Gülseren Hazal Şahin
@misboleyn
merdümgiriz
33 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
• YORUM •1000Kitap
Arkadaşlar, Verity' ye üç puan veriyorum ve şimdi size nedenlerinden bahsedeceğim. Şimdiden uyarayım buradan sonrası
SPOILER
Vaziyet aldıysanız başlıyorum:
Öncelikle kitaptaki her bir karaktere ayrı ayrı sinir oldum. Evet, en hastalıklı olan Verity zaten ve bu konuda hemfikiriz AMA... Jeremy gibi insanlardan oldum olası nefret etmişimdir. Böyleleri duyarlı ve vefalı gibi görünür ama arkadan her türlü haltı çevirir. Karısını yatalakken terk etmenin vefasızlık olacağının bilincinde olan bir erkek başka bir kadınla, kendi yataklarında ve daha da kötüsü karısının duyabileceği kadar yüksek sesle (djfj) onu aldatmaz. Öte yandan Lowen' ın şu aşağılık kompleksleri, her olayı kendine yontmaya ve yaptığı yanlışı doğru göstermeye çalışmaları; 'ay ben aslında tamamen Jeremy' yi düşünüyorum.' tripleri midemi o kadar bulandırdı ki. Ya güzelim, sen bir kere o adamı sevsen öyle korkunç bir şeye yardım ve yataklık etmezsin, tamam mı? Hem hangi insan sevdiği kişiye suç işlettikten sonra sağlıklı bir ilişki kurabileceğine inanır ki? Bunun travması var, karması var, var oğlu var! (bak yine sinirlendim sana, allahın 'pick me'si)
Bunların dışında kitap o kadar güzel yazılmış ki işte az evvel okuduğunuz gibi her karaktere aşırı uyuz olabiliyorsunuz. Suçladığınız kişi yazar değil direkt karakterler oluyor ve bu harika. Sadece kitabın sonuyla ilgili türlü çekingelerim oldu. Mesela sonunda Lowen' ın o sahnesi hiç olmayabilirdi. Yazar açık uç yaratmaya çalışmış ama Verity' nin ne kadar yalancı ve manipülatif biri olduğunu bir kere daha kanıtlamış. Zaten, Verity her şeyi o kadar çarpıtıyor ki sonu okurken, yav he he, diyorsunuz djjfj. Neyse. Kısacası Verity çok güzel bir kitaptı ama beni türlü sebeplerden MUAZZAM DERECEDE tatmin etmedi. Mesela Hayvan Mezarlığı' nın sonunda dumur olmuştum ama
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
• Otuz YediEdebiyat
• YORUM •
~ Otuz Yedi
Okurken hayattan koptuğum bir kitaba uzuuun zamandır denk gelmiyordum; iyi oldu böyle. Çok kısa konusundan bahsederek yoruma başlıyorum. Kitap temelde Bahar, Efe ve Deniz isimli üç karakterin etrafında dönüyor ve her şey Deniz' in özel bir güce sahip olduğunu dile getirmesiyle başlıyor. Deniz, insanların gözünde sayılar gördüğünü iddia ediyor. 1, 1, 1... 37! Herkes 1 iken neden o 37? Bahar' ın gözündeki 37 sayısıyla hikâyeye dahil olmasıyla bu üçlünün cevap arayışı başlıyor. Gelelim yorumuma...
Ne kadar sürükleyici olduğunu söylememe sanırım gerek yok çünkü KELİMENİN TAM ANLAMIYLA sabah başlayıp az evvel bitirdim kitabı. Yazarın sade bir dil kullanması, gizem faktörünü her bölümde canlı tutması da kitabı elimden bırakamayışımın sebeplerindendi. Sonlara doğru artık cevabı kestirmiş olsam bile böyle bir final beklemediğimi söylemek istiyorum. Onun dışında son sayfalara kadar, neden 37, diye sormaktan kendimi alamadım ve okurken inanılmaz zevk aldım. Sadece bazı yerler aceleye getirilmiş gibi geldi bana. Neyse. Açıkçası okuduğuma hiç pişman değilim; aklım hâlâ @sezinkaramese nin yazacağı diğer kitaplarda jfnf.
• Lordlar ve VârislerWattpad
• YORUM •
~ Lordlar ve Vârisler
Kitabın sonunda, artık çok sarsıcı bir şey olmaz, diye düşünerek erkenden yorumunu girdiğim Lordlar ve Vârisler' in beni son sayfalarla dumura uğratacağını tahmin edemeyen bir aymazım ben..
--tüm çekiciliğine rağmen-- Sonuna kadar Daren' ı değil de Arın' ı desteklediğim halde son sayfalarda Arın hakkında ne düşüneceğimi şaşırmış bulunmaktayım. Kitaba başlamadan evvel sonuyla ilgili spoiler yediğimi bile anlayamamışım ki işte öyle bir aymazım djjd.
Lordlar ve Vârisler Türk fantastik yazını için büyük bir adım olsa da çeşitli sebeplerden dolayı kusursuz değildi. (Bu dediğim kötü olduğu anlamına gelmesin çünkü yazarın tarzı çok başarılı; olay sürükleyici ve oldukça da akıcıydı) Beni yoran tek durum yeterli düzenleme yapıldığını düşünmemek oldu ki bir editörden daha dikkatli çalışmasını beklerdim. Çünkü harf eksiklikleri, harf hataları vs. bunları, o kitabı belki bin kere okuyan yazar artık fark edemeyebiliyor. Bunu onun adına editörün fark etmesini beklerdim yani. Bir de ben ne tür kitap olursa olsun, bazı kavram ve kalıpların yazı dilinde kullanılmasını benimseyemiyorum (çemkirmek, cırlamak, diklemek gibi ki bu da üniversitede sürekli akademik yazı çıkarmaya çalışmaktan dolayı olabilir diye düşünüyorum.)
Konusundan bahsetmeyeceğim, alıp okuyun çünkü GERÇEKTEN okunmayı ziyadesiyle hak ettiğini düşünüyorum bu kitabın. Özellikle fantastik türde okumayı seviyorsanız bunu sevmemeniz için kendini beğenmiş bir guru(!) olmanız gerekiyor. Elbette kimse, herhangi bir insandan Tolkien, Jordan veya Rowling olmasını beklemiyor ama bu demek değildir ki yeni yazarlar arasından yeni Tolkienler, yeni Rowlingler çıkmasın. Neyse. Şiddetle önermesi benden oturup okuması sizden. Bu arada hâlâ Arın' dan nefret edip etmemek arasında gidip geliyorum. Bu
• Benim Hüzünlü OrospularımEdebiyat
• YORUM •
~ Benim Hüzünlü Orospularım
(Derin bir nefes alır) Ne diyeceğimi bilmiyorum..
Kitapla ilgili bir şeyler söylemeden önce İspanyolca kaynakları tarayıp kitabın yazıldığı toplum ve dönem tarafından nasıl karşılandığına baktım biraz. Aynı şeyi tekrar ve bu kez doğru kaynakları araştırarak okuyunca, "90 yaşında bir adamla 14 yaşında bir çocuk mu?" sorusunu çokça sorduğumu ve suyun sığ tarafında kaldığımı fark ettim. Çocuk fahişeliği ana temanın çok dışında kalıyor ki bu da Kolombiya' nın ciddi bir sorunuymuş. Takdir edersiniz ki bir şeyi eleştirmek için en iyi yöntemlerden biri onu göze sokmaktır. Böyle bir şeyi okumanın çok rahatsız edici olduğunu kabul etsem de bazı şeyleri alenen söylemedikçe o şeylere yeterli ölçüde dikkat çekilemeyeceğini düşünüyorum. Zaten yazarın cinselliğe değinirken uçurum gibi yaş farkı kullanması yaşlanmanın ne kadar dehşet verici bir şey olduğunu gözler önüne seriyor. Buna benzer bir şey Murat Menteş' in Ruhi Mücerret' inde de vardı. Yaşlı ana karakter Ruhi, gencecik kız Nazlı Hilal' e aşık oluyordu. Tabii orada cinsellik yok ama asıl meselemiz geç yaşta aşkı bulmak zaten. Her neyse. Gelelim asıl mevzuya.
Kitap bu çarpık ilişkiden çok yaşlanmak denen korkunç gerçeği gözler önüne seriyor dediğim gibi. Hatta bunu o kadar güzel yapıyor ki, özellikle henüz gençken okuduğunuzda, bi tık canınızı sıkıyor. Ben en son böyle bir hissi, Cahit Sıtkı Tarancı' nın 35 yaş şiirini okurken hissetmiştim. Hani bazen, ince kitaplar hızlı biter, diye bir algıya kapılııyoruz ya.. Bence bazı ince kitaplar bir müddet canımıza okuyor. Bu da onlardan biri..
Life of Pi (bizim bildiğimiz haliyle Pi' nin Yaşamı) cidden ilginç bir konuyu ele alıyor. Evvelce Man Booker ödülüne de layık görülmüş olan eser kısaca hikayesini bir yazara anlatan Pi Patel ile alakalı. Pi tüm bu yaşadıklarını uydurmuş mu yoksa hayallerini gerçekliğin ezici gücünden kurtulmak için bir savunma kalkanı olarak mı kullanmış bilemeyiz ama hikayesi Hindistan' dan Kanada' ya göç etmekte olan ailesiyle başlıyor. Orada bir hayvanat bahçesine sahip olan Pi ve ailesi tüm hayvanları da bir gemiye yükleyip Kanada' ya göçmeyi, orada daha çok para kazanacaklarını umuyorlar.
Bir fırtına sonucu batan gemiden yalnızca Pi ve birkaç hayvan kurtulurken hikayenin devamında Pi' nin bir salda, bir Bengal kaplanı, bir sırtlan, bir zebra ve sonradan aralarına katılacak olan bir orangutan ile devam eden serüvenini okuyoruz. Elbette ki hayvanların her biri gerçek bir insanı temsil ediyorlar.
Okumanızı da izlemenizi de şiddetle tavsiye ediyorum.
Kitapla ilgili ilginç bir not: Bu kitabı ikinci el pazarından babam almıştı bana. En son sahibi Norveç' teymiş. Buraya nasıl geldiği ise tam bir muamma...
