafından yazılmış bir son mektup vardır.

Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 25)Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 25)
Gonca Çiftçioğulları 
15 Mar 01:40 · Kitabı okudu · İnceledi · Puan vermedi

Kıskançlık, aldatılma, terkedilme her zaman iyi bir cinayet sebebidir.

Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 153)Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 153)
Gonca Çiftçioğulları 
12 Mar 23:21 · Kitabı okudu · İnceledi · Puan vermedi

Piraye sağken, arkadaşı Birsen Kutlu beş parasiz, istikbali karanlık zavallı bir genç kızdı. Ama sonuçta kaderin güldüğü kişi o oldu.

Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 66)Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 66)
Caner Akman 
28 Mar 19:08 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 10/10 puan

Kerim Ülkü:
Benim bütün yaptığım, olayları makul ve mantıklı bir sıraya koymaktan ibarettir. Bunun da ilk şartı, iyi bir dinleyici olmaktır.

Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 212)Feneryolu Cinayetleri, Gencoy Sümer (Sayfa 212)