Yazar:
Haruki Murakami
Tahmini Okuma Süresi:
33 sa. 33 dk.
Sayfa Sayısı:
1184
Basım Tarihi:
22 Ocak 2013
Yayınevi:
Vintage
Orijinal Adı:
1Q84
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9780307476463
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
1Q84Roman
Uzun bir zamana yayarak okudum. Araya birkaç başka kitap bile sıkıştırdım. Ancak kesinlikle sıkıcı bir kitap değil. Tam tersi verdiğiniz aralara rağmen hikayeden kopmuyorsunuz. Bir paralel evren öyküsü de denebilir buna, bir aşk hikayesi de denebilir. 920 sayfa civarı bu eserin içinde bunlardan başka daha bir sürü şey var. Biraz hikayeden bahsedeyim.
~spoiler~
Tengo mutsuz bir çocukluk geçirmiş başarılı bir matematik öğretmenidir. Aomame ise onun çocukken elini tutmuş ve kalbine kazınmış bir kadın. Çocukluktan sonra geçen 20 sene boyunca birbirlerini hiç göremeseler de hiç unutmamışlar ve hep bir gün kavuşacaklarına inanmışlar. Aomame bir gün bir geçitten geçerek farkında olmadan bambaşka bir evrene geçer. Geceleri gökyüzünde iki ayın salındığı, kendisine 1Q84 dediği bir boyut. Yıl 1984 olduğu için ona bu ismi vermiştir. Bu evren aynı zamanda Fuka-Eri adında bir kızın yazdığı ve Tengo'nun yeniden kaleme aldığı öyküdeki evrendir. Fuka-Eri'nin babası bir tarikat lideridir. Aomame Shizue Ogata'nın azmettirmesiyle ve yardımcısı Tamaru'nun da yardımıyla bu lideri öldürmekle görevlidir. Çünkü bu lider kendi kızı da dahil küçük kızlara cinsel istismarda bulunuyordur. Sonradan bunun o tarikata ait bir ritüel olduğunu ve aslında cinsel olarak istismar edilenin kişinin kendisi değil bir nevi kopyası (dohta) olduğunu öğreniyoruz. Kişinin kendisi yani aslı ise "maza" oluyor. Dohta Küçük İnsanlar denilen bazı yaratıklarca örülen bir kozadan doğuyor ve liderin "ses"i duymasını sağlıyor. "Ses" olmadan bu dinin yaşayamayacağına inanıyorlar. Fuka-Eri'nin bu kitabı yazması ve Tengo'nun onu yeniden kaleme almasıyla ses susmuştur. Çıktığı andan itibaren yok satan bu eseri bu yüzden tekrar toplatıyorlar Komatsu'ya. İnsanların esere erişip onu okumasına engel olarak sese tekrar
Haruki Murakami, uzun süredir radarımda olan bir yazar. Ayrıca, Nobel Ödülü komitesinin de uzun bir süredir radarında olduğu, ancak her yıl Nobel ödülünü kazanamamasıyla adeta tekrarlayan bir şaka haline geldiği görülüyor.
Üç ciltten oluşan devasa romanı 1Q84, birkaç yıldır kitaplığımdaydı ve sonunda onu okumak için zaman ve istek bulabildim.
Hikaye iki koldan başlıyor. İlk olarak Aomame'nin (yeşil fasulye, edamame fasulyelerine benzeyen bir isim) hikayesi var; trafikte sıkışıp kalmış ve kısa sürede bir yere yetişmesi gerekiyor. Taksi şoförünün önerisiyle otoyolda bir acil çıkış merdivenini kullanıyor ve varış noktasına ulaşmak için metroya biniyor. Daha sonra onun işinin - eğer buna iş denebilirse - oldukça yasadışı ve gizli olduğunu öğreniyoruz.
İkinci hikayede, genç bir yazar olan Tengo'nun deneyimli editörü Komatsu tarafından tuhaf bir plan için ikna edilmesi anlatılıyor. Bu planda, Tengo'nun, Fuka-Eri adlı genç bir kızın hikaye taslağını tekrar yazması gerekiyor, çünkü el yazmasındaki hikaye çok ilginç ve detaylı, ancak yazı stili oldukça kötü. Tengo işi gönülsüzce kabul eder ve kızla tanışır, onunla daha büyük ve daha karmaşık oyunların içine sürükleneceğini bilmeden.
İlk başta iki hikaye tamamen bağımsız gibi görünüyor, ta ki iki hikaye arasında geçiş yapan bazı tema ve imgeleri görene kadar. Anlatı yavaş yavaş ürkütücü, neredeyse doğaüstü bir yöne kayıyor, ancak Murakami bunu çok ince bir şekilde yapıyor ve belki de bu yüzden daha da ürkütücü hale geliyor. Bir anda küçük insanlardan bahsediyor, bir anda birisinin güldüğünü fark ediyoruz ki bunu yazar hariç kimse fark etmiyor vb...
Meğerse Tengo ve Aomame küçükken aynı ilkokuldaymışlar ve çocukluk aşkı gibi bir şey yaşamışlar. Ayrıca, Tengo ve Aomame için takip ettiğimiz iki anlatının farklı, paralel bir
Bazı kitaplar vardır okuyup bitirdikten sonra o kitabı çok beğenirsiniz ama o kitaplar da sizi etkisi altına o kadar kuvvetli alır ki sizin başka bir kitabı beğenmenizi adeta engeller, her yeni bir kitabın konusuna bakınca, sayfalarını açıp kokusunu içinize çekince ve kitaba başladığınızda size sürekli kendini hatırlatır ve bunlarla beraber de okuduğunuz kitabı bitirince daha çok aklınıza girer ve “hadi kabul et, benim kadar güzel değildi” der, işte bu dediklerime örnek verebileceğim ve okura doyumsuz bir kitap 1Q84. Eminim ki bundan sonra okuyacağım ve okuduğum tüm kitaplarda 1Q84 kendisini bana hatırlatacak ve bana verdiği zevki, tarifinin yapılmasının zor olduğu o güzel duyguları hissettirecek.
1Q84 bana göre kesinlikle son yüzyılın kitapları arasında yer edinmesi gereken bir kitap diyebilirim ve son yılların tartışmasız en büyük edebiyat olayı 1Q84’tür ve bana göre tartışmasız bir şekilde Murakami de yaşadığımız yüzyılın en büyük yazarlarından biridir, özellikle de son 2 senedir Nobel’i kazanmasını bekliyorum ve bir türlü beklentim gerçeğe de dönüşemedi. Bu yıl kazanır mı ya da bu yıl içinde bir acil çıkıştan çıkıp başka bir yılda, başka bir diyarda Murakami kazanabilir mi daha çok merak ediyorum.
Kitap kimine göre 1Q84 yılında geçiyor kimine göre Kediler Şehri’nde geçiyor ama aslında o kimileri Kediler Şehri’nin 1Q84 yılına ait bir şehir olduğunu bilmiyor, kitap anlaşılacağı üzere ismini Kara Dörtleme’nin bana göre en güzel kitabı dediğim George Orwell’ın 1984 isimli kitabından alıyor, alıyor almasına ama 1984’e de sadece ilk başlarda kısa kısa göndermeler yapıyor yani birçok arkadaşın tahmin yürüttüğü üzere aralarında sağlam bir bağ yok. Roman içinde 1256 sayfa boyunca bir romanda olması gereken ve bulmak isteyeceğiniz her şeyi bulabiliyorsunuz, romantizm,
Bu kitaptan sağ çıktım, yaşasın!
Bu ekstra hacimli kitap beni ciddi yıprattı, bitirdikten sonra kitap hakkında yorumları okurkense şok oldum. Nasıl bu kadar sevilebilmiş anlamıyorum
#spoiler#
Kitap iki karakterin paralel bir evrende yaşamlarının kesişmesini anlatıyor kabaca, böyle bakınca diyorsun ki oo yeni bir dünya keşfedeceğiz, ama bu keşfettiğimiz yeni dünyadaki tek yenilik şu gökte iki ay var :)))
3 ciltlik bir kitap yazmışsın canım Murakami, 3 cilt yahu, ama gökte iki ay var şimdi dur :))
Neyse hadi bunu atlattık diyelim, geçelim karakterlere. Bu kadar şekilci bir karakter anlatımı görmedim asla, karakterlerin tüm dış özelliklerini biliyoruz, hatta kadının memesinden, erkeğin penisine öyle ayrıntılı bir anlatım, lakin asla bakın asla kişilik özellikleri detayı yok. 3 ciltlik romanda kaç karakter gördük, hiçbirinin bir gelişimi yok. Ot geldiler, ot gittiler :))
Kitabın pek çok bölümünde okuyucuyu aptal yerine koyan bir anlatım hissettim ki çok üzüldüğüm bir şeydir. Her şeyi açıklama, bırak bana da boşluk ki ben de işin içine gireyim. Zaten roman içinde yeni yetme bir yazar koymuşsun, olur da yazamazsan bu yeni yetme yazarın yazarlık becerisi bu kadar deyip suçu atacaksın Tengo’ya. Ama yedik mi yemedik :))
Gelelim beni asıl rahatsız eden kısma. Kitaba gelecek tepkileri absorbe etmek adına eşlerine eziyet eden kocaları öldüren bir kadın suilastçi ve bunu koruyan bir zengin iş kadını yazılmış olsa da Murakami kadınlardan nefret ediyor bence :) Tiksiniyorum her türlü seksist dilden. Yaralandığını düşünen bir kadın önce memelerini kontrol etmez canım Murakami, bir buçuk yaşındaki anısını hatırlayıp,annesinin babasını aldattığını düşünen bir erkek çocuk annesinin memelerini güzel şekilli diye tarif etmez.
#spoiler#
Sonuç olarak bittiği için bir mutluluk kahvesi
İnanamıyorum, bitti.
Çok üzgünüm şuan. Sanki bir dostum çook uzaklara gitmiş gibi hissediyorum. Çok uzun zamandan beri ilk defa, tam anlamıyla içimden gelerek 10/10 puan verdiğim bir kitapla karşı karşıyayım.Peşin peşin söylemem gerek, sakın ama sakın kitabın hacimli olması sizi etkilemesin. Nasıl böyle bir hazineden mahrum kalırsınız?
Son derece akıcı, konusu muhteşem sürükleyici, insana nerede olduğunu unutturan bir kitap. Umarım 2Q17 yılına geçiş falan yapmış olmadım, akşam benim için bakar mısınız gökteki ay hala tek mi? :)
Kitabın konusu çok muhteşem, büyük bir zeka örneği Sayın Murakami. Arkadaşım size ne yediriyorlar, ne içiriyorlar? Bu nasıl kafa, bu nasıl kurgu? Nerede olduğumun bilincinde değilim hala, inanın. Kitap üç kişi etrafında dönüyor, Aomame, Tengo ve Fukaeri. Kitap Aomame'nin bir kanal yoluyla başka bir dünyaya geçmesiyle başlıyor, sonrasında ammann Allah'ım olaylar, olaylar. :)
Kitabımızın içerisinde konunun bütününü oluşturan bir kitap var ismi Pupa Hava, Paşiva ve Reşiva olarak da iki kişi, iki varlık mevcut. Ben olaya biraz farklı bir gözle bakmış bulundum. Paşiva, "algılayan" yani ses'i, ilahi mesajı algılayan, duyandı. Reşiva ise o sese uyan varlık. Ve Pupa Hava sanki ilahi bir kitaptı. Yani sanki bir Tanrı-Peygamber-Kutsal Kitap motifi işlenmişti.
Kitabımızın ana konusu ise bana göre "inanç." Eğer inanırsan bütün olmazlar gerçek olabilir, bu senin içindeki inancın gücüyle doğru orantılı olarak gelişen bir durum. Kitaptan cımbızla tutup çektiğim ve özümsediğim ders "asla vazgeçmemek" oldu. Seneler geçse bile...
Kitap gerçekten çok fazla fantastik öge içeriyordu, Murakami, bizim fantastik dünya ile yaşadığımız dünya arasındaki perdemizi aralayıp, bize hangisinin gerçek hangisinin kurgu olduğunu anlayamayacağımız bir dünyanın kapılarını
Puan vermedi
İsminin kulağa hoş gelen tınısı dışında tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de oldukça sevilen bir yazar Murakami. Modern zamanlarda (Post modern?) edebiyatın birinci dünyası denebilecek ülkeler dışında (kime göre /neye göre:) böyle bir popülerlik görmek mümkün değildi. Hele ki (halen) birçok yönden gerçekten uzak olan uzak doğudan.
Peki Harukki Murakami’nin sırrı ne? Neden kitapları Amerika’dan Avustralya’ya, Çin’den İspanya’ya ve tabii Türkiye’de çok satanlar arasına girip yazıldığı gün kapışılıyor? Bildik best-seller kavramı, Nobel’e aday gösterilen bu yazar sayesinde değişti mi artık?
Bunların hepsi, elbette ki, göreceli. Anlamak için Murakami’nin okuyucuyu – özellikle genç okuyucuyu- çeken yönlerine bakmalıyız belki de.
Öncelikle çevirilerin hakkını vermek lazım, bir çok ülkenin aksine Japonca orijinalinden yapılan çeviriler oldukça temiz, yazarın özgün tarzını ve anlatımını koruyup dilindeki sadeliği, akıcılığı yansıtıyor.
Murakami İkinci Dünya Savaşından hemen sonra Amerikan Japonyası’na doğmuş, yani bir nevi batılı aslında (80’llerde bir dönem orada da yaşamış zaten). Bunu metni okurken her şekilde anlıyoruz. Eserlerinde müzik ve popüler kültürü çok iyi kullanıyor. Spotify’da rastlamış olabileceğiniz “Murakami Okunurken Dinlenebilecek Şarkılar” listesi zaten kendisinin kitaplarında geçen şarkılar oluyor genelde. Bazı kitapları (Norwegian Wood, Dance Dance Dance gibi) zaten şarkı isimleri. Birçok referans var kitaplarında. Şu anda incelemesini yazdığım kitap bile – daha giremedi gerçi:)- akıllara hemen 1984’ü getiriyor.
Kendisi, insanların kendi hayatında karşılaştığı duygusal ve psikolojik durumlarla rezonans yaratabilecek yalnızlık, kimlik arayışı, aşk, varoluşsal sorunlar gibi evrensel değerleri de oldukça iyi yansıtıyor. Kendimizden bir şeyler buluyoruz
Selam..Haruki Murakami “1Q84”..
Yazarın üç kitaplık serisinin, tek ciltte birleştirilmiş olarak yayımlanmış hali “1256” sayfa. Öncelikli tavsiyem, okuyacak olanların üç kitaplık versiyonu alması. Tek cildin, okuma konforu olarak birden fazla olumsuzluğu var, bunlardan ilki, elbette eserin fiziki ağırlığı. İki aylık süreye yaydığım kitabı, altı günlük okuma sonrası ara verip (başka kitaplarla devam edip) + üç gün, toplamda dokuz günde tamamladım.
Bölümler halinde, iki ana karakter üzerinden zikzaklar halinde anlatılan giriş kısmı (burada 1. kitap), karakterlerin özellikleri, geçmişleri, yaşam koşulları, meslekleri ve ilişkilerini zemin ediniyor. Tüm kurgu, toplamda birkaç prensiple şekillenmiş, sırası geldikçe değineceğim. “Aomame ve Tengo” isimli esas kız ve oğlumuz, birbirlerinden farklı zamanlarda, yaşadıkları dünyanın değiştiğini keşfedip bu dünyaya, yine farklı isimler veriyorlar. “1Q84’teki Q / Ouestion mark’ın Q’su /İngilizce soru işareti” zamandaki ve dünyadaki belirsizlik manasında Aomame’nin verdiği isim. Tengo’nun uygun gördüğü isim ise “Kediler Şehri”.
Genel karakter profilini oluşturan, dört beş isim ve etraflarındaki bir o kadar yan karakterle, tüm kitap totalde sekiz on kişi arasında geçiyor. “Entelektüel bir yazar adayı, profesyonel bir katil, disleksi gizemli genç kız ve avukat eskisi bir dedektif”, ana hattı çiziyor. Mezhepler, tarikatlar, dini ve felsefi göndermeler, paralel evrenler, klonlama ve ahlaki açmazlar, metaforlar metaforlar şeklinde, birbirine karşıt ve böyle sıralandığında alakasız olarak duran köşeler, eserin içinde birleştirilip bazen de tamamen ayrıştırılıyor. Sözün en başında, George Orwell’in kült anti-ütopik eseri “1984”e minik göndermeler, ilerleyen satırlarda Proust’un “Kayıp Zamanın İzinde”ye evriliyor. Her karakterin ortak
İsminden anlaşılacağı üzere 1Q84 çarpıtılmış bir gerçeklik üzerinden yazılmış ve büyülü gerçekçilik (magic realizm) tarzı ile harmanlanmış bir kitap. 1256 sayfalık cismi varlığı sizi korkutmasın, su gibi akıp gidiyor. Bir diğer bölümde neler olduğunu öğrenmek için can atıyorsunuz.
Kitabın ana hikayesi en önemli karakter olan kadınlara şiddet uygulayan erkekleri öldüren seri katil Aomame etrafında dönüyor. Aomame çocuk yurdunda büyümüş, bağlılık gerektiren uzun süreli ilişkiler yerine günlük ilişkiler yaşayan, kalbinde Tengo’yu taşıyan bir kadın. Diğer ana karakterse Aomame’nin çocukluk aşkı Tengo. Kablolu TV aboneliği satmayı hayatının merkezine taşımış bir baba tarafından büyütülmüş, annesi hakkında çok az bilen, her konuda özellikle de matematik alanında dahilik seviyesinde başarılıyken okulda matematik öğretmeni olmayı seçen, hayatının aşkı Aomame’yi bekleyen bir adam.
1Q84’te Murakami, paranın mutluluğa benzediği fikrini sorguluyor. Savaş sonrasında Japonya’nın hızla modernleşmesi ve baskın bir küresel güç olarak ortaya çıkmasını izleyen Murakami, bu durumun aynı zamanda halkta yalnızlık duygusunu pekiştirdiğini düşünüyorum. 1Q84’te Murakami organize dini oldukça eleştirmektedir. Romanı, özellikle 1970’ler ve 1980’lerde Japonya’daki kült faaliyetleri ışığında, inanç ihtiyacını anlamaya çalışmak için kullanıyor. Aomame’nin içinde büyüdüğü tarikat ve cemiyet, üyelerini izole etmeye ve onları dünyanın geri kalanından ayırmaya çalışıyor. Tarikatın şiddetli, tehlikeli olduğu ve Lider’in genç kızlara yönelik cinsel istismarını örtbas etmeye çalıştığı gösteriliyor. Murakami dini grupları eleştirirken, aslında üyeleri veya manevi inanca olan ihtiyacı tamamen kötülemiyor. Her üç anlatıcı da yoğun bir yalnızlık çekiyor ve romanın çoğunu diğer insanlardan izole bir
"Görünüş sizi aldatmasın gerçek daima tektir."Edebiyat & Roman
Puan vermedi·1256 syf.··
Beğendi
·2023 18. kitabı
·98 günde okudu
·Okunma: 21 Ekim 2023 01:03
...
“Aklınızda tutmanızı istediğim bir şey var. Her şey göründüğü gibi değildir.”
Her şey göründüğü gibi değildir, diye içinden tekrar etti Aomame.
...
Hadi görünenin dışına çıkalım!..
Uzun soluklu okumalardan biriydi 1Q84.
Haruki Murakami'nin okuduğum ilk kitabı oldu. Basit, yalın fantastik bir kurgusu olan, 1984 yılındayken bir şeylerin değiştiğini zaman ve mekanların aslında aynı olmadığının farkına varan Aomame ’nin sorularıyla dolu kendi verdiği ismiyle 1Q84 (Q:question mark) yılında kendini bulan, tam da "kendilerini ve birbirlerini bulmaya çalışan" adeta paralel bir zamanın içinde bireysel sınavlarını veren Aomame ve Tengo’nun iç dünyalarında ve yaşamlarında seyre çıkıyorsunuz.
Farklı konuların, örneğin komün sistemden cemaate geçişlerine, bu tarz cemaatlerin nasıl varlıklarını sürdürebildiklerine, tercih hakkı olmadan ebeveynlerinin dahil olması sebebiyle yaşamları orda başlayan çocukların hayatları, onların gözünden ve yüreğinden nasıl göründüğü ve hissettirdiği ile ilgili palete bir renk daha atıyor yazarımız.
Aile içi iletişim ve yine ebeveyn sevgisi/sevgisizliği üzerine bu defa Haruki Murakami’nin kurduğu dünyadan bakıyorsunuz. Kadına şiddet, dostluk, inanç ve aşk...
Kısacası her şeyden, çok derin değil ama etkili, hiçbir konu birbirinin üstüne çıkmadan tam da kararında bulabileceğiniz bir kitap.
Yazarın kuvvetli ve akıcı kalemi sizi sayfaların arasına sarıyor. Hikaye içinde okuyucuyu sürekli dinamik tutuyor. Bölümler ve konular arası geçiş çok başarılıydı. Yazar ve kitapla ilgili öncelikli olarak sevdiğim ve keyif veren kısmı bu oldu. Sıkılmıyorsunuz, hatta sonunun nereye varacağını öngörüp yine de devam ediyorsunuz. Okuması keyifliydi. Bazen sanki hiç bitmeyecek başından sonuna birbirini hisseden ve arayan kahramanlarımız Aomame ve Tengo'nun
Göğe bakma durağının uzakdoğu usulü yandan yemişi!
1256 sayfalık işkence!
Haruki Murakami, merak ettiğim bir yazardı ve kendisine bu kitabı vesilesiyle veda etmiş oldum sanırım uzun bir süre için.
Kitap, üç kitabın birleşiminden oluşuyor. merak uyandırıcı bir kurguyla başlamasına rağmen bir süre sonra bir gram bal için kilolarca keçiboynuzu yediriyor adeta! Güya bir aşk hikayesi de içeriyor ama on yaşında iki çocuğun bir kere el ele tutuşup birbirlerine destek oldukları andan oluşan bir anıya tutunan “romantik” bir aşkın yirmi yıl süren dönüşümü söz konusu. O kadar itici ki ööööö diye diye okudum resmen bir süre sonra. Hatta bu iki aşık, dünyalar arası bir kanal yardımıyla cinsel birliktelik yaşamaksızın bir de bebek sahibi oluyorlar insanüstü bir özellikte. Neden? Aşk çocuğu mu bu küçük insan? Amaç ne? Seçilmiş olma sebebi ne? Yok!
Kadına şiddet ve cemaatlerin nasıl tehlikeli yerler olabileceğine dair bir konu ele alınmışken bir anda konu sapıyor. Tecavüzcü hem de on yaşında çocuklara tecavüz eden lidere acıma noktasına getiriyor okuru kitap adeta. İnsanüstü varlıklar söz konusu olunca tecavüz bile normalmiş gibi oluyor. Öte yandan birçok acı vaka da gerçek hayatta da böyle bir argümana dayanan şeyhler vb. liderler ya da kişilerce kullanılmıyor mu? Çok ama çok yanlış mesajları var kitabın. Gerçeküstü diye savunanlar böyle bir kanayan yara varken bu savunmayı kenara bıraksınlar lütfen.
Büyülügerçekçilik söz konusu kitapta ancak öyle sürüncemede bırakılmış ve uzatılmış ki bir süre sonra kitap çekiciliğini yitiriyor. İki dünya, iki ay, little people, pupa hava vb. basitleşiyor. Karakter derinliği yok, sadece yalnızlık var. Tüm karakterler yalnız! Hem ruhen hem de fiziksel açıdan. mutluluk yok, salt donuk bir dünya…
Kediler şehri tek beğendiğim metafordu sanırım.NHK olayını anlamadım çünkü çok yabancı bir dünya bizim için.
Haruki Murakami, merak ettiğim bir yazardı ve kendisine bu kitabı vesilesiyle veda etmiş oldum sanırım uzun bir süre için.
Kitap, üç kitabın birleşiminden oluşuyor. merak uyandırıcı bir kurguyla başlamasına rağmen bir süre sonra bir gram bal için kilolarca keçiboynuzu yediriyor adeta! Güya bir aşk hikayesi de içeriyor ama on yaşında iki çocuğun bir kere el ele tutuşup birbirlerine destek oldukları andan oluşan bir anıya tutunan “romantik” bir aşkın yirmi yıl süren dönüşümü söz konusu. O kadar itici ki ööööö diye diye okudum resmen bir süre sonra. Hatta bu iki aşık, dünyalar arası bir kanal yardımıyla cinsel birliktelik yaşamaksızın bir de bebek sahibi oluyorlar insanüstü bir özellikte. Neden? Aşk çocuğu mu bu küçük insan? Amaç ne? Seçilmiş olma sebebi ne? Yok!
Kadına şiddet ve cemaatlerin nasıl tehlikeli yerler olabileceğine dair bir konu ele alınmışken bir anda konu sapıyor. Tecavüzcü hem de on yaşında çocuklara tecavüz eden lidere acıma noktasına getiriyor okuru kitap adeta. İnsanüstü varlıklar söz konusu olunca tecavüz bile normalmiş gibi oluyor. Öte yandan birçok acı vaka da gerçek hayatta da böyle bir argümana dayanan şeyhler vb. liderler ya da kişilerce kullanılmıyor mu? Çok ama çok yanlış mesajları var kitabın. Gerçeküstü diye savunanlar böyle bir kanayan yara varken bu savunmayı kenara bıraksınlar lütfen.
Büyülügerçekçilik söz konusu kitapta ancak öyle sürüncemede bırakılmış ve uzatılmış ki bir süre sonra kitap çekiciliğini yitiriyor. İki dünya, iki ay, little people, pupa hava vb. basitleşiyor. Karakter derinliği yok, sadece yalnızlık var. Tüm karakterler yalnız! Hem ruhen hem de fiziksel açıdan. mutluluk yok, salt donuk bir dünya…
Kediler şehri tek beğendiğim metafordu sanırım.NHK olayını anlamadım çünkü çok yabancı bir dünya bizim için.Yazar Hakkında
Haruki MurakamiYazar · 36 kitap
1949 yılında dünyaya geldi, 1975'te Tokyo'daki Vaseda Üniversitesi'nden mezun oldu. 1986-1995 yılları arasında Avrupa ve ABD'de yaşadı. Yazarın ilk ve Gunzou Edebiyat Ödülü'nü alan romanı "Kaze no oto vo kike"dir (1979). Onu "Hitsuci vo meguru Bohken" (1982) isimli romanı izledi. Yazar bu eseriyle Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü'nü aldı. Ardından "Sekai no ovari to hahdo bohrudo" (1985) geldi ve bu kitap da yazara Tanizaki Ödülü'nü kazandırdı. Ama ona asıl ününü kazandıran 16 dile çevrilen "İmkânsızın Şarkısı" (1987) oldu. 1995'te yayımlanan "Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle 1996 yılında Yomiuri Edebiyat Ödülü'nü de kazanan Murakami, daha sonra baştan çıkarıcı bir aşk hikâyesi olan "Supuhtoniku no Koibito"yu (2001) yazdı. Yazar ayrıca, "Zoh no şohşitsu" (1993) ve "Kami no Kodomotaçi-va mina adoru" (2002) adı altında öykülerini de kitaplaştırmıştır. Japonya'nın XX. yüzyıldaki en büyük edebiyatçılarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, Amerikan kültürünün etkisi altında kaldığı ve aşırı Batıcı olduğu eleştirilerine maruz kalan yazarın edebiyat dışı tek kitabı "Andahguraundo"dur (2001). Murakami'nin son eserleri ise "Kokky no minami, taiyou no nişi" (2003) ve "Dansu dansu dansu"dur (2003).
Ödülleri :
- 1996 Yomiuri Edebiyat Ödülü ("Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle
- 1985 Tanizaki Ödülü ("Sekai no ovari to hahdo bohrudo"yla)
- 1982 Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü ("Hitsuci vo meguru Bohken"le)
- 1979 Gunzou Edebiyat Ödülü ("Kaze no oto vo kike"yle)
