Genç, idealist ve haksızlığa boyun eğmeyen bir makine işçisi olan Etienne Lantier, işsiz kaldığı bir dönemde Montsou’daki Voreux maden ocağına gelir. Burada, yeraltının karanlığında, insanlık dışı şartlarda, açlık sınırında çalışan madencilerin dramına tanıklık eder. Maheu ailesi başta olmak üzere maden işçilerinin sefaleti, Etienne’in içindeki adalet duygusunu ve güçlü liderlik potansiyelini harekete geçirir. Çevresindekileri etkileme yeteneği sayesinde işçileri örgütler ve büyük bir grevin fitilini ateşler.
Ancak bu direniş, sadece açlıkla değil, sistemin acımasız duvarlarıyla da çarpışır. Kitabın en büyük kırılma noktasında, burjuvaziyi koruyan askerler işçilerin üzerine ateş açar; aralarında çocukların ve Maheu’nun da bulunduğu trajik ölümler yaşanır. Bu büyük yıkım, grevin başarısızlıkla sonuçlanmasına ve işçilerin boyun eğerek yeniden yerin altına dönmesine sebep olur.
Her şeyin yerle bir olduğu, kaybedilmişlik hissinin ve buhranlı havanın zirveye ulaştığı bu trajik atmosferin sonunda Etienne, Montsou’dan ayrılır.
Etienne tüm hatalarına, hırslarına ve içindeki öfkeye rağmen başarılı ve güçlü bir ruhtu. Çünkü o, Montsou madencilerine sadece grev yapmayı değil, insan gibi yaşamayı talep etme hakkını öğretti. Bilincin uyanışı, somut bir zaferden çok daha kalıcıdır.
Askerlerin ateş açtığı, çocukların ve Maheu gibi direnişçilerin öldüğü o kırılma anıydı. Kitap fazlasıyla boğucu ve daraltıcıydı. Zola, okuyucuya konforlu bir alan bırakmadı; madenin karanlığı, açlığın kokusu ve çaresizlik insanın üzerine çöktü. Ve bu buhran esere muazzam bir gerçeklik hissi katıyor.
Tarihin ve sömürünün bir döngüden ibaret olması. Zola, 19. yüzyıl maden işçilerini anlatırken aslında insanlığın değişmeyen makus talihini, iyinin ve kötünün birbirini takip eden o ezeli döngüsünü
Kendini Bulmanın İlk Adımı Kendini Kaybetmektir!
Hermann Hesse 
Demian adlı eserinde insanın varoluş sancısını ve varoluşunun adımları hakkında okuyucuya kendi iç sesinin adımlarını sunmuştur. Bu sunuşun izlerini takip ettiğimizde bireyin varlık, oluş ve bozuluş donelerini anlamaktayız. Bu anlamın ve mananın ontolojik olguları düşünüldüğünde inancın ve kavramlarının etkisini okumaktayız. Kısacası eser bize kendimize dönüklüğümüzde baktığımız yüzün kendimiz olacağı ve kendimizi bazen kendimizin dahi tanıyacağımız zamanların içinde olacağımızı bize tanıtmaktadır.
Demian'nın bölümlerindeki hikayeleri göz önüne getirdiğimizde; bize 
Carl Gustav Jung'un 
Dört Arketip'ini, 
Friedrich Nietzsche'nin 'amor fati' kavramını, 
Albert Camus'unun sisifos söylencesinde kabul ve başkaldırısını ve yer yer 
Marquis de Sade'in eksikli bir sadomi yanlarını göstermektedir. Özellikle ilk bölümdeki ebeveyne tapış-kopuş, daha sonraki bölümlerdeyse kendini inşa etme sürecindeki bir taş oymacılığı gibi çekiç gibi tecrübelenmiş ve bu tecrübelerin kabullenilmişinin ağırlığını hissetmek olarak devam etmektedir. Bu kabullenişin kendi içsel ve eylemsel yanları ve yönleri hakkında okuyucuya bir hayat alıntısı vaaz etmiştir. Bu vaaz edişin psikolojik yargılaması düşünüldüğünde karşımıza hayal ile gerçek arasında ve kitabada adını veren karakter Demian çıkmaktadır.
Demian kahramanımızın hayat öyküsünde, kimlik arayışında, varoluş sancılarında ve hatta estetik olgularında dahi temel bir yetkinliği bulunmaktadır. Bu karekteri iyice okuduğumuzda bize varlığının bedenselliğinden çok zihinsel bir etkinliğe sahip olduğunu dayatmaktadır. Bu dayatış kahramnımız olan Sincilar'ın yaşam nosyonunda öyle bir yere sahiptirki; çoklu kişilik, dualist tanrı gibi hem bireyin eylemsel hem de metafiziksel yön ve yönergelerini etkilemiştir.. Belki de bu pencereden Demian Sincilar'ın zihinde var ettiği, tıpkı 
Chuck Palahniuk'in
Hermann Hesse Demian adlı eserinde insanın varoluş sancısını ve varoluşunun adımları hakkında okuyucuya kendi iç sesinin adımlarını sunmuştur. Bu sunuşun izlerini takip ettiğimizde bireyin varlık, oluş ve bozuluş donelerini anlamaktayız. Bu anlamın ve mananın ontolojik olguları düşünüldüğünde inancın ve kavramlarının etkisini okumaktayız. Kısacası eser bize kendimize dönüklüğümüzde baktığımız yüzün kendimiz olacağı ve kendimizi bazen kendimizin dahi tanıyacağımız zamanların içinde olacağımızı bize tanıtmaktadır.
Demian'nın bölümlerindeki hikayeleri göz önüne getirdiğimizde; bize Carl Gustav Jung'un Dört Arketip'ini, Friedrich Nietzsche'nin 'amor fati' kavramını, Albert Camus'unun sisifos söylencesinde kabul ve başkaldırısını ve yer yer Marquis de Sade'in eksikli bir sadomi yanlarını göstermektedir. Özellikle ilk bölümdeki ebeveyne tapış-kopuş, daha sonraki bölümlerdeyse kendini inşa etme sürecindeki bir taş oymacılığı gibi çekiç gibi tecrübelenmiş ve bu tecrübelerin kabullenilmişinin ağırlığını hissetmek olarak devam etmektedir. Bu kabullenişin kendi içsel ve eylemsel yanları ve yönleri hakkında okuyucuya bir hayat alıntısı vaaz etmiştir. Bu vaaz edişin psikolojik yargılaması düşünüldüğünde karşımıza hayal ile gerçek arasında ve kitabada adını veren karakter Demian çıkmaktadır.
Demian kahramanımızın hayat öyküsünde, kimlik arayışında, varoluş sancılarında ve hatta estetik olgularında dahi temel bir yetkinliği bulunmaktadır. Bu karekteri iyice okuduğumuzda bize varlığının bedenselliğinden çok zihinsel bir etkinliğe sahip olduğunu dayatmaktadır. Bu dayatış kahramnımız olan Sincilar'ın yaşam nosyonunda öyle bir yere sahiptirki; çoklu kişilik, dualist tanrı gibi hem bireyin eylemsel hem de metafiziksel yön ve yönergelerini etkilemiştir.. Belki de bu pencereden Demian Sincilar'ın zihinde var ettiği, tıpkı Chuck Palahniuk'in
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap, Hamid'in hikayesi ile başlıyor. Hamid, köyde ağanın sürüsüne çobanlık yapıyor. Ağanın yeğeni Hamid'in kız kardeşi ile evlenmek isteyince de olaylar başlıyor.
Köyde bu gelişmeler yaşanırken şehirde ise aydınlatılmayı bekleyen bir cinayet var. Kitabı okurken en çok Hamid ile Komiser Murat'ın yollarının nasıl kesişeceğini merak ettim.
Anlatımı sade ve samimi olduğu için okuyucuyu yormuyor. Hayat koşuşturmasının arasında, dinlenmek için alıp okunabilecek bir kitap.
İyilerin kazandığı, kötülerin ise gün yüzü görmediği bir dünya dilerim
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde "Nal" bölümü, Ali’nin bir yere kök salma çabasının ve emeğinin en saf halidir. Senin için metnin tamamını boğucu hale getirmeden, en can alıcı ve anlamlı kısmını seçerek altına neden bu kısmı seçtiğimize dair bir analiz ekledim.
İşte paylaşmaya hazır o metin:
Bir Avuç Emek, Bir Ömürlük Hikaye
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde her şey akıp gider; trenler, yollar, şehirler... Ama Ali’nin o küçük dükkandaki "Nal" hikayesi, durup nefes aldığımız o eşsiz andır. Metnin tamamını değil, hayatın ve adaletin özünü barındıran bu özel kesiti paylaşıyorum:
"Ali, dükkânın kapısını besmeleyle açtı. İçerideki rutubet ve demir kokusu ona dünyanın en güzel parfümü gibi geliyordu. Tezgâhın üzerine nalları dizdi. Her biri bir umuttu; her biri, atların tırnağında uzak yollara gidecek, ama Ali’yi ailesiyle birlikte bu küçük kasabada tutacaktı. Çekiç sese başladı, demir tavına geldi. O vurdukça sadece şekil almıyordu nallar; Ali’nin dürüstlüğü, inadı ve sevdasının mührü vuruluyordu o soğuk metale." 
Mustafa Kutlu
Mustafa Kutlu
Merhaba kitap severler
Nisan ayının son kitap yorumu ile geldim
Yakıcı Sır
Stefan Zweig
140 sayfa
10/7
12 yaşlarında ki Edgar ve annesi, bir tatillerini yaparken, bir tane baronun kafasını dağıtmak için annesine oyun oynaması ile başlıyor.
Annesine yaklaşmak için Edgar i kullanan baron, çocuğa yetişkin gibi davranıp kalbini çalıyor.
Onun sayesinde annesine yaklaşıp, onunla tatilini eğlenceli bir hale getirmeyi hedefliyor.
Ama işler işlediğini gibi gitmez.
Edgar sanıldığının aksine küçük bir çocuk gibi başından atamaz ve olaylarımız bu şekilde gelişiyor.
Annesi ve baron arasinda yetişkinlere ait bir sır olduğundan şüphelenen Edgar bu YAKICI SIR rı öğrenebilecek mi?
Alıntılar
Sevgiden mahrum kalan böyle yüreği temiz çocukları kandırmak inanılmaz kolaydı.
Çünkü dünden bugüne kadar kendi çocukluğundan nefret ediyordu.
Yüreğindeki sanki küçük bir çekiç hızlı hızlı vurmaya başlamıştı İlk kuşku!
Artık Edgar'ın da bir sırrı vardı. Bu sırrın adı kindi,hem ikisine karşı sonsuz bir kin.
Gerçeklerin arkasında gizlendigini sandığı sözlerin renkli bir balon köpüğünden başka bir şey olmadığını patlayıp sönüverdiklerini gördüğünden bu yana hayatın ne ifade ettiğini anlamakta zorluk çekiyordu.
Birini aldatan başkalarını da aldatır. O güvenilmez kötü adamın biridir.
'Hayır' diyememenin bedelleriPsikoloji
Hayır dememek için, neler yapıyorsunuz? Öfkeli görünme, hasta görünme, belki de Yalan söyleme!
Sevme şeklimiz dahil her şeyi öğreniriz!
Öğrendiğimiz bilgi ile hayat tutunmaya çalışırız.
Ebeveynlerimizin ceplerimize doldurduğu aletlerle sorunlarımızı çözmektir, önceliğimiz. Çok azımız öğrendiklerini yetersiz bulup, yeni yetenekler edinme gayreti içerisindedir.
Sıklıkla kullanılan bir metafor vardır.
Sık kullandığı alet çekiç olan, her şeye çekiçle vurur, sorunu çözmek adına. Şaşırtıcı bir tespit ancak doğrudur.
Gabor okuyorum, 1944 doğumlu. Budapeşte'de doğmuştur. Kanadalı bir hekim ve yazardır. Aile hekimliği alanında çalışmış olup, çocukluk gelişimi ve travma konusunda uzmanlaşmıştır; bu kapsamda otoimmün hastalıklar, kanser, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu ve bağımlılık gibi fiziksel ve zihinsel sağlık üzerindeki uzun vadeli etkileri ele almaktadır.
Hayır diyeyemenin bir bedeli vardır, diyor kısaca.
Kitaptan bir alıntı okuyalım mı :)
"Hayatında bir kez olsun bir bebeğe sevmediği bir yiyeceği yutturmaya veya bir küçük çocuğa yemek istemediğinde ağzını açtırmaya çalışmış biri, insanoğlunun küçükken zorlamalara karşı direnme ve hoşnutsuzluğunu ifade etme konusundaki doğal kapasitesine şahit olmuştur.
Öyleyse neden istemediğimiz yiyecekleri yutmaya veya ebeveynlerimizin istemediği duyguları yutup bastırmaya başlıyoruz?
Doğal bir güdüden değil; hayatta kalma ihtiyacından dolayı."
Bebekken bildiğimiz, sonra unuttuğumuz ve kabul görmek adına hatırlamak istemediğimiz yanlarımız var. Arada dönüp, o yanlarımıza bakıp, şefkatle kucaklamak lazım.
Benim anladığım; hayır diyemeyen bir dil, hayır diyen bir zihin ve beden yaratır.
Bedenimiz hayır dediğinde ise, çok geç kalmış olabiliriz evet'lere.