Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 53 dk.
Sayfa Sayısı:
384
Basım Tarihi:
22 Nisan 2025
İlk Yayın Tarihi:
1946
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Yunanca: Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Orijinal Dil:
Yunanca
Orijinal Ülke:
Yunanistan
ISBN:
9789750765780
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Nikos Kazancakis'in en bilinen eserlerinden olan 
Zorba, iki zıt yaşam biçimini çarpıcı bir şekilde karşı karşıya getirir. Düşünen, yazan, arayan bir anlatıcı ve yaşayan, hisseden, anın içinde var olan Zorba.
Roman, Girit’te bir maden işletmek üzere yola çıkan anlatıcının, yolda tanıştığı Zorba ile kurduğu ilişki üzerinden ilerliyor. Ancak bu, klasik anlamda bir olay örgüsü romanı değil. Aksine, yer yer kopukluk hissi veren, olaydan çok düşüncenin ön plana çıktığı bir metin. Bu da okuma sürecini zaman zaman zorlaştırıyor.
Benim için de kitap tam olarak bu noktada ikiye ayrıldı. Bir yanda, gerçekten etkileyici ve altı çizilesi fikirler; diğer yanda ise anlatımın dağınıklığı ve yeterli olmayan betimlemeler. Olayların nasıl geliştiğini yer yer takip etmek zorlaşırken, metnin ritmi de bu yüzden çoğu zaman kırılıyor.
Ama yine de Kazancakis, bazı düşünceleriyle insanı yakalıyor. Özellikle “insanın kendini kurtarmasının tek yolu başkalarını kurtarmaktır” fikri, romanın en çarpıcı noktalarından biri. Bu düşünceyi, Zorba’nın hayata yaklaşımında görürken, anlatıcının yazıya sığınan dünyasıyla güçlü bir tezat oluşturuyor.
Anlatıcı, düşünerek, yazarak, anlam arayarak var olmaya çalışan insanken; Zorba, düşünmeden, sorgulamadan değil ama “fazla düşünmeden”, yaşayarak var olan insandır. Bu ikilik, bana yer yer Zerdüşt’ü ve Nietzsche’nin düşünce dünyasını hatırlattı. Özellikle Zorba’nın dinle kurduğu mesafe, kurumsal inançlara karşı duruşu ve kendi hakikatini yaşama çabası, Nietzsche’nin bireysel özgürlük ve değer yaratımı fikriyle örtüşüyor.
Zorba’nın hayat felsefesi temelde “anı yaşamak” üzerine kurulu. Ama bu yüzeysel bir “carpe diem” anlayışı değil. Bu, bedeniyle, arzularıyla, hatalarıyla, tutkularıyla bütünüyle hayata atılan bir insanın tavrı. Özgürlük onun için bir fikir değil;
Zorba'yı tanımak güzeldi. Hayat yeterince güçken, biz insanlar neden birbirimize hayatı daha da güç hale getiriyoruz derken tanışmak iyi geldi özellikle. Yoruluyoruz ve yaşam yolculuğunda yanıbaşında dinlenebileceğimiz insanları bulmak gittikçe zorlaşsa da bir gün bulma umudunu hep diri tutup sımsıkı sarılıyorum ona.
Her gün doğan güneşe, esen rüzgara, yolda öylece duran sararmış yaprağa; ilk kez görüyormuş, ilk kez hissediyormuş, ilk kez dokunuyormuş gibi yaklaşabilmeyi, yaşayabilmeyi ne çok isterdim..
Bu yüzdeennn; hiç acele etmeden tadını çıkara çıkara okudum ve dinlendim...
Zorba'yla tanışın derim :)
Keyifli okumalar ...
Ruhunu özgür bırakmalısın
Nikos KAZANCAKİS' den bahsedeyim biraz onu tanıyanlar, Kazancakis’i hem ağırbaşlı bir filozof hem de hayatı tutkuyla seven bir insan olarak tarif ediyorlar.
Bir yanıyla derin düşüncelere dalan bir münzevi, diğer yanıyla kahkahalarla sofraya oturan özgür ruhlu bir dost.
Gelelim Zorba kitabımıza...
Zorba’yı yazdı çünkü Zorba, onun içinde olmak istediği o özgür ruhu taşıyor. Hayata hiç tereddüt etmeden dalan, dans eden, yiyip içen, yaşayan, anın tadını çıkaran adam...
İkisi aslında birbirinin tamamlayıcısı gibi. Kazancakis aklı, sorgulayan tarafı; Zorba ise yüreği, özgür ruhu. Bir yanıyla çok farklılar gibi görünse de, aslında Kazancakis’in içinde Zorba’nın o coşkulu hali hep vardı. Zorba, onun gizli benliği, yaşamak istediği hayatın yansıması gibi.
Zorba’yı okurken şunu hissettim: Hayat çok da beklemeye gelmiyor. Dans etmek, sevmek, acıyı da sevinci de dibine kadar yaşamak gerekiyor. Zorba, bana “kendini tutma” dedi sanki. Onun çılgınlığı, kahkahası, hayata karşı cesareti bende iz bıraktı.
Ama kitabın diğer yanıyla da düşündüm: Hepimiz Zorba kadar rahat olabilir miyiz? Ya da Kazancakis gibi içimizdeki yükleri taşımadan yaşayabilir miyiz? Bu çatışmayı çok hissettim okurken.
Sonunda kitap bana şunu söyledi: Belki tam bir Zorba olamayız, ama içimizdeki o özgür ruhu biraz daha serbest bırakabiliriz.
Eleştiri...
Ben kitabı sevdim ama eleştirisiz de bırakmadım. Çünkü bazen çok ağır felsefi bölümleri vardı, uzun uzun düşünceye dalıyordu yazar. O kısımlarda biraz yoruldum, sanki akış yavaşladı. Ben daha çok Zorba’nın o canlı, içten tarafını okumak istedim ama arada fazla felsefeye boğuldu gibi hissettim.
Bir de, kadın karakterlerin kitaptaki yeri beni düşündürdü. Sanki biraz yüzeysel kalmıştı. Onlarında daha derin anlatılmasını isterdim..
Kısacası ben çok severek okudum
Unutulmayacak kitaplardan biri daha...Edebiyat
"Dünyayı bugünkü durumuna getiren nedir, bilir misin? Yarım işler, yarım konuşmalar, yarım günahlar, yarım iyiliklerdir. Sonuna kadar git be insan."
Bazı cümleler vardır, kitabı okumanıza sebeptir; bazı cümleler vardır, daha o kitabı okumadan ezberinizdedir. Siz kitaba elinizi uzatmadan o söz size kollarını açmıştır.
Benim için 
Zorba kitabında geçen bu söz, henüz kitabı okumadan beni etkileyen, hafızamda bir köşeye oturup "Şurada zamanımı bekleyeyim" diyenlerdendi.
#237051888
"Herkesin hatırlamak istediği ve hatırladığı bir kitabı vardı." Alıntısında @mhmmdcakmak 'ın önerisi olan bu kitabı daha fazla erteleyemedim. İyi ki ertelememişim, Zorba'yı tanımak için daha da geç kalmak istemezdim.
Zorba, linyit işi için biraraya gelen iki farklı karakterin birbirleri ile kurdukları bağı konu ediniyor. "Aleksi Zorba" ve "Kağıt faresi" olarak geçen Patron diye seslendiği karakter arasında geçen konuşmalar, kişisel gelişim kitaplarını cebinden çıkarır. Zorba kağıt faresine yaşamayı öğretir. Yaşamak, kitaplardan öğrenerek değil; hissederek, an'da kalarak gerçekten yaşamak olur çünkü.
Zorba ve kağıt faresi karakterleri bir yönden içimizde çekişen iki yönümüz gibidir. Biri "ne olursa olsun yaşa" der. Diğeri "kurallar, sınırlar" der. Biri içinden geldiği gibi hareket etmek ister, diğeri kalıplara göre.
Kitaba da adını veren Zorba nasıl biridir, onu sözlerinden tanıyalım:
Eğlenceli ve dobra
-"Evlendin mi hiç?"
-"İnsan değil miyim ben? İnsan kördür; benden öncekilerin düştüğü çukura ben de yüzükoyun düştüm. Evlendim." s:26
Keyif ehli
"Neden? Neden?" dedi. "İnsan nedensiz bir şey yapamaz mı? Şöyle keyfi için!" s:23
Yaşam koçu
Her insanın kendi deliliği vardır, bana da öyle geliyor ki, en büyük delilik, bir deliliğe sahip olmamaktır.
Zorba kitabında geçen bu söz, henüz kitabı okumadan beni etkileyen, hafızamda bir köşeye oturup "Şurada zamanımı bekleyeyim" diyenlerdendi.
#237051888
"Herkesin hatırlamak istediği ve hatırladığı bir kitabı vardı." Alıntısında @mhmmdcakmak 'ın önerisi olan bu kitabı daha fazla erteleyemedim. İyi ki ertelememişim, Zorba'yı tanımak için daha da geç kalmak istemezdim.
Zorba, linyit işi için biraraya gelen iki farklı karakterin birbirleri ile kurdukları bağı konu ediniyor. "Aleksi Zorba" ve "Kağıt faresi" olarak geçen Patron diye seslendiği karakter arasında geçen konuşmalar, kişisel gelişim kitaplarını cebinden çıkarır. Zorba kağıt faresine yaşamayı öğretir. Yaşamak, kitaplardan öğrenerek değil; hissederek, an'da kalarak gerçekten yaşamak olur çünkü.
Zorba ve kağıt faresi karakterleri bir yönden içimizde çekişen iki yönümüz gibidir. Biri "ne olursa olsun yaşa" der. Diğeri "kurallar, sınırlar" der. Biri içinden geldiği gibi hareket etmek ister, diğeri kalıplara göre.
Kitaba da adını veren Zorba nasıl biridir, onu sözlerinden tanıyalım:
Eğlenceli ve dobra
-"Evlendin mi hiç?"
-"İnsan değil miyim ben? İnsan kördür; benden öncekilerin düştüğü çukura ben de yüzükoyun düştüm. Evlendim." s:26
Keyif ehli
"Neden? Neden?" dedi. "İnsan nedensiz bir şey yapamaz mı? Şöyle keyfi için!" s:23
Yaşam koçu
Her insanın kendi deliliği vardır, bana da öyle geliyor ki, en büyük delilik, bir deliliğe sahip olmamaktır.
Yazar Nicos Kazancakis önemli bir felsefe, düşünce insanıdır. Hayatının bilinirliği açısından hak ettiği yerde olmadığını söyleyebileceğim, yaşama dair ciddiye alınması gereken düşünceleri olan bir yazarın kitabıyla muhatap olacağınızı kitabı okumadan önce bilmeniz gerekiyor. Osmanlı vatandaşı olarak doğup Yunan vatandaşı olarak ölmesi, yaşadığı dönem ve coğrafyaya dair bilgi ve izler görmek isteyenler için farklı kitaplarının da görünür olması gereken bir yazar olduğuna inanıyorum. PATRON!
Kitabın zaman referansı 1930'larda dolanıyor. Yazarın Girit'e olan yolculuğu sırasında tanıştığı Aleksi Zorba adlı sosyal yorumları kafasına pek fazla takmayan kısacası "El alem ne der?" konusunu aşmış dışarıdan kaba saba görünen bir karakterin kendisiyle olan diyalog kurma çabasıyla başlıyor. Ana karakterin Zorba' nın kendisine olan ani samimiyeti hoşuna gidiyor ve kısa sürede kaynaşıp yolculuğa birlikte devam ediyorlar. İlk önce bir köye gidip köye sonradan yerleşmiş(köyün yabancısı) bir kadının evinde misafir olup daha sonra maden çıkaracakları yerin yakınına yerleşiyorlar. Zorba bize çalışmayı ve kadınları çok seven bir karakter olarak tanıtılıyor. İşe koyulduğu zaman etrafını görmeyen, duymayan bir karakter oluşu ve çok çalıştığı anlatılıyor. Kadınlara olan ilgisi öyle bir boyutta ki bir kadın yalnız uyuduğunda ona karşı günah işlendiğini düşünüyor. Kitap yazarın Zorba'nın hayat tarzını eleştirmesi ve Zorba'nın da tam tersi yazarın yaşam şeklini yanlış bulması üzerine devam ediyor. Birbirlerinin hayat felsefeleri üzerinde etkileri ve diyalogları, kitabın olay örgüsünden daha çok dikkat edilmesi gereken noktası çünkü olay örgüsünü basitleştirmek istemiyorum ama linyit kömürü çıkarma denemelerinin başarısızlığına giden bir yoldan ibaret. PATRON!
Zorba'nın geçmişten kaçmak için
7/10
2026 1. kitabı
Sevgili 
Festinalente sayesinde okuduğum bu eser, iki farklı kişinin yaşamını, insanı ve dünyayı algılama farkını sorguluyor. Kendi sorularına verdiği cevapların doğru olup olmadığı hakkında büyük şüpheleri olan ve çelişkilerinin cevabını, "köylü kurnazı" bir tipte arayan yazarın hikayesi... Zorbanın anlattıklarının çoğu klişe olmuş sözlerden, cahillikten ve sakillikten ibaret olsa da ilk anda çok değerliymiş gibi hissediliyor. Belki de bu iki kişinin bir orta yolu bulunmalı.
Festinalente sayesinde okuduğum bu eser, iki farklı kişinin yaşamını, insanı ve dünyayı algılama farkını sorguluyor. Kendi sorularına verdiği cevapların doğru olup olmadığı hakkında büyük şüpheleri olan ve çelişkilerinin cevabını, "köylü kurnazı" bir tipte arayan yazarın hikayesi... Zorbanın anlattıklarının çoğu klişe olmuş sözlerden, cahillikten ve sakillikten ibaret olsa da ilk anda çok değerliymiş gibi hissediliyor. Belki de bu iki kişinin bir orta yolu bulunmalı.
Bu dünya çarklar sayesinde dönüyor. Mekanik bir düzeni var; toprakla, suyla, dağlarla gizlenmiş. Büyüklü küçüklü çarklar sayesinde akıp gitmeye devam ediyor zaman, akrep ve yelkovan misali. En küçük çarklar en çok enerji sağlayanlarıdır. Bütün gücüyle daha büyük çarkların dönmesi için çabalayıp dururlar. Hepsinin ama hepsinin tek bir amacı vardır akreple yelkovanın zamanımızı çalıp tüketmesi.
Patron diyor ki; bu düzen böyle gelmiş ama böyle gidemez. Birisinin bu çarkların içine çomak sokması gerek. Birileri artık uyanmalı, birileri elini taşın altına koymalı, birileri çıkıp bu düzene dur demeli. İnsanlara değer vermeli, onların ellerinden tutmalı, onların sesini duymalıyız. Anlatmalıyız onlara her şeyi.
Zorba diyor ki; sus patron! Sus! Öyle kolay mı bu düzeni değiştirmek. Hadi yıktın diyelim bu düzeni, yerine neyi inşa edeceksin? Şimdikinden çok daha iyi olacağını nereden biliyorsun? Çarksız da dönmeye devam edecek mi bu dünya? Yeni bir dünya mı kuracaksın yoksa yıkıntılar içinde mi bırakacaksın bu dünyayı?
Ezilen ve ezen... Bu kavram insanlıkla yaşıttır. Belki de doğanın bir kanunudur. Olması gereken de budur belki de. Evet ezenler acımasız, gaddar, her birinin içinde birer katil yatmakta. Evet ezilenler; direnmekte, sesini yükseltmekte, yeri geldimi savaşmakta haklılar. Fakat ezenler kötü, ezilenler iyiler tanımı yanlış. Evet ezilenler hep daha insancıl isteklerde bulunurlar. Eşitlik isterler, özgürlük isterler, barış isterler, insan gibi yaşamak isterler. Ezilenler "İYİ'ler" çünkü başka seçenekleri yok. Onlar sadece isterler çünkü zorla alabilecekleri güçleri yok.
Patron; gerçeğe, sorulara, sebeplere, kitaplardan ulaşmaya çalışan. Bulduğu cevaplardan sonra içi içine sığmadığı halde eyleme dönüştüremeyen. Tüm hayalleriyle kendi içine hapis olan bir adam. Ta ki
Sonunda sevdim seni Aleksi :)
Puan vermedi·348 syf.·
2024 83. kitabı
Uzun süredir okumayı planladığım , 
1000Kitap okurları sayesinde dikkatimi çeken bir kitaptı Zorba .
Heyecanla başladım ama ilk tanıştığım günlerde kendisinden pek hoşlanmadığımı itiraf etmeliyim. Aslında muhtemelen tüm kadın okurlarla aynı şeyleri düşündüm başlarda , ancak okudukça onu daha yakından tanıdıkça fikirlerim, duygularım değişti .
Zorba yı okurken pek çok duyguyu bir arada yaşadığımi söylemeliyim; bazen nefret ettim ondan , bazen gurur duydum , bazen aptalca buldum söylediklerini, bazen dahice...
İnsan olduğunu unutmadım hiç (hatta kendini gerçekleştirmis insan ) biz egitimcilere göre evrensel ahlak düzeyine ulaşmış nadir insanlardan biri dedim sonunda. Kitabı degerlendirirken yazıldığı dönemi , kültürü göz ardı etmememiz gerektiğinin farkındayım degerlendirmemi bu şekilde yaptığımı bilin lütfen, gerçi günümüzden de pek çok iz taşıyor malesef, zamanla ahlaki açıdan pek de gelisememis görünüyoruz.
Yine çok uzattığımın farkındayım :) değerli zamanınızı daha fazla almadan bitiriyorum . Yanı başımızdan bi hikaye Zorba onu muhakkak tanımalısınız.
Keyifli okumalar diliyorum :)
1000Kitap okurları sayesinde dikkatimi çeken bir kitaptı Zorba .
Heyecanla başladım ama ilk tanıştığım günlerde kendisinden pek hoşlanmadığımı itiraf etmeliyim. Aslında muhtemelen tüm kadın okurlarla aynı şeyleri düşündüm başlarda , ancak okudukça onu daha yakından tanıdıkça fikirlerim, duygularım değişti .
Zorba yı okurken pek çok duyguyu bir arada yaşadığımi söylemeliyim; bazen nefret ettim ondan , bazen gurur duydum , bazen aptalca buldum söylediklerini, bazen dahice...
İnsan olduğunu unutmadım hiç (hatta kendini gerçekleştirmis insan ) biz egitimcilere göre evrensel ahlak düzeyine ulaşmış nadir insanlardan biri dedim sonunda. Kitabı degerlendirirken yazıldığı dönemi , kültürü göz ardı etmememiz gerektiğinin farkındayım degerlendirmemi bu şekilde yaptığımı bilin lütfen, gerçi günümüzden de pek çok iz taşıyor malesef, zamanla ahlaki açıdan pek de gelisememis görünüyoruz.
Yine çok uzattığımın farkındayım :) değerli zamanınızı daha fazla almadan bitiriyorum . Yanı başımızdan bi hikaye Zorba onu muhakkak tanımalısınız.
Keyifli okumalar diliyorum :)
#spoiler
Her yeni doğan günü ilk kez yaşıyormuşçasına yaşamayı, hiçbir şeyden korkmamayı, her zaman her yaşta meraklı olmayı soru sormayı , hayatı ve insanları tüm olanca çirkinliğiyle kabullenip sevmeyi öğreniyoruz Zorba'dan.
Bir yanda hayatını okumaya adamış (ona kazancakis diyelim) ve hayatı bu şekilde öğrenen kazancakis ile diğer tarafı okuduğu tek kitap Denizci Simbad olup hayatı doya doya yaşayan Zorba'nın bambaşka yaşamlar sürmelerine rağmen pek çok konuda hem fikir olmaları bizi şaşırtıyor. Onları birbirinden ayıran en önemli özellik ise Zorba'nın hayatın hazlarını doyasıya yaşamak gerektiğini savunurken Kazancakis'in bedensel tüm zevklerden uzaklaştıkça ruha yoğunlaşmayı amaç edinmesi.
Bu iki insanın aylarca sürecek olan birlikte yaşamında aşktan , Tanrıya; hayatın anlamından kadının gizine kadar sayısız konu hakkında tartışmalarını okuyoruz.
Kitabı uzun süredir okumayı planlıyordum. Kitapta hiç beklemediğim şekilde "kadın " teması çok fazla işleniyor. Zorba 'nın kadına olan düşkünlüğü her yerde kendini belli ediyor.
Zorba benim yaşam felsefemin birkaç kat üstünde bir farkındalığa ve bunu uygulamaya sahip. Onu bir rehber gibi gördüm okudukça ve şimdi de benim için unutulmaz bir karakter olarak kalıcak. Her şeyiyle hayatı kabullenişi , altmış beşine gelmiş olmasına rağmen hala da bir karıncanın bile gizini öğrenmeye çalışması, küçük hazlarla mutlu olması ve dünya gerçek anlamıyla savaşta olsa dahi bunu umursamayıp yaşamaya devam etmesi onda en sevdiğim birkaç özellik.
Kitapta dul bir kadının tüm köy tarafından vahşice öldürüldüğü kısımda midem bulandı. Ve bir kez daha insanların ne derece aptal olabileceğini ne derece aşağılık olabileceklerini anladım.
Kitabın bitmesi dostlarımdan ayrılmama neden oldu. Nedense Zorba'nın ölümü beni hiç üzmedi sonuçta o
9/10
Beğendi
·2017 85. kitabı
"İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en seçkin insanlarıyla sohbet etmek gibidir"
Diyen Descartes'e ve Kazancakis'in ruhuyla oturup bir çay içmek isteyenlere selam olsun.
Bizler yıllar boyunca çok okuyan mı bilir çok gezen mi geyiğiyle oyalanırken, gerçek bilgeliği bulanların hayatı özümseyerek yaşayanlar olduğunu Kazancakis yıllar önce Zorba'nın ağzından haykırmış. İşte kitap bunun bir örneğini -hem de mükemmel bir örneğini- bizim önümüze çarşaf gibi seriyor. İçi boşaltılmış ve okuyanı kişisel olarak purifize etmeye çalışan kişisel gelişim kitaplarına inat, Aleksi Zorba bize gerçeğin en içinden kopmuş bir kişisel gelişim örneği sunuyor.
Ona göre kendimiz yarı şeytan olmadan şeytanın kendisinden kurtulamayız.
İnsan, doğası gereği günaha meyillidir. Tanrı (eğer zat-ı alisinin varlığı mümkün mertebesindeyse) bizi günah işlemeyen melekler misali yaratmamıştır ve görünen köyün kılavuz istememesi gibi bizden istediği de kafamızı kazıtıp keşiş olmamız yada cüppe giyip 40 lokmayla mağaraya kapanmamız değildir. Adem-Havva kıssasında bahsedildiği gibi günahı işlediysek pişman olmamızdır.
İnsanın başka bir niteliği ise doğayı zıtlıkların sentezinden doğan diyalektik anlayışla algılamasıdır. Bu yüzden kötülük olmadan iyiliği de göremeyiz. Şeytan olmadan içimizdeki iyiliği de bulamayız.
Kısaca özetlemek gerekirse kitap Kazancakis'in saf, aydınlanmaya açık yanını temsil eden yan karakterimiz ve Aleksi Zorba denen hayatı iliklerine kadar yaşamış ve özümsemiş, insanın bilgelik ve canavarlığını aynı hamurda yoğurmuş, bir o kadar da çılgın ana karakter üzerinden kurgusunu buluyor. Bazen birkaç kelimelik öyle vurucu bir cümle kuruyor ki durup varoluşsal sancıların felsefi düzlemden hayat düzlemine yansımasına şahit olup bir dakikalık saygı duruşunda bulunmak istiyorsunuz. Ben bu
Yazar Hakkında
Nikos KazancakisYazar · 15 kitap
Nikos Kazancakis (Yunanca: Νίκος Καζαντζάκης) (d. 18 Şubat 1883, Kandiye, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 26 Ekim 1957, Freiburg, Almanya), Yunan yazar, şair, siyasetçi ve filozof.
20. yüzyılın en önemli Yunan felsefecisi olduğu ve eserleri yabancı dillere en çok çevrilmiş olan Yunan yazarlardan olduğu düşünülmektedir. Fakat şu anki şöhretine, 1964 yılında gösterime girmiş olan Michael Cacoyannis'in yönetmiş olduğu Zorba adlı sinema filmiyle kavuşmuştur. Bu film, aynı ismi taşıyan kendi kitabından uyarlanmıştır.
20. yüzyılın en önemli Yunan felsefecisi olduğu ve eserleri yabancı dillere en çok çevrilmiş olan Yunan yazarlardan olduğu düşünülmektedir. Fakat şu anki şöhretine, 1964 yılında gösterime girmiş olan Michael Cacoyannis'in yönetmiş olduğu Zorba the Greek adlı sinema filmiyle kavuşmuştur. Bu film, aynı ismi taşıyan kendi kitabından uyarlanmıştır.
Girit'te, ada hala Osmanlı yönetimindeyken, Kandiye ilinde dünyaya geldi. Bu tarihlerde, Girit adasında Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlık kazanma amacıyla ayaklanmalar yaşanıyordu.
Kendisinin evvelki eğitim dönemi hakkında fazla bir bilgi olmamasına rağmen, 1902'de Atina Üniversitesi'nde hukuk okumaya başladığı bilinmektedir. Hukuk öğreniminden mezun olduktan sonra, 1907'de ise felsefe üstüne çalışmak için Paris'e gitti. Burada Henri Bergson'la çalışma imkânı buldu.
1911 yılında Galatea Alexiou ile evlendi. Balkan Savaşları patladıktan sonra ise orduya katıldı. Savaş bittikten sonra ülkesine geri döndü ve felsefe hakkındaki çalışmaları Yunancaya çevirme çalışmalarına başladı. 1914 yılında, sonraki 2 yıl boyunca beraberce Yunan Hristiyan kültürünün ortaya çıkıp geliştiği yerleri gezeceği Angelos Sikelianos ile tanıştı. Bu gezilerinde Sikelianos'un milliyetçiliğinden oldukça etkilenmiş olduğu belirtilmektedir.
1922'den ölümüne kadar birçok ülkeyi dolaşarak, gezi yazıları formatında eserler verdi. Gezdiği şehirler/ülkeler ve bu şehirler/ülkelerde bulunduğu tarihler şöyledir: Paris ve Berlin (1922 - 1924), İtalya ve Rusya (1925), İspanya (1932), ve sonrasında Kıbrıs Adası, Aegina ""(Egina)"", Mısır, Sina Dağı, Çekoslovakya, Nice, Çin ve Japonya. Ayrıca Fransa'nın Nice şehrinde bulunduğu vakitlerde, Antibes yakınlarında bir villa satın almıştır.
1926 yılında ilk eşinden boşandı ve 1945'te, vefatına kadar birlikte olacağı Eleni Samiou ile evlendi.
Berlin'de bulunduğu sıralarda, komünizm ile tanıştı ve sağlam bir Lenin hayranı oldu. Hiçbir zaman tamamıyla komunizme bağımlı bir yoldaş olmasa da, Sovyetler Birliği'ni ziyaret ettiği vakitlerde, Sol Muhalefet yanlısı politikacı ve yazar olan Victor Serge'nin yanında kaldı. Sovyetler'de bulunduğu sıralarda, Josef Stalin'in önemli bir politik şahsiyet olarak yükselişine tanıklık etti ve Sovyet tipi komünizmden soğumaya başladı. Bundan sonra, öncesinde sahip olduğu ve milliyetçiliği ağır basan fikirleri değişmeye ve yerini daha evrensel ideolojilere bırakmaya başladı.
1945'te, Yunanistan'da komünist olmayan küçük bir sol partinin başkanı oldu ve Yunan hükümetinde bakan olarak görev aldı. 1 sene sonra ise bu görevinden istifa etti.
1946'da, Yunan Yazarlar Topluluğu tarafından Angelos Sikelianos ile birlikte Nobel Edebiyat Ödülü için kurula tavsiye edildi. 1957 yılında, bu ödülü 1 oy farkı ile Albert Camus'ya kaptırdı. Camus ödülü aldıktan sonra, Kazancakis'in bu ödülü kendisinden yüzlerce kez daha fazla hakettiğini söylemiştir.
1956 yılında Viyana'da Uluslararası Barış Ödülü'nü aldı.
1957'nin sonlarına doğru, lösemi hastalığına yakalanmış olmasına rağmen Çin ve Japonya'ya son bir gezi turuna çıktı. Dönüş yolunda ise iyice hastalanan Kazancakis, Almanya'nın Freiburg kentinde vefat etti. Ortodoks kilisesi mezarlıkta defnedilmesine izin vermediğinden, Kandiye'yi çevreleyen Venedik surlarının kale burçlarından birinin altına gömüldü.
Girit'te bulunan havaalanlarından birine ismi verilmiştir.
