AĞABEY
Diana’yı gerçekte yapabildiğimden daha iyi hatırlamak isterdim. Diana’yla birlikte hiç yapmadığımız her şeyi sanki yapmışız gibi hatırlamak isterdim. Bazen çocukluğumuzun müziklerini dinliyorum, müziğin onu bana hatırlatmasını isterdim ama müzik hiçbir şey hatırlatmıyor çünkü birlikte değildik, aynı çocukluğu yaşamadık. Ağladığım zaman, kendi kendime, “Bu korkunç” dediğim zaman, belki de o dönemi ağlama hakkından yoksun bıraktılar, kafamın içinde onların sesini duyuyorum, bana “Madem istemiyordun, tek yap-süyorlar. Görüntüleri zihnimden uzaklaştıramıyorum: Onu son gece bodrumda ağlarken hayal ediyorum ve her şey karanlığa gömülmeden önce “İyi geceler anne,” derken. O zaman kendi kendime tuhaf sorular soruyorum, başka bir ailede ve başka bir dünyada olsaydık, o kendisi olabilseydi ve ben kendim olabilseydim, ağabey ve kız kardeş gibi olabilir miydik, demek istiyorum ki olduğumuz kişiler olmasaydık, o kendisi olmasaydı ve ben kendim olmasaydım, olmuş olacağımız o başkaları, ağabey ve kız kardeş olabilir miydi?
.. E'ye yakın bir arkadaşın da yapabileceklerini yaptığı için minnet duymam çok acıklıydı. Sırf zor bir anımda yanımda oluyor diye kalbim ona duyduğum sevginin on katıyla dolmuştu, bunun ne kadar zavallıca bir şey olduğunun farkında değildim.