Bence Sefiller, bir roman olmaktan çok daha fazlası. Bu kitap; içimizdeki adalet duygusunu, merhameti, öfkeyi, sevgiyi, hatta Allah’a olan bagımızı sorgulatan bir iç yolculuk gibi.
Jean Valjean’ın yaşadığı haksızlık, Fantine’in çaresizliği, Cosette’in masumluğu... Her karakter bir yönümüzü tutuyor sanki. Ve Hugo bize diyor ki: “İnsan sadece suçuyla değil, hikâyesiyle anlaşılır.”
Ben bu kitabı okurken sadece Valjean’ı değil, kendimi de affetmeyi düşündüm. Bir yanım hep adaleti savunmak isterken, diğer yanım “ya bu da bir imtihansa” deyip susuyor. Sefiller belki de en çok burada dokundu bana: İnsan hatalarından ibaret değil.
Bence bu kitap, merhametin adaleti nasıl yendiğini usulca anlatıyor. Ama bunu öyle derin, öyle incelikli yapıyor ki, bitirdiğinde uzun uzun susmak istiyorsun.