Yazar:
Emile Zola
Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 20 dk.
Sayfa Sayısı:
400
Basım Tarihi:
Kasım 2006
İlk Yayın Tarihi:
1877
Yayınevi:
Anonim Yayınları
Orijinal Adı:
L'Assommoir
Orijinal Dil:
Fransızca
ISBN:
9799944353365
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
35 diğer baskı · Tümünü Göster
Meyhane
2.446 okunmaİskele Yayıncılık · Mayıs 2020 · 304 s.
Meyhane
687 okunmaİletişim Yayıncılık · 2022 · 531 s.
Meyhane
255 okunmaKum Saati Yayınları · 2010 · 350 s.
Meyhane
182 okunmaOlympia Yayınları · 1 Mart 2020 · 304 s.
Meyhane
117 okunmaKent Yayınevi · · 352 s.
Meyhane
94 okunmaAltın Kitaplar Yayınevi · 1974 · 441 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Hiç kitap okurken film izliyor hissine kapıldınız mı ,gerçekte yaşamamış insanlar için gözyaşı döktünüz mü , yüreğiniz burkulurken hayatın adaletsizliği karşısında çaresizce gökyüzüne bakıp derin düşüncelere daldınız mı ?
Yoksulluğun , açlığın , mutsuzluğun hüküm sürdüğü, insanların yalnızca temel ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırken bunu bile yapamadıkları , bir ekmek almak için bile metelik hesabı yapmak zorunda kaldığı , bunlar sürerken şiddetin, kavga gürültünün hiç eksik olmadığı Paris ' in karanlık yüzünde yaşayan insanları anlatıyor kitabımız .
14 yaşında istismara uğrayan , bu yaşında anne olan ve üstelik babasından sürekli olarak dayak yediğinden dolayı ona istismar eden Lantier'le kaçan kendinden çok diğer herkesin mutluluğunu düşünen , başına onca kötülük gelmesine rağmen elinden geleni yapmaya çalışan zavallı Gervaise ,
Rahat bir yaşam sürebilmek için akla gelebilecek her şeyi yapan , insanları her şeyiyle sömüren , insanları etkileyebilen, yalanları, dalkavuklukları , tatlı dili olmasa tarifi zor sinsiliğiyle ün salabilecek olan insanlıktan nasibini almamış okurken içimde tiksinti uyandıran Lantier ,
Lorilleuxler : Herkesten çok daha namuslu , herkesten çok daha cömert ve de herkesten çok daha iyi yürekli bir aile ... Öyle ki yüzlerine gülüp de arkasından türlü dedikodular yapmadıkları insan kalmamış , anneleri öldüğünde bile para vermemek için cenazeyi yaptıranları gösterişle suçlamış , açlıktan kıvranarak gelen yakınlarına on metelik bile vermeyen o harika aile ...
Ve daha birçok kahramanın bulunduğu bu kitap yoksullukla baş edemeyen insanların meyhane de , alkol de , kendi berbat hayatlarını unutmaya çalışarak yaşamlarını daha berbat hale getirmesini konu alıyor . Baş karakter Gervaise ne kadar namuslu , ahlaklı olmak , bu yoksulluktan
En Çirkin Haliyle İnsanlıkEdebiyat & Roman
Neresinden tutulsa elde kalacak çirkinliklerin bulunduğu; insanın en kaba, en iğrenç ve en ahlaksız hallerini sergileyen bir kitap Meyhane.
Okurken zorlandım çünkü anlatılan şeyler sefalet sonucunda gerçekleşen berbat pek çok olay üzerineydi. Bu olayların ağırlığı beni yıprattı. Gervaise başlarda fazla fedakâr ve kendinden başka herkesin iyiliğini düşünen ve tam bir obsesif kadınken sonradan tüm bu huyları değişiyor; yaşadığı büyük sefaletle birlikte hayatın en pis yollarına düşüyor ve eski benliğinden tamamen ödün vermiş hale geliyordu. Fakat bu hale gelmesinin nedeni bence tam olarak buydu. Kendinden bu kadar ödün vermesinin kesinlikle yanlış olduğunu okurken hep düşündüm. Bu durum da bir yerde patlak verecekti elbette. Kocalarından (Lantier ve Coupeau) çok çekti fakat buna rağmen onlardan ayrılmayı ve iyi bir hayat kurmaya çalışmayı düşünmemişti. Ama benim bu kitaptan anladığım daha çok, bizim iyiliklerden ziyade kötülüklere meyletmemizin sebebi; değiştiremeyeceğimizi düşündüğümüz kendimiz ve çevre oluyor. Gervaise işte tam böyle bir kadındı. Önüne kritik sorunlar geldikçe bu sorunu kabullenip öyle yaşamaya devam ediyordu ve kitabın başlarındaki çalışkanlığı yitiyor gittikçe sefil kaderinin kollarına teslim olmuş halde yavaş yavaş ölür gibi bir hale geliyordu. Kocaları ve yaşadığı mahalleden gerçekten çok tiksindim. Gervaise'in içinde bulunduğu durumla şunu gördüm. İnsanı iyilikten kolayca caydıracak kadar pis bir çevrenin var olması imkansız değil. Yine de Gervaise'in fatalist tavrını öfkeyle karşıladım. Evet, bu hayattan kurtulmak çok cesaret ister fakat Gervaise bunu başarabilecek bir kadındı bence. Goujet de bu mahallenin içinde iyi kalmayı diğerlerine göre epey becerebilmiş bir erkekti. Gervaise için iyiliğe meyletmenin imkanı Goujet'deydi bir miktar. Ona olan
Puan vermedi·400 syf.·
2025 424. kitabı
Zola’nın Meyhanesi, insanın kendi bataklığını nasıl adım adım inşa ettiğini bütün çıplaklığıyla yüzüne vuran bir roman. Öyle süslü cümlelerle kurulmuş bir dram değil; tam tersine, her sayfası ter kokuyor, yoksulluk kokuyor, pes etmiş insanların çürümüş hayalleriyle dolu bir dünya kuruyor. Bu yüzden kitap bittiğinde “kurgu okudum” diyemiyorsun—daha çok bir mahallede dolaşmışsın, insanların yıkılışına canlı canlı şahit olmuşsun gibi.
Romanın merkezinde Gervaise var. Onu ilk gördüğünde elinde kalan son onur kırıntısıyla ayakta durmaya çalışan bir kadın gibi. Ne kadar çırpınırsa çırpınsın, çevresindeki düzen onu hep aşağı çekiyor. Zola’nın ustalığı burada başlıyor işte: herhangi bir karakteri değil, bir insanın hayattan dayak yiye yiye nasıl çöktüğünü anlatıyor. Kötülük romantize edilmiyor, acı dramatize edilmiyor—her şey olduğu gibi, hatta olduğu hâlinden bile daha gerçek.
Zola’nın mekanları da karakterleri kadar güçlü. Meyhane, bir bina değil; roman boyunca büyüyen, insanı içine çeken bir kara delik. Orada içilen her kadeh bir hikâyeyi daha eksiltiyor. Zola meyhaneyi bir kaçış yeri değil, insanın kendi kendini tüketme ritüeli olarak çiziyor. Bu yüzden kitaptaki alkolizm teması yalnızca bireysel bir çöküş değil; bütün bir sınıfın kaderi gibi duruyor. Yoksulluk, alkol, umutsuzluk ve yıpranmış gurur—Zola hepsini aynı masada buluşturuyor.
Romanda en çok çarpan şey ise şu: Kimse tam anlamıyla kötü değil, kimse tam anlamıyla iyi değil. Herkes hayatın yükünü bir yerinden taşıyamıyor ve o kırılma anı bir domino taşı gibi diğerlerini de devirmeye başlıyor. Bazı karakterlerde kendi çevrende gördüğün, bazen de kendinden bir parça buluyorsun.
Meyhane, okuru eğlendiren bir eser değil; tokat atan bir eser. Bittiğinde insanı biraz suskun, biraz düşünceli bırakıyor. Çünkü Zola’nın
Alkol, Açlık, SefaletEdebiyat & Roman
Emile Zola, kontrolsüz içki tüketmenin bir aileyi nasıl yok edeceğini çok vurucu bir şekilde okuyucuya yansıtmış. Okurken sanki bir film sahnesinde seyreder gibi oluyorsunuz. Eğer Kupo, akıllı bir adam olsaydı o Jervez onu ihya ederdi. Herşeyin tek suçlusu Kupo. Kadın ne yapsın. Çok acıdım. İçim parçalandı. Kitaba on üstünden 10 veriyorum. Çok beğendim.
Puan vermedi·304 syf.·
2023 30. kitabı
Meyhane Emile Zola’nın romanı, 21 romanlık Rougon Macguart dizisinin yedinci cildidir. 1871-76 arasında bu seriden yayınladığı ilk kitabıdır.
Bu romanın yazıldığı 1877 yılında Emile Zola otuz yedi yaşındadır.
Meyhane yayımlandığı yıllarda Fransa’da büyük bir tartışma başlatır. Fransız yazarları birbirine düşüren roman, ülkenin edebiyat dünyasını da ikiye böler. Ama yazarını ne kadar olumsuz eleştirenler olursa olsun halk, romanı sahiplenir ve takip eden bir yıl içinde roman tam otuz sekiz baskı yapar.
Emile Zola eleştirilere karşı kendisini savunurken “Gerçekleri yazdım; romanın kahramanları kötü insanlar değil, sadece eğitimsiz ve yaşadıkları ortamın yıprattığı insanlardı,” demiştir. Ayrıca yazdığı romanın kendi kendisini savunacak güçte olduğunu belirtmiştir.
Roman karakterleri
Madam Jervez: Çalışkan ve güçlü bir kadındır. Yaşamış olduğu ilk evliliğinde aldatılır. İkinci evliliğinde ise yaşadığı sıkıntılarla mücadele etmekten yorulup meyhanelerde alkol almaya başlar ve yoksulluktan kendi bedenini bile satmayı düşünmüştür.
Kupo: Madam Jervez ile aynı binada oturan iyi bir adamdır, ve daha sonraları evlendiği kişidir. Geçirmiş olduğu bir kaza sonrası sakat kalır ve alkolik bir adam olmaya başlar ve bir hastanede ölür.
Nana: Jervez ve Kupo’nun kızları. Aile sorunlarının içinde kalmış ve kötü yollara düşmüştür. Ancak daha sonraları düzgün bir ilişki kurmuş ve bir dük ile evlenmiştir.
Çok severek okuduğum romanlardan oldu mutlaka okumalısınız iyi okumalar herkese…
Puan vermedi
İşçi, fakir, 3. Sınıf insanlar vs diye farklı kategorilere yerleştirilen insanların günlük hayatı, hayata tutunma çabaları, kavgaları, neşeleri kısacası dışarıya göre rutin ama kendi içinde hareketli yaşamlarının ayrıntılı olarak anlatıldığı güzel bir kitaptı. Uzun zaman önce okumuştum, bende bıraktığı etkiyi hala hissedebiliyorum. Tavsiye ederim.
Çünkü umut yavaş yavaş tükenir....“Maziden kalan okumalardan…”Edebiyat
MEYHANE
EMİLE ZOLA
(Mazide okuduğum eserlerden)
Roman, Paris’in yoksul bir mahallesinde yaşayan Gervaise Macquart’ın terk edilişiyle başlar. Lantier, Gervaise’i iki küçük çocuğuyla birlikte, hiçbir açıklama yapmadan terk eder, ortadan kaybolur. Bu terk ediliş, Gervaise’in hayatındaki ilk önemli olaydır, kırılma noktasıdır; hem maddi hem de duygusal olarak savunmasız, çaresiz, acı içinde kalır.Peki iyi kalpli, çalışkan bu kadın şimdi ne yapacak?
Gervaise, bir süre sonra tanıştığı dürüst, iyi niyetli Coupeau ile evlenerek düzenli, namuslu bir hayat kurmayı başarır. Kendi çamaşırhanesini açar; temizliğe, ölçülülüğe ve çalışmaya tutunur. Sessiz sakin mutlu giden bu düzenli hayat Coupeau’nun geçirdiği iş kazasıyla bozulur. Hayatının ikinci ve en önemli kırılma anı gerçekleşmiştir. Çalışamaz hale gelen Coupeau, meyhanelerin müdavimi olur ve içki bağımlılığı giderek şiddetlenir.
Bu küçük aile bebeklerinin doğumu ile kısa bir mutluluk yaşar. Nana, doğduğu andan itibaren yoksulluğun, düzensizliğin ve gürültülü bir evin içine düşer. Nana, şefkatten çok kargaşanın içinde büyür.
Coupeau’nun hezimeti, Gervaise’i de sürükler. Borçlar artar, çamaşırhane elden gider, ev dağılır. Bir zamanlar onurla ayakta duran Gervaise, alkolün ve yoksulluğun içine çekilir. Gervaise ahlaksızlığa sürüklenirken Lantier geri döner. Bu geri dönüş, çöküşü daha da hızlandırır ve evlilik bağını zedeler. Zola, alkolizmin ve sefaletin bir aileyi nasıl darmadağın ettiğini anlatırken dönemin Paris'ine ışık tutar.
Meyhane , sadece alkolün bir yuvayı yıkışını değil; Paris'in varoşlarında, acımasız çevre koşullarının insanı nasıl adım adım kaçınılmaz bir sona doğru sürüklediğini anlatır. Kitap bittiğinde, o karanlık sokakların kasveti ve insan ruhunun çöküşü yüreğimi sızlattı.
Meyhane Emile Zola
Meyhane Emile Zola
Emile Zola'm
Ve Asummm
İnsan, mutlu günler geçirdiği yerleri yeniden görmekten haz duyardı.
Fakirlik, sefalet, umut ve umutsuzluk iç içe geçmiş. Her sayfada insanın içini burkan bir gerçeklik var. Zola, sanki karakterleri değil, hayatın ta kendisini yazmış. Kitap boyunca Gervaise’in yaşadığı her duyguyu hissettim düşüşünü, çabasını, kırılganlığını...
Kısacası Meyhane okuduktan sonra akıldan çıkmayacak bir eser.
Bu kitap insanın yüreğine dokunan hayat hikayesi gibi... Yazar Gervaise'nin düşüsünü anlatırken aslında insanın yoksullukla toplumla ve kaderle şavasını anlatıyor. Her sayfada yaşamın ağırlığını hissettim. Okurken içim sızladı kitabın gerçekçiliğine hayran kaldım beni çok etkiledi fakirliği yoksuluğu iliklerime kadar hissettim. Kitap biter ama acısı içimde kalır...
@Asununkitaplari beraber okuduk ve çok sevdik iyikimmmm
Meyhane, Paris’in kenar mahallelerini yoksulluk ve yaşam kavgası, alkolizm ve sefalet üzerinden mercek altına alan natüralist bir başyapıt.
Zola’nın olgunluk dönemi yapıtlarından olan Meyhane, sevgilisi Lantier ile birlikte Paris’in kenar mahallelerinden birine yerleşen ve bir çamaşırhanede çalışmaya başlayan Gervaise Macquart’ın hikâyesini anlatır. Zola, bir işçi ailesinin kaçınılmaz düşüşünü içkinin ve aylaklığın sonu, aile bağlarının çözülüşü, dürüstlük duygusunun yitirilişi gibi temalarla tasvir ederken 19. yüzyıl Parisi’nin natüralist bir tablosunu sunar. Meyhane, otantik atmosferi ve ödünsüz gerçekçiliğiyle Fransız romanının köşetaşlarından biri.
“Meyhane, tasvir ettiği iç karartıcı atmosfere rağmen, muazzam pasajlar ve epizodlarla dolu. Romanın gücü, sahip olduğu sıradışı ağırlıktan ileri geliyor.”
Emile Zola'nın yazdığı Rougon- Macquart serisinin 7 no'lu kitabı. İnsan kitabı bitirdiğinde ''insaf artık Zola, bir okuyucuya bu kadar da darbe indirilmez ki ? ''diye isyan ediyor. Ama böyle bir soruya, Zola'nın vereceği cevabın da ''ben ne yapayım, hayatın gerçekleri böyle, ben sadece olabilecek gerçekleri yazıyorum,'' şeklinde olacağını biliyor.
Yazar maalesef serinin bu kitabında da okuyucunun yüreğini dağlamasını muhteşem bir şekilde başarıyor. Kitabı bitirdiğinizde titremekten kendinizi alamıyorsunuz. Kitabın konusu ise alkol yüzünden mahvolan hayatlar.
Kitapta yazar bu defa bize, Antoine Macquart'ın kızı Gervaise (Jervez) Macquart'ın hayatını anlatıyor. Jervez aynı zamanda, serinin 9 ve 13 no'lu kitapları ''NANA'' ve ''GERMİNAL'' in baş karakterleri olan Nana ve Etienne'nin anneleri olduğundan dolayı, Nana ve Etienne'nin çocukluk ve ilk gençlik dönemleri hakkında da bilgi sahibi oluyoruz.
Kitapta, harika bir akıcılık ve sürükleyicilik olduğundan dolayı, çok kolay ve büyük merak içerisinde okunuyor. Hele sonlara doğru artan dramın dozu, acıyla birlikte bu sürükleyiciliği daha da artırıyor.
Gervaise(Jervez), henüz 14 yaşındayken, Plassans'da baba dayağından bıktığından dolayı, önüne çıkan Lantier isimli gençle birlikte yaşamaya başlayarak Paris'e gelir. Çiftin Claude ve Etienne isminde iki çocuğu vardır. Ama bir gün Lantier, ansızın evi terkeder ve gider. İki çocuğuyla birlikte, çok güç şartlar altında ortada kalan Jervez'i çamaşır yıkayıcılığı yaparak sürdüreceği müthiş bir yaşam mücadelesi beklemektedir. İşte, bize kitapta anlatılan esas konu Jervez'in verdiği bu mücadeledir.
Artık alkolün bir aileyi nasıl darmadağın ettiğinin ibretlik muhteşem bir öyküsü bizi içine almaya hazırdır. Sadece bu aile değil, çevrelerindeki insanların da alkol ve
Yazar Hakkında
Emile ZolaYazar · 56 kitap
Émile François Zola (2 Nisan 1840 – 29 Eylül 1902), Fransada natüralizm akımının öncüsü olan ünlü bir yazardır. Zolanın edebiyat dışındaki şöhreti ise, Dreyfus Davasında takındığı aydın tavrından kaynaklanmaktadır. 1897 yılında Fransız ordusunda Yahudi olması nedeniyle askeri yargının duyarsızlığına kurban giden yüzbaşı Dreyfus’u hükümetin bütün baskılarına rağmen savunan ve Fransa devlet başkanına hitaben “İtham Ediyorum” makalesini yayınlayan Zola, baskılardan dolayı Fransayı terkedip bir süre Londrada yaşamak zorunda kaldı. Çabaları sonucunda Dreyfus Davasının yeniden görülüp adaletin yerini bulması sonucu yurduna döndü. Émile Zola, 1902 sonbaharında,kaldığı otelin yatak odasında duman zehirlenmesinden öldü. “Nana”, “Germinal” ve “Meyhane” en tanınmış romanlarıdır.Tüm romanlarında,doğal ve gerçekçi bir tarzla,hayatın zorluklarından bahsedilir.Örneğin Nana adlı romanda yokluktan dolayı batağa sürüklenen bir genç kızın dramı,büyük bir gerçekçilik ve dramla anlatılır.
