Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 5 dk.
Sayfa Sayısı:
144
Basım Tarihi:
6 Nisan 2026
İlk Yayın Tarihi:
1948
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
El Túnel
Orijinal Dil:
İspanyolca
Orijinal Ülke:
Arjantin
ISBN:
9789750767111
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2026 28. kitabı
·25 saatte okudu
·Okunma: 13 Mayıs 2026 00:00
" Her türlü grup, örgüt, dernek, cemaat fikrinden yani meslekleri,ortak zevkleri ya da başka bir takım saplantıları nedeniyle bir araya gelen bütün o garip yaratıklardan nefret ediyorum. Bu yığınların birçok gülünç ortak özelliği vardır: İnsanlar birbirini tekrarlar, aynı üslubu kullanır, diğerlerinden üstün olduklarına inanırlar." (S.19)
Kitap bir cinayetin öyküsü diye başlıyor. Ressam olan katil, bir sergisinde, Maria isimle kadının resimlerinden birine çizdiği bir pencereye kendisi gibi baktığını fark edince onu takıntılı hale getiriyor ve kitabın en başından itibaren o ressmanın kadını nasıl öldürdüğüne giden yolculuğa eşlik ediyoruz.
Sabato, katilin zihninden anlatıyor her şeyi ve bence bu kadar takıntılı bir kişilik ancak bu denli iyi anlatılabilirdi. Çok rahatsız edici bir adamı çok başarılı anlattığını düşünüyorum.
"Bedensel birleşmeyi gerçek aşkın bir garantisi olarak algılıyordum." (S.68)
Rahatsız edici ama çok severek okuduğum bir kitaptı. Okunulası bir yazar keşfettiğimi hissediyorum. Keyifli okumalar dilerim.
aşk mı saplantı mı?????
"Ne olursa olsun tek bir tünel vardı; karanlık ve yalnız. Benim çocukluğumun, gençliğimin, tüm yaşamımın içinde geçen o tünel."
Ernesto Sabato'nun Tünel adlı romanı, kadınların muhakkak okuması gereken kitaplardan biri bence.
Anlatıcımız ressam Juan Pablo Castel. Kitabın daha ilk cümlelerinde Maria Iribarne'yi öldürdüğünü öğreniyoruz. Yani mesele cinayetin işlenip işlenmeyeceği değil; bir insanı o noktaya götüren karanlığı anlamak.
Castel hayatı boyunca kimse tarafından anlaşılmadığını düşünüyor. Ta ki Maria'yla tanışana kadar. Maria'nın, onun resminde kimsenin fark etmediği bir detayı görmesi Castel'e ilk kez gerçekten anlaşıldığını hissettiriyor. Ancak bu his zamanla sevgiye değil, saplantıya dönüşüyor.
Kıskançlık, kuşku, kontrol etme arzusu ve takıntılar Castel'in zihnini ele geçiriyor. Kendisinin aşk dediği şey aslında giderek karanlık bir sahiplenmeye dönüşüyor.
Bu yüzden Tünel'i bir aşk romanı olarak değil, saplantının ve kadınlar üzerinde kurulan yıkıcı tahakkümün hikâyesi olarak görüyorum. Günümüzde de ne yazık ki "aşk" adı altında meşrulaştırılmaya çalışılan hastalıklı takıntılar yüzünden hayatını kaybeden pek çok kadın var.
Belki de Tünel'in en rahatsız edici yanı şu: Castel kendini canavar olarak görmüyor. Yaptıklarını sürekli haklı çıkarmaya çalışıyor.
Ve kitap boyunca insan şu soruyla baş başa kalıyor:
Aşk ile saplantı arasındaki çizgi nerede başlıyor, nerede bitiyor?
Gerçek nedir?
Tünel bitti ama kafamın içindeki o analiz motoru hala durmadı. Kitap boyunca "gerçek nedir?" diye sorup duruyorsun zaten. Castel'in gördüğü, o ilmek ilmek işlediği detaylar mı gerçek, yoksa o daracık tünelin dışındaki o "anlamsız" görünen dünya mı?
Benim de en büyük hatam bu galiba; her şeyin altında bir bit yeniği aramak, bir bakışı bin parçaya bölüp içinden felaket senaryoları çıkarmak. Castel o "analitik dehasıyla" aslında kendine devasa bir hapishane inşa etmiş. Bir fiyat grafiğine bakıp saatlerce kafa patlatmak gibi; ne kadar çok veri, o kadar çok belirsizlik aslında. Sonunda o sonsuz analizlerin hepsi aynı kapıya çıkıyor: Hiçlik.
Belki de bazen en makul gelene inanıp geçmek lazım, hatalı da olsa. Çünkü öbür türlüsü, insanı o karanlık dehlizlerde boğmaktan başka bir işe yaramıyor. Castel Maria’yı, yani aslında tek kurtuluş ihtimalini, sırf bu analiz takıntısı yüzünden öldürdü. Kendini özel, biricik sanan o narsist tarafı, onu en büyük sıradanlığa, yani mutlak yalnızlığa mahkum etti.
Uzun lafın kısası, kendi tünelinde kaybolanlar için çok sert bir ayna bu kitap. O aynaya bakınca gördüğün şeyden hoşlanmasan da, bir yerlerde birilerinin de aynı tünelde yürüdüğünü bilmek garip bir şekilde teselli ediyor insanı. Ya da sadece öyle sanmak istiyorum, bilmiyorum.
Herkesin kaybolduğu bir tüneli vardır!
Kitap aslında bir cinayet romanı ama bana biraz türk dizilerini anımsattı. Muhtemelen kitap için ağır bir eleştiri oldu ama her türk dizisi kötü olmayadabilir.
Ana karakterimiz olan ressam Juan Pablo Castel'in, Maria Iribarne'yi nasıl ve ne için öldürdüğünü anlatıyor. Bu bir spoi değil aslında en başta verilen bir bilgi. Biz işlenmiş bir cinayetin nasıl işlendiğini okuyoruz. Nitekim bir cinayet günlüğü gibi düşünebiliriz.
Kısaca romanın genel hatlarından bahsedecek olursak; Castel bir resim sergisinde Maria'yı görüyor ve saplantılı bir şekilde aşık oluyor. Bu aşkın doğurduğu sonuçları okuyoruz. Hem bir cinayet günlüğünü hem bir toksik ilişkiyi anlatıyor. Kitapta bahsetmesede Castel' in obsesif kompulsif bozukluğu (sürekli tekrar eden düşüncelere sahip olmak ve sürekli tekrar eden davranışlarda bulunmak) var ve durmadan kendi kafasında biz senaryo yazıp onu düşünüp buna inanıyor. Maria'nın yaptığı her hareketi sorgular ve olayı başka şekilde ele alıyor. Aslında buna toksik bir aşk değil de toksik bir saplantı da diyebiliriz.
Bence okumaya değer bir kitaptı edebi açıdan bir doyum beklenmemeli ya da gizemli bir cinayet de beklenmemeli ama kafa dağıtmak için okunabilir. Her ne kadar türk dizisini anımsatsa da sevdiğimi söyleyebilirim. Karakterin kafasına girip gerçekten sürükleniyorsunuz. Çoğumuzda minimal düzeyde de olsa obsesif kompulsif bozukluğu olduğunu düşünüyorum ve ileri seviyesi bize neler yaptırır bunu da görüyoruz kitapta bu yüzden cidden okumanızı tavsiye ederim.
"Her şeye rağmen tek bir tünel vardı, karanlık ve yalnız: Benimki."
Puan vermedi·152 syf.··
Beğendi
·2025 63. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 15 Ağustos 2025 17:39
El túnel, Ernesto Sabato’nun kısa ve yoğun varoluşsal romanı. Anlatıcı Juan Pablo Castel’in takıntı ve güvensizlik içinde yeşeren aşkını, iç monologlarla derinlemesine takip eder.
Castel, Maria’ya duyduğu saplantıyı hakikat arayışına dönüştürür; güvensizlik, ihanet ve izolasyon temaları etrafında olaylar gelişir. Gerçeklik ile hayal arasındaki sınır, Castel’in zihnindeki karanlık dehlizlerle bulanıklaşır.
Varoluşsal yabancılaşma, takıntı ve iletişimsizliğin yoğun bir portresi sunulur. Anlatıcı olarak Castel’in öznel bakışı, kısa ve sert cümlelerle gerilimli bir atmosfer yaratır. Metin, görsel imgelerle tünel metaforunu kullanarak gerçeklikle istekler arasındaki çatışmayı vurgular.
İnsan doğasının karanlık yönlerini derinlemesine sorgular; kısa olmasına rağmen yoğun psikolojik katmanlar ve felsefi düşünceler içerir. Özellikle varoluşçu literatürü sevenler için çarpıcı bir örnek.
Sadakatin ÇöküşüArjantin Edebiyati
Bu; bir insanda ikiyüzlülüğü kabullenememenin acısı, masumiyetle hilekârlığın, şefkatle ihanetin aynı ruhta olduğuna akıl erdirememe ve çıldırasıya öfkelenme meselesi. Bu sefer bir cinayet üzerinden, cinnetten cinayete sürüklenen bir ressam olan Castel üzerinden.
Yazarın baştan bilmemizi istediği bir cinayet bu. 
Suç ve Ceza'nın Raskolnikov'u gibi, katilin öldürmeyi meşrulaştıran fikirlerini de gösteriyor bize. Dolayısıyla "Nasıl öldürür?" sorumuzun cevaplarıyla donatıyor kitabı. Bu elbette bir haklı çıkma yöntemi değil, uğradığı ihanetlere daha fazla dayanamayan ve sağlıklı bir çözüm de üretemeyen bir adamın hazin ahvali yalnızca. Yazar da tam olarak, bir adamın aşkından vazgeçememesinin ama ihanete de teslim olamamasının ezasını betimliyor bu kitapta. 
Marcel Proust'un, onu birçok kez aldatmasına rağmen Albertine'den vazgeçememesi gibi. Bir âşık, zihnindeki sayısız Albertine'i unutmalıdır ki kopsun ondan: #240124168 Bu sayısız Albertine'in bazısı iyilik, bazısı kötülük doludur. Castel de sevgilisi María'dan vazgeçemiyor. Fakat onun aşkıyla bir yere kadar avunabiliyor, sonunda ona olan öfkesi galip geliyor.
Okurların bağ kurabileceği antikahramanlardan biri Castel. Biz de onunla birlikte ötekinden beklediğimiz sadakati arıyoruz. Onun ihanete dayanamayan ruhunda kendimizi buluyoruz. Onunla üzüntümüzü ve öfkemizi masaya yatırıyoruz. Kör bir tünelde dolanıyoruz. Bir öteki tünelin bizimkisiyle kesişmesi umuduyla.
Bu öyküyü tümüyle yansız anlatıyorum diyor Castel ve sevdiğini kadın Maira’yı öldürdüğü söylemekle başlıyor tümüyle yanlı anlattığı öyküsüne.
.
Sürekli daha fazlasını isteyen, her olaydan kendince anlamlar çıkaran paranoyak bir aşık Castel.
.
Kimileri için bir sevgi gösterisi olan kıskançlığın psikolojik şiddet yönünü ve gerçek şiddete evrildiği süreci saplantılı bir aşığın anlatımından okuyoruz. Kadının davranışları muğlak çünkü anlamı yok Maria’nın ne yaptığının, her şekilde bir anlam yüklenecek ve kadın hep suçlu çıkacak.Yargılamak için hep bir bahaneleri vardır.En sevdiğim detaydı Maria’nın davranışlarına açıklık getirilmemesi.
.
#tünel birbirinden bağımsız okunabilen üçlemenin ilk kitabı. Kahramanlar ve Mezarlar, Karanlıkların Efendisi diğer kitaplar. Akıcı ve keyifle okunan bir kitap olduğunu da ekleyeyim, üçlemenin diğer kitaplarını da zamanla okurum.
Sonunda öldürüleceğinizi bilseydiniz sanat galerisindeki pencereden ibaret bir tabloyu izleme eylemine kalkışır mıydınız?
İşlediği cinayeti henüz ilk paragrafta dile getiren ressam Juan Pablo
ÇOK GÜZEL BİR KİTAPEdebiyat
Puan vermedi·
Beğendi
Herkese merhaba 
fazi sayesinde bu kitabı okudum ve çok sevdim gerçekten ona da buradan teşekkür ederim.
Seçtiği kitapları genelde severek okuyorum.
Tünel, çağımızın temel entelektüel sorunlarını, toplumların ve ruhlarımızın karanlık, izbe köşelerini didikleyen bir üçlemenin ilk kitabı.
Yaratıcılık ve dışavurum, istense de istenmese de en azından tek bir kişiyle duygudaşlık, anlamdaşlık için değil midir? Ya böyle bir kişiye rastlarsa yaratıcı? İşte, ressam Castel'in öyküsü böyle bir rastlaşmayla yani María'yla başlar.
Kurtarıcısını, tüneldaşını bulmuş gibidir. Marazi bir ruh taşkınlığıyla sarılır María'ya... Aşkın, takıntının, kuşkunun, kıskançlığın, sıkıntı ve deliliğin kol gezdiği Castel'in dünyasında gerçeklik duygusu adım adım yitirilir.
8/10
2019 1. kitabı
“Herkes biliyor ki ben Maria Iribame Hunter'i öldürdüm. Fakat, benim onunla ilişkilerimin gerçekten nasıl olduğunu ve onu öldürmek fikrine nasıl vardığımı bilen yok. Her şeyi yan tutmadan
Yazar Hakkında
Ernesto SabatoYazar · 5 kitap
Ernesto Sabato (d. 24 Haziran 1911, Rojas, Buenos Aires - ö. 30 Nisan 2011), Arjantin'li romancı, gazeteci ve deneme yazarı.
Eğitimi
La Plata Ulusal Üniversitesi'nde fizik ve matematik öğrenimi gördü. Aynı okulda 1937'de doktorasını tamamladı. 1938'de Paris'te Curie Laboratuarı'nda, ertesi yıl ABD'deMassachussets Teknoloji Enstitüsü'nde araştırmalar yürüttü.
Edebiyatı
Sabato, felsefe, toplumsal ve siyasal konularda Bir ve Evren eseriyle edebiyat alanında ilk başarısını elde etti. Romanlarında tipik bir anti-kahraman, içe kapanık kişiyi tasvir etti.
