Mutluluk, neşenin yanında güneşin yanında bir elektrik lambası gibidir. Mutluluğun hep bir nesnesi vardır, bir şeyler yüzünden mutlu olunur, varlığı dışardan bir olaya bağımlıdır. Oysa neşenin nesnesi yoktur. Belirgin olmayan bir nedenle sarar seni, varlığı güneşe benzer, kendi yüreğinin ısısıyla yakar.
Yaratıcılık alanında kadın en önemli yere sahiptir, gerçekteyse tamamen ehemmiyetsiz. Şiir sanatını baştan başa kaplar; tarihte ise bulunmaz. Kurmacada kralların ve fatihlerin hayatlarına hükmeder; gerçekteyse ebeveynlerin zorla parmağına yüzük taktığı herhangi bir oğlanın kölesidir. Edebiyatta en ilham dolu sözcüklerin, en derin düşüncelerin bazıları onun dudaklarından dökülür; gerçekte ise güç bela okur, güç bela heceler ve kocasının malıdır.
Gerçekten de kadın, erkekler tarafından yazılan kurmaca dışında var olmasaydı, insan onu son derece büyük öneme sahip biri olarak hayal ederdi; çok değişik, kahramansı ve kötü, çok etkileyici ve aşağılık, son derece güzel ve ziyadesiyle çirkin, bir erkek kadar müthiş, hatta bazılarına göre daha da müthiş. Fakat bu, kurmacadaki kadındı. Aslında kadın, Profesör Trevelyan'ın da işaret ettiği gibi eve kapatılmış, dövülmüş ve tartaklanmıştı.