Mustafa
@yorum_blog
Acı çekmemiş biriyle yapılan her sohbet gevezeliktir.
Çürümenin Kitabı - Emil Cioran
Şu anda okuduğu kitap
“İki dünya arasında kalmak, yalnızca bir adres problemi değil, bir ruh meselesidir.”
Peyami Safa, bu romanda bir aşkın çok ötesinde şeyler anlatıyor.
Kimlik, aidiyet, öz değerler…
Okudukça düşündüren, düşündükçe insanı değiştiren bir eser. Harika tespitler, anekdotlar var.
Neriman’ın içsel çatışmaları, Doğu ile Batı arasında kalmış bir toplumun yansıması gibiydi. Batı'nın cazibesine kapılıp, kendi köklerinden uzaklaşsa da sonunda yeniden evine, değerlerine ve kendisine döndü. Bu dönüş bir taviz miydi arayıştan vazgeçiş miydi kabulleniş miydi tartışılır. Benim fikrim insan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın bir parçası hep aynı yerde kalır. Ne mutlu geri döndüğünde sorgusuzca bekleyene... ne acı ki beklemek...
Bu dönüşte Şinasi’nin payı büyük.
Gürültüsüz, gösterişsiz ama sarsılmaz bir sevgiyle bekleyen;
Doğu’yu temsil eden, kendisiyle barışık bir adam…
Neriman, Şinasi’nin varlığında sadece bir sevgiliyi değil, kendini yeniden buldu.
Tavsiye ederim. Türk edebiyatının en iyi romanlarından biri kesinlikle.
#FatihHarbiye #PeyamiSafa #Şinasi #Neriman #DoğuBatı #KitapÖnerisi #TürkEdebiyatı #İçselYolculuk #KültürelKimlik
Reklam
Algernon'a Çiçekler, bilimkurgu ve psikolojik drama türünde bir başyapıt. Kitap, zihinsel engelli Charlie Gordon’ın deneysel bir ameliyat sonrası zekâsının artışını ve ardından trajik düşüşünü anlatıyor. Bu bize zekânın mutluluk getirip getirmediğini sorgulatırken, insan ilişkilerinin ve empati eksikliğinin ne kadar yıkıcı olabileceğini gözler önüne seriyor.
Zekânın insan mutluluğu üzerindeki etkisini, toplumun zayıflara karşı tutumunu ve bilimin etik boyutlarını sorguluyor. Charlie'nin günlüğü aracılığıyla anlatılan hikâye, okuru derin bir empatiye sürüklüyor. Özellikle zekâ artışıyla birlikte yalnızlaşması ve duygusal karmaşaları çok etkileyici işlenmiş. Bu sene okuduğum en güzel kitaptı diyebilirim. Mutlaka okunmalı.
Rousseau 1700 lü yıllarda yaşamış toplum ve eğitim yapısı üzerine düşünmüş bir yazardır. Bu kitabı da yazarın son kitabı. Kitabın her cümlesinde anlaşılıyor bu sona gidiş. Çok şey yaşamış olmanın vermiş olduğu bir yorgunluk var satırlarda. Kalıplarını kıramayan, kendinden olmayanı hemen ötekileştiren bir topluma sitem var her satırda. Toplumdan kaçarak doğaya sığınan bir insan var. Daha önce yazarın Toplum Sözleşmesi kitabını okumuşum. Çok ağırdı. Bu kitap hiç öyle değil. Diğer kitaplarında olan ateşli, net söylemleri bu kitapta yerini bir sükunete bir yumuşaklığı bırakıyor Yılları yürümekle geçen bir dede ile bir fasıla da siz yürüyormuşsunuz gibi. Nefes alıyormuşsunuz gibi tatlı bir anlam arayışına sürüklüyor sizi sözleri. Kısa bir kitap olmasına rağmen yeri geliyor ümitleniyor yeri geliyor tamamen ümidinizi yitiriyorsunuz insanoğlundan . 10 bölümden oluşuyor, deneme tarzında yazılmış bir eser. Kısmen otobiyografik bir eser de diyebiliriz. Dili çok akıcı. 140 sayfa zaten hemen bitiveriyor. Ben çok beğendim. Okuyun mutlaka.
Nihal Atsız’ın bu kitabı, yalnızlık, kimlik ve tarih temalarını mistik bir bakış açısı ele alan bir fikir romanı. Romanın başkahramanı Yüzbaşı Selim Pusat, modern insanın varoluş sancılarını ve içsel çatışmalarını temsil ederken, Türk tarihine ve kültürel değerlerine yapılan vurgular, eserin milliyetçi kimliğini güçlendiriyor. Selim Pusat’ın geçmiş yaşantıları ve rüyaları üzerinden işlenen mistik ögeler, romanda hem bireysel hem de ulusal bir bilinç arayışını simgeliyor. Hayal ile gerçeğin iç içeliği yer yer konudan koparıyor ama etkileyici bir üslupla, okuru yalnızca bir hikayeye değil, aynı zamanda derin bir düşünce dünyasına sürüklüyor. Tarih ve kimlik arayışı içinde olan bireyler için unutulmaz bir eser.
Hele içerisinde bir şiir var ki çok güzel
Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!
Hay bin Yakzan 12. yüzyılda yazılmış felsefi bir romandır. Bilimsel ve felsefi düşüncenin yanı sıra İslam felsefesi için de önemli bir kaynak kitap.
Doğada tek başına büyüyen ve tamamen kendi çabalarıyla bilgiye ulaşan bir bebeğin yetişme hikayesi...
Ana karakter Hay, ıssız bir adada tek başına büyüyen bir çocuk. Bir geyik tarafından bulunup büyütülüyor. Doğada gözlem yaparak çevresini anlamaya başlıyor. Bitkiler, hayvanlar ve doğa olayları üzerinde düşünerek kendi bilgi birikimini oluşturuyor.
Akıl ve mantık yoluyla doğanın işleyişini ve kendi varlığını sorguluyor. Düşünme ve akıl yürütme süreçleri sayesinde bilgiye ulaşıyor.
Hay, aynı zamanda içsel bir yolculuğa çıkıyor kendi benliğini ve evrenin sırlarını keşfetmeye çabalıyor. Bu süreçte, manevi ve felsefi bir aydınlanma yaşıyor. Doğanın ve evrenin yasalarını kavrayarak, bunların ardındaki ilahi düzeni ve hakikati fark ediyor.
Sonuç olarak, Hay bin Yakzan, tamamen kendi aklı ve gözlemleriyle doğanın ve evrenin sırlarını çözerek hakikate ulaşır. Bu süreç, insanın doğal dünyadan ve kendi içsel deneyimlerinden yola çıkarak bilgiye ve bir yaratıcının varlığına ulaşabileceğini gösterir. Tavsiye ederim
Reklam