Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 25 dk.
Sayfa Sayısı:
403
Basım Tarihi:
2012
İlk Yayın Tarihi:
1842
Yayınevi:
Kum Saati Yayıncılık
Orijinal Adı:
Мёртвые души [Mortvyye dushi]
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9789758414819
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
111 diğer baskı · Tümünü Göster
Ölü Canlar
20,9bin okunmaİş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2024 · 479 s.
Ölü Canlar
2.420 okunmaBora Yayıncılık · 2009 · 448 s.
Ölü Canlar
1.339 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Mayıs 2021 · 479 s.
Ölü Canlar
315 okunmaAntik Batı Klasikleri · Eylül 2011 · 384 s.
Ölü Canlar
323 okunmaKoridor Yayıncılık · Aralık 2017 · 464 s.
Ölü Canlar
282 okunmaİletişim Yayınları · 2015 · 455 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Herkese merhaba. Nikolay Vasiliyevic Gogol dan okuduğum 3. Kitap oldu. Daha önce Bir Delinin Hatıra Defteri ve Palto kitaplarini okumuştum. Rus klasiklerini çok severim. Özellikle Dostoyevski, Tolstoy ve Gonçarov çok severek okuduğum yazarlar. Ama nedense Gogolun yazdığı kitapları çok sevemiyorum.
Kitabın konusu ve içeriğine gelince kahramanımız Çicikov çok hırslı, para kazanmak için her türlü yolu mübah sayan, yasa dışı ve hile yoluyla zengin olma ve para kazanma derdinde olan bir insan. Zaten kitapta o dönemin devlet memurlari ve tüccarlarının aç gözlülugu, duzenbazlik ve hilelerin toplumu nasıl yozlastirdigi açık bir şekilde anlatılmış. Bunun yanında köylü ve halkın iyilik ve saflığı da vurgulanmıştır.
Ölü CanlarEdebiyat
Gogol, Rus klasikleri arasında bir başyapıta imzasını atmış bu eserinde. çaresizlik mi insanı kurnazlaştırır yada çaresiz insanları görünce mi insan kurnazlaşır... kitabı okurken ince zekalara tanıklık edeceksiniz. Rusyada insan olmak, Çiftlik sahiplerinin halka olan hakimiyetini yaşamak.. Çiftlikteki hizmetkarların/halkın Rusya da sadece sayıdan ibaret olduğunu görmek insanın içine kasvet doluyor. Rus klasiklerinin bir çoğunda gördüğünüz hayal dünyanızı griye boyaması bu kitapta da yaşanıyor, buhran, soğuk, çaresizlik, aç gözlülük.. ezenler ve ezilenler.. iyi okumalar.
Bazı filmler vardır, etkileyici ve sonunu merakla beklediginiz. Amaa siz o müthiş sonu beklerken bir bakmışsınız jenerik akmaya başlamış arkasından "eee noldu şimdi" ile birlikte gelen o his...
Kitabın bende bıraktığı şey tam olarak bu oldu.
Ki bunun dışında karakter bakımindan kalabalık sayılabilir olmasına rağmen,sahip oldukları özelliklerin aktarılışları o kadar net ve anlaşılır olmuş ki, okurken bu" kimdi şimdi" tutulumunda kalmıyorsunuz.
Ayrıca Gogol özellikle ana karakterlerin haleti ruhiyelerini de aktarma da çok başarıli gerçekten.
Bunun dışında rus halkının ne kadar da bizden dedirten taraflarını görmek de aaa gezegende tek değilmişiz sevinci yaşattı biraz:D hani sınavdan düşük not alanların sayısı çok olunca icinde oluşan o garip teselli olmusluk ve ya "amaan zaten herkes aynı koca ülke cıbıl bi ben degilim ya parasiz" durumu;)
Özetleyim hemen ;üçüncü kez okuyup yine de sevemediğim bir başyapıt kendileri ...
Çiçikovlar hala içimizde.1000Kitap
Hayatta olmayan köleleri canlı gösterip servet kazanmayı aklına koyan hilebaz Çiçikov'un hikâyesi hem trajikomik hem de bir yanıyla tanıdık. (Sene 2025 ama Çiçikovlar hala yaşıyor.)
19. yüzyıl Rus toplumunun yozlaşmış yönlerini hicveden önemli bir eserdir. Roman, dönemin sosyal, ekonomik ve ahlaki yapısını eleştiren bir kara mizah örneğidir.
…Eserin son bölümündeki eksik kısımlar bulunmadığı için yayınlanamıştır. Kitabın ikinci bölümünü ise hakkında yapılan ağır eleştiriler sonucu, yazar tarafından imha edilmiştir. (Son Sayfa)
Dolayısıyla eksik roman olarak görmek istemeyeceğim bu klasiğin başına ne geldiğini zaman makinasına binip bilmek isterdim. Gogol’un, çok güzel tasvirleri var, okuyucuyla konuşuyormuş gibi anlatması da realist olduğunun en bilinen özelliği.
1852'de maruz kaldığı türlü hastalık, depresyon, bir sanatçı olarak yaratma sıkıntısı ve ruhuyla alakalı pişmanlıklar nedeniyle Gogol, Ölü Canlar'ın ikinci cildi dahil el yazmalarının çoğunu yaktı. Romanı gerçekten yakmayı amaçlayıp amaçlamadığı hâlâ kesin olarak bilinmiyor. (Oggito)
Nikolay Gogol özellikle yergi üslûbuyla toplumunun kokuşmuş, bozulmuş yöntemlerini eleştirmiştir. En ünlü romanları Müfettiş adlı oyun ile Ölü Canlar romanıdır.
Öncelikle on yıldır bende bulunan eseri daha önce üç defa 50. Sayfalar kadar okuyup biraktim. En büyük nedeni yayın evinin (alter yayınevi) basım hataları. Zaten kitap okuma hevesim çok yoktu o yıllar. Neyse kitabı altı günde bitirdim. Bu kadar güzel bir olay örgüsünün olması (Suç ve Ceza' dan sonra) beni çok mutlu etti. Kitap okuma zevkimi perçinledi. Rus yazar Gogol Ana karakter Pavel İvanoviç Çiçikov'un maceralarını (19.yy da yani 1800' lü yılları) o kadar güzel yorumlamış ve betimlemişki büyük yazar olmak bunu gerektiriyor. Bütün dünyayı saran hastalıklar, aç, sefil halk. Zengin çiftlik sahipleri. Hortumcu, düzenbaz, yalancı, namussuz devlet memurları vb. Her konuya değinmiş. Bu dünyada herşeye sahip olmak isteyen insanları her türlü kötü yola başvurup basına gelenleri yani ruhu kirlenenleri ve az öz ama helal kazanç sağlayan insanlarıda konu edinmiş. Allaha olan bağlılığa samimi bir şekilde değinmiş. Okullarda okutulmalı. Daha yazacağım çok konu var bu kadar yeter. Keşke 2. Ve 3. Serileride çıksaydı. Ama yazar devlet korukusundan mi nedir davamini yırtıp yakmış.
okudugum dunya klasiklerinden bir kitap. Cevirisini begendim. Kiyaslama yaparsam Türkiye de ki secim sureci gibi. Ölu insanlar uzerinden yapilan işler :)
Nikolay V. GOGOL’ un bu okumuş olduğum ikinci eserinde’ de , kendisini diğer rus yazarlardan ayıran mizahi yönü bu romanında da karşımıza çok hoş bir şekilde çıkmakta.
Çok değerli hoş bir eser olmuş.
Kitabı yaklaşık iki günde de bitirdim. Kitap mükemmel bundan yüzyıllar önce yazılmış olsada o dönemin Rusyasının toplumsal ve sosyal durumun günümüz Türkiye de aynen devam ettiğini görüyoruz. Bugün Gogol gibi biri ülkemiz de çıksa buna benzer bir kitabı yazsa bir takım kesim tarafından linç yiyip Fetocu diye içeri bile atmışlardı. Kitap son derece akıcı olay örgüsü çok güzel işlenmiş insanı sıkmıyor. Klasik sever biri olarak bu kitap benim sıralamam da okuduğum en iyi 10 klasik biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
kitap yorumuDüşünce
Kum Saati yayınları baskısını okumayın bende bu olduğu için bunu okumak zorunda kaldım bolca yazım yanlışı var. Kitap bana göre güzel değil , o dönemin Rus insanının ve kültürünün özelliklerini anlattığı için başvurabilinecek bir kitap. Gogol 'u bu konuda tebrik etmek lazım çekinmeden her şeyi söylemiş iyiyi de kötüyü de ama onun dışında ( bana göre) çok mükemmel bir eser değil.
ölü canlar ve ölü sayfalar.Edebiyat
1) GOGOL' UN RAHATSIZLIĞI VE BUNUN ÖLÜ CANLAR KİTABIYLA BAĞLANTISI
Gogol'un "Manik depresif psikoz" diğer adıyla "Bipolar bozukluk" adındaki bir hastalığı vardı. Bu hastalığın gerek akademik gerek sosyal hayatı ne kadar ciddi bir biçimde etkilediğini hepimiz biliriz. Gogol da bu hastalıktan çok çekti; Manik durumdayken müthiş enerjik oluyordu; sanat gücü, yaratıcı düşünceleri doruğa ulaşıyordu. Ama sarkaç öbür tarafa geçtiğinde her şey kararıyordu. Tabii o dönemde ruhsal hastalıklara tanı koymak çok zor olduğu için Gogol'a tedavi de uygulanmıyordu. Sadece ıslak çarşaflara sarmak, papaz tarafından insafsız bir oruç uygulamak gibi geleneksel ve korkunç yöntemler kullanılıyordu yazarımıza.. Tabii bu yöntemlerin hiçbir faydası olmadığı da ortadaydı.
Yazar, ilk krizini 1840 yılında, 31 yaşındayken Roma'da yaşadı. 1846 yılında durumu öylesine ağırlaştı ki, kendini asmak ya da göle atlayıp boğulmak biricik çıkar yol gibi görünmeye başladı gözüne. Zamanla nöbetler hem sıklaştı hem şiddetlendi.
İkinci krizinde Gogol "Alışılmış" diye adlandırdığı hastalığına yönelik şöyle açıklıyordu durumunu: "Alışılmış, dönemsel hastalığımın tutsağıyım yine: İki üç hafta boyunca odamda kımıltısız kalıyorum. Kafam odunlaşıyor. Dünyayla bütün bağlarım kopuyor." Son krizini ise 1851 yılı Aralık ayı ile 1852 yılının Ocak ve Şubat aylarında yaşadı. İki gün boyunca ağzına tek lokma bir şey koymadan, kutsal tasvirlerin önünde diz çökmüş olarak durdu.
Üzerinde uzun süredir çalıştığı büyük romanı Ölü Canlar'ın ikinci cildi kendisini dehşetli rahatsız ediyordu. İlk cildinde birbiri ardınca olumsuz tipler sergilediği romanının ikinci cildinde olumlu tipler sergilemeyi ve sevgili Rusya'sının geleceğine umutla bakılabileceğini göstermeyi umuyordu. Ama bulamadı romanına koyacak olumlu Rus tiplerini.
Yazar Hakkında
Nikolay GogolYazar · 73 kitap
Nikolay Vasilyeviç Gogol (Rusça: Николай Васильевич Гоголь) (31 Mart 1809 - 4 Mart 1852), Ukrayna asıllı Rus roman ve oyun yazarı. En çok tanınan eserleri Palto, Bir Delinin Hatıra Defteri ve Ölü Canlar’dır.
Gogol orta hâlli toprak sahibi bir ailenin çocuğu olarak Ukrayna’da Soroçinski köyünde dünyaya gelir. Gogol’ün çocukluğu köy hayatı ile ve yoğun Kazak kültürü etkisinde geçer. Bu hayatın etkisi ileride yazacağı eserlere de yansıyacaktır.
Gogol, gençlik yıllarında şiir ve edebiyata ilgi duyar. 1828'de Petersburg’a gider. Orada memur olmayı ve bir şekilde geçinmeyi umar ancak işler umduğu gibi gitmez. Gogol, Petersburg’dan Almanya’ya gider ancak orada da parası bitene kadar kalabilir. Tekrar Petersburg’a dönüp iş arayan Gogol bu sefer çok düşük bir maaşla da olsa devlet memuru olarak çalışmaya başlar. Bu görevden de bir sene sonra ayrılır.
1809 yılında günümüz Ukrayna topraklarında yer alan Veliki Soroçintsi’de doğmuştur. Gogol, 1836’da Puşkin’in çıkardığı Sovremennik adlı dergide, yergili öykülerinin en neşelilerinden biri olan Araba’yı ve eğlenceli ve iğneleyici bir üslûpla yazılmış gerçeküstücü öyküsü Burun’u yayınlar.
Yazar, yazı sanatında büyük ölçüde Puşkin’in etkisi altındadır. Öyle ki, onun eleştirileri ve telkinleri olmadan yazamayacağını düşünür. Yazarın Puşkin’le olan arkadaşlığı, onu aldığı acımasız eleştirilerden de koruyan en büyük güçtür.
Gogol’un ilk ciddi ve dikkat çeken eserleri Ukrayna hayatı ile, halk deyişleri ile süslü halk hikâyeleridir.
Gogol 1831 – 1832 yıllarında yazdığı bu hikâyeleri, Dilanka Yakınlarındaki Çiftlikte Akşam Toplantıları adlı kitapta toplar. Bu öyküler Rus edebiyat dünyasında Gogol’ün bir anda parlamasına yol açar. 1835 yılında Mirgorod ve Arabeski adlı eserlerini de yayımladı. Bu kitaplarında da halk hikâyeleri, özellikle Kazak geçmişi işlenmiştir.
Hikâyelerinde günlük hayatı ve bayağı kişilikleri zaman zaman mizahi zaman zaman öfkeye varan bir şekilde yeriyordu.
Eski Zaman Beyleri, Arabeski bu yergi kitaplarının ilkleridir. Arabeski kitabındaki hikâyelerinden biri olan Bir Delinin Hatıra Defteri bir memurun rutin hayatını ve işi yüzünden nasıl sıkıldığını anlatır. Hikayenin sonunda memur akıl hastanesine yatırılır. Portre adlı eseri ise dünyanın kötülüklerden kurtulamayacağı vurgusu ile sonlanır.
Büyük komedisi Müfettiş adlı eseri ile bürokrasiyi alay derecesinde yeren Gogol, eserinin sahnelenmesi ile tüm şimşekleri üzerine çeker. Tepkiler yüzünden Rusya’dan ayrılmak zorunda kalır. Roma’da Puşkin’in tavsiyesi ile en büyük eseri olan Ölü Canlar’ı yazarken Puşkin’in öldüğü haberini alır. Bu haber onun için “Rusya’dan gelebilecek en kötü haber”dir. O zamana kadar Puşkin’i düşünmeden dikkate almadan hiçbir şey yazmayan Gogol için bu haber gerçekten bir yıkım olmuştur. Puşkin’in ölümünün yıkıcı etkisine karşın 1842 yılında iki önemli eseri olan Ölü Canlar’ın 1. cildi ve uzun hikâyesi Palto’yu bitirir ve yayınlar. Ölü Canlar dönemin Rusya’sının çürümüşlüğünü gerçekçi bir biçimde gözler önüne sererken Palto’da sıradan insanların yaşadıkları acılar, maruz kaldıkları haksızlıklar, ve yaşadıkları yoksulluk tüm gerçeklikleriyle, okuyucuyu sarsacak bir ustalıkla gözler önüne serilmektedir. Bu eser de dönemin en büyük eserlerinden biri olarak nitelendirilecektir. Rus edebiyatına sıradan insanların gerçekçi bir girişi olarak da nitelendirilebilir Palto. Öyle ki Dostoyevski hikâyeye hitaben “Hepimiz Gogol’ün Palto’sundan çıktık.” diyecektir. Ancak öykü yayınlaması ile soylu kesimin tepkisini tekrar Gogol üzerine çeker. Dönem aydınlar üzerinde büyük baskıların uygulandığı karanlık I.Nikola dönemidir. Gogol düzen savunucuları tarafından Rus insanını aşağılamakla onun kötü yönlerini göstermekle, halkına ihanetle suçlanır. Ancak onun yapmak istediği halkını aşağılamak değil onu bu hale sokan yozlaşmış düzeni tüm gerçekliği ile gözler önüne sermektir. Maruz kaldığı bu suçlamalar yazarın ruhsal sağlığına da ciddi zararlar vermiştir.
Puşkin’in ölümünden sonra Gogol’ün popülaritesi daha da artar. Bu ilgi Gogol’da bir öncülük hissi yaratır ve kendine toplumu değiştirmek, insanlara yol göstermek gibi misyonlar edinir. Bu dönemde eski yaratıcılığını kaybettiği söylenebilir. Dine karşı ilgisi artar ve daha önce eleştirdiği kiliseyi dahi övmeye başlar. Bu davranış hayranlarının tepkisini çeker ancak o bu tepkilere dinsel yorumlar katar ve Tanrı’nın gönlünü almak için ona daha da yakınlaşır. 1848’de kutsal toprakları ziyaret etmek için Filistin'e gider. Moskova’ya geri dönen Gogol, orada Matvey Konstantinovski adlı gerici bir rahibin etkisi ile 1852 yılında Ölü Canlar romanının ikinci bölümünün el yazmalarını yakarak imha eder. Bu davranışından 10 gün sonra 42 yaşında Moskova’da ölür.
Eserleri
İki Soylu Kişinin Öyküsü
Masallar
Müfettiş
Palto
Ölü Canlar
Burun
Bir Delinin Hatıra Defteri
Portre
Eski Zaman Beyleri
Taras Bulba
Fayton
Kumarbazlar
Dava
Evlenme
Petersburg Hikayeleri
Dikanka Yakınlarındaki Bir Çiftlikte Akşam Toplantıları
