Yazar:
Sezgin Kaymaz
Tahmini Okuma Süresi:
15 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
540
Basım Tarihi:
25 Ekim 2024
İlk Yayın Tarihi:
2004
Yayınevi:
İletişim Yayınları
ISBN:
9789750537561
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“Zehri bal yapmak da Hakk’ın işi..”
Sırlarla yaşamanın ve o sırların ağırlığı altındaki insanların rüya ile gerçeği birbirine karıştığı, bir gölgenin farklı hikayelerde seni takip ediyormuş gibi hissettirdiği ve sonuçta insanın kendi gölgesinden başka hiçbir şey olmadığı gerçekliğiyle kurmaca bir evren kuruyor Kaymaz.
Tam kitabın orta kısımlarındayken çok sevdiğim “Pandora’nın Merakı”programında Sezgin Kaymaz’ı konuk olarak görünce hemen izledim. Bu, onunla ilk tanışmam olmasına rağmen yazarın kendi yaşantısını,dostluklarını karakterlerine nasıl yansıttığını ve annesinin ona kattıklarını ruhundan süzüp kalemine taşıdığını o kadar net hissettim ki, kitabın sıcaklığı bir anda iki katına çıktı.
O sohbetten sonra kendi okuma yolculuğum üzerine de düşündüm. Fark ettim ki, okudukça kendimi yazarların dünyalarına, onların kurduğu karakterlerin iç evrenlerine yaslıyorum. Okumak öyle büyüleyici bir eylem ki, o kitabı elinde tuttuğun süre boyunca tarihin en büyük romancıları, düşünürleri senin en yakın arkadaşın oluveriyor. Kitap bittiğinde ise bu dostluktan zenginleşmiş, değişmiş olarak ayrılıyorsun.
Ve sonra, bir gün boyunca bir kitabın etkisiyle kendi kendine şu soruyu sorduğunu fark ediyorsun:
“Işığı yakaladık mı peki?”
#Yorum
Kitap başından sonuna kadar çok akıcıydı. Hikayesi ise bence fantastikti. Zor denk gelinen bir hikaye. Ve yazarın ustalığı... çok mizahi bir dil ve devamlı ne olacak merakıyla kitabın sonuna kadar gelmek... Ve sonunda yazarın haykırışıyla, kafamda bambaşka bir yere geldi kitap. Herkese kesinlikle tavsiye ediyorum.
Ayrıca bu bir inceleme değil. Belirttiğim gibi, kitap hakkındaki fikir ve yorumum... bu vesileyle, inceleme yazmayan ya da yazmak istemeyen kişiler için... kitaplara iletiler gibi, alıntılar gibi, incelemeler gibi... kitap yorumları ile ilgili de bir bölüm açılsa çok iyi olur. 
1000Kitap 
1000Kitap Destek
Bunu yaparken bunu da belirtmek istedim. Teşekkürler.
Sezgin Kaymaz sevgim sorgulanamaz :))1000Kitap
Nasıl bi kitap okudum ben? “Yav!” “Ay şimdi camı çerçeveyi indirip avazım çıktığı kadar baarcam ayol!” Diye diye hop oturup hop kalkarak, bol gülümsemeli sonra hüzünlenmeli, bol şaşırmalı, düşünmeli, sorgulamalı …. bir kitap okudum.
Yine renkli karakterler, yine karakterlerle özdeşleşmiş replikler. Konusunu anlatmak olmaz bu kitabın. Ancak yürekten tavsiye edebilirim. “Şahsan” ben çok sevdim kitabı :)
Sezgin Kaymaz kalemi çok çok keyiflidir. Mutlaka tanışın arkadaşlar :))
Yazarın okuduğum 4. Kitabı bu. Üslubu bakış açısı çok farklı. Sıradan hayatların içine derin düşünceleri, farklı bakış açılarını ekleyerek mükemmelleştiriyor. Hissettirmeden psikolojik tahlilleri emdirmiş gibi hikayeye, sıkmıyor, yormuyor.. Akıcı ve keyif verici kitapları..( 2 günde 400 sayfa okudum)
Bir rüya ve bir günah -yada hata- üzerine kurulu roman Tarantino filmlerinden beter sürprizlerle dolu. Öyle bir son yazmışki ne düşüneceğini şaşırıyorsunuz..
"Kün" romanından sonra en iyi romanı.Herkese hitap etmeyebilir ama kesinlikle denenmeli.. Herkese tavsiye ederim..
Karanlık, aydınlığın altını çizer.
Biraz geç keşfettiğim fakat o lezzeti alır almaz "Bakale, Lucky, Medet, Deccal' in hatırı, Kün," kitapları ile okumalara, dinlemelere doyamadığım Üstad Sezgin Kaymaz'dan yine efsane bir kitabın sonuna geldim .Harika karakterlerden oluşturulan müthiş bir kurgu. Rüya içinde yaşam, yaşam içinde rüya. Soluksuz, heyacanla okutuyor, dinletiyor kendini. Storytell de Emre Melemez beyin sesiyle zaten kitap bambaşka bir boyuta taşınıyor. Keyifli okumalar dilerim.
Zindankale bittiğinde içimde garip bir tatmin duygusu kaldı. Hani bazı kitaplar vardır, okurken seni sessizce içine alır, bir yönde ilerler ama son sayfayı kapattığında dönüp arkana baktığında vay
10/10
2025 354. kitabı
Sezgin Kaymaz'ın kitaplarınını bitirmeme ramak kaldı ama hiç bitmesin istiyorum. İlk başta ne okuyorum ben diyorum ve sonra ilerledikçe ilerliyor muhteşem tespitler ve karakterler evet Sezgin Kaymaz'ın her kitabında bu oluyor bir sürü insan bir sürü hikaye ama ilmik ilmik dokuyor resmen 600 küsür sayfa kitabı iki günde bitirdim önce merak sonra Allahim ne olacak derken o sonsöz.... Ben "Şahsan"çok sevdim çok bu kalemi. Kaleminize sağlık Sezgin Kaymaz
PS. Storytelde Sezgin Kaymaz kitaplarını Emre Melemez seslendiriyor oradaki "Melemez yani Menemen" göndermesi ona mıydı düşündüm çokca.
Yazarla tanışma kitabım.
İyi ki tanışmışım. Kalemini, kurgusunu, kafasının içini çok sevdim.
Olayı işleyiş şekli hiç boğmadı, fazlasıyla akıcıydı. Ben sevdiğim her şeyi yüceltirim. Zindankaleyi çok çok sevdim. Hele son birkaç bölümünü nefesimi tutarak okudum bile diyebilirim.
Rüyayla giriyoruz zindankalenin dünyasına. Rüya, rüya içinde rüya, rüyanın içindeki rüyanın içindeki rüya. Gerçek bir uyanışla da tebessüm ederek dönüyoruz kendi dünyamıza kitabın sonunda.
Birbiriyle bağlantılı insanların bağlantısız yaşamları, ve otuz sene sonrasında tekrar bağlanması.
Ya da aslında o bağlantının hiç kopmamış olması.
Bir kişinin tek bir bencilliği, kötülüğü, birçok kişinin hayatını tepetaklak edebilir mi?
Tek bir hamle, çeyrek asırdan da uzun bir süre sonra, 30 yıl sonra, birçok insanı yaşarken mezara sokabilir mi? Sonra da yaşamazken.
Okuyacak herkese iyi okumalar, hatta zihninin içinde izlenilebilecek bir kurgu olduğundan, bir de iyi seyirler dilerim.
Işığınızı hiç kaybetmemeniz dileğiyle.
Bir varmış, "Bir" hep varmış;
Evvel zaman içinde, saman kalburun içinde, pireler çaycı, develer buzdolapçı iken, iki bebe beşiğinde çuvala sarınmış "mam mam" derken, ben hop oturup hop kalktığım, ışığı yakalamaya çalıştığım bir maceranın içine dalmış iken;
Mahallenin birinde "Rüya'dan" bir kale varmış. Bu kale büyülü zindanlarıyla meşhurmuş. Duvarlarına pembe perdeler gerili bu zindanlarda kader filmleri oynatılırmış. Eğer, herkesten gizlediğiniz, kadere etki eden bir sırrınız varsa , sır açığa çıkana kadar burada hapsoluyormuşsunuz....
Geçenlerde Rüya kalesine yolum düştü. En karanlık zindanında pembe perde üzerinde bir film gösteriliyordu. Birlikte menemene ekmek bandıran, can dostlarının,gizemli hikayesi. Ortak sırları, ekmeğin kıtır tarafının boğazlarına takılmasıyla, yavaş yavaş gün yüzüne çıkarken ben de oradaydım. Hikayenin büyüsü beni esir aldı, içine çekti, onların sırrı, sırrım oldu.
Çok ağladılar çok...Onlar ağlarken, gözyaşlarını yumoş yumoş olmuş yüreğimin pamuklarıyla sildim ya ben.
Sonra çok güldüler çok, gülüşlerine kurban olduklarım...
Işığı yakaladık mı peki?
Okuyun dostlar, Sezgin Kaymaz okuyun.
Yine tam bir Sezgin Kaymaz kitabı.
İçerisinde bol hüzün, bol eğlence, bol kahkaha ve bolca da göz yaşı var.
Hayatımızda yaptığımız herhangi bir adımı değiştirirsek durumumuz nece oluru bize göstermiş yazarımız.
Şermin'in kafasını kaldırıp da bir ışığı görememesi olayları nasıl değiştirdi. Diğer insanların hayatlarına ne şekilde etki etti.
Sezgin Kaymaz çok içten yazan, halk dili konuşan, bir yazar.
Yazarın emeğine sağlık.
Yazar Hakkında
Sezgin KaymazYazar · 17 kitap
Sinop (Erfelek) doğumluyum. 5 yaşıma kadar orada kaldım, babam bizi terk ettikten sonra 5 kardeş, bir de anne Konya'ya taşındık. İlkokulu ve Koleji (O zamanlar Maarif Kolejiydi) Konya'da bitirdim. 1980'de Hukuk okumak için Ankara'ya geldim. Sporla ilişkim okulla olan ilişkime ağır bastığı için üçüncü senemde Hukuk Fakültesinden ayrılıp Hacettepe İngiliz Dil Bilimine geçtim. Son sınıfa kadar okulun en başarılı öğrencilerinden biri olmayı bile becerdim. Son sınıfa dönemlik kaydımı yaptırmaya gittiğim gün Türkçe dersini alttan almam gerektiğini, çünkü çaktığımı söylediler. Ben de sinirlenip son sınıftan terk ettim. O arada öğrenci affı çıktı. 10 sene önce sıkılıp bıraktığım Hukuk Fakültesinin 10 sene önce yüzüne bile bakmadığım derslerine üç ay çalışarak hepsini verdim ve afla geri dönüp yeniden Hukuk öğrencisi oldum. Bir süre sonra sınıf arkadaşlarım işi abartıp bana "Amca" demeye başladıkları için tekrar sıkıldım ve tekrar bırakıp İngiliz Dil Bilimine döndüm. Çok şükür diplomamı aldım.
Spora cirit ve çekiç atarak başladım, daha sonra hentbolü seçip 31 sene boyunca antrenörlük yaptım. Araya sıkıştırdığım spor değil okul oldu her zaman. Bu süreçte Kulüp takımlarının yanı sıra Millî Takımları da çalıştırdım.
1990 senesinde günlük uyku ihtiyacımın 1-2 saati geçmediğini, hâttâ 3 saat uyuduğum zaman ertesi gün akşama kadar baş ağrısı çektiğimi fark ediverdim. Geceleri okumaktan sıkılınca da yazmaya başladım. Çok sevdiğim bir arkadaşım taslaklardan birini İletişim'e sızdırınca da Can KOZANOĞLU bana "yazar" dedi. O günden sonra spor dahil diğer bütün işler "araya sıkıştırılan" işler oldu. Yazmanın bu kadar hoşuma gideceğini bilseydim 31 sene top peşinde koşmazdım. Gerçi şu anda Voleybol Federasyonunda top kovalamaya devam ediyorum ama gecelerin bana kalan birkaç saatlik kısmı var. Orada yazmaya çalışıyorum.
