Frontal korteksi sosyal bağlamlarda zor işleri yapmak için kullanıyoruz. İçimizin almayacağı kadar kötü bir yemek için ev sahiplerini övüyoruz; dayanamadığımız bir iş arkadaşına vurmaktan kaçınıyoruz; fantezilerimize karşın başkalarına cinsel müdahalelerde bulunmuyoruz; cenaze konuşması sırasında sesli geğirmiyoruz. Frontal korteksi övmenin en iyi yollarından biri, zarar görmesi durumunda neler olduğunu anlatmak.
İlk "frontal" hasta olan meşhur Phineas Gage, 1848'de Vermont'ta ortaya çıktı. Bir demiryolu inşaatında ustabaşılık yapan Gage, barut patlaması sonucunda yaklaşık altı kilogramlık bir sıkıştırma çubuğunun yüzünün sol tarafı ve kafatasının ön üst kısmına saplanmasıyla yaralanmıştı. Çubuk, adamın sol frontal korteksinin büyük kısmını kopararak yaklaşık yirmi beş metre öteye düşmüştü.
İnanılmaz ama Gage hayata tutundu ve sağlığına yeniden kavuştu. Öbür yandan, saygıdeğer, dengeli karakteri tamamen değişmişti. Yıllar boyunca onu izleyen doktorunun sözleri şu şekilde:
"Entelektüel becerileri ve hayvani yanları arasındaki, tabiri caizse, denge tamamen yok olmuş gibi. Dengesiz, saygısız davranışlar sergiliyor, ağza alınmayacak küfürler ediyor (eskiden adeti olmadığı üzere), dostlarına karşı çok az hürmet gösteriyor, konu tutkuları olduğunda kısıtlanmaya ya da eleştiriye gelemiyor, kimi zaman keçi gibi inatçı davranıyor, kaprisli ve kararsız hareket ediyor, geleceğe dair sayısız plan yapıyor, yaptığı planların yerine çabucak başka planlar bulup eski planları terk ediyor."
Gage arkadaşlarının gözünde "artık eski Gage değildi," işini yapamıyordu ve (çubuğuyla birlikte) P. T. Barnum tarafından sergilenen bir sirk hayvanına dönüşmüştü. Cehenneme düşmüş gibiydi.
Yine inanılmaz ama Gage iyileşti. Yaralandıktan birkaç yıl sonra işine dönebildi (daha çok posta arabası