• ...Gözleri hala canlı bir ceset...
    Cahit Zarifoğlu
    Sayfa 25 - Beyan Yayınları
  • 208 syf.
    ·4 günde·Beğendi·7/10
    Hangimizin hayali değildi ki o çikolata nehri?
    Aslında filmlerini defalarca izlemiştim ama kitabına denk gelememiştim. Babaannemde kitabı bulunca hemen alıp okudum ve bayyyıldım️
    Filmleri kadar akıcı ve bir o kadar da sıcak bir kitaptı. Kitabı okumayan çok fazla olsa da filmleri izlemeyen kalmamıştır diye düşünüyorum. Ama hiçbirini yapmadıysanız, Willy Wonka’nın fabrikasının atmosferine dalmalısınız️
    -
    Konusundan bahsetmek gerekirse: Çoook başarılı bir çikolata fabrikatörü ve mucidi -gerçekten sıradışı çikolataları ve şekerlemeleri var- olan Willy Wonka, yıllar önce fabrikasındaki tüm işçileri kovar. Çünkü rakiplerinin adamları işçilerinin arasına sızarak Wonka’nın tüm projelerini sızdırıp muadil projeler üretirler. Bir süre fabrika çalışmaz ve sonra bir gün fabrikanın bacasından dumanlar tütmeye başlar. Herkes çok heyecanlıdır çünkü Wonka’nın geri döndüğünü düşünürler. Oysa o fabrikanın kapısı hiçç açılmaz.
    Aylar sonra Wonka bir duyuru yapar: Fabrikasının kapısını sonunda açacağını ve fabrikasını gezdirecek 5 şanslı çocuk aradığını söyler. Yeni üretilen çikolata paketlerinin 5 tanesinin içine altın bilet konur ve talihliler ortaya çıkmaya başlar...
  • Yazar: https://1000kitap.com/weedboy
    Hikaye Adı : Rulet Masasındaki Top
    Link: #30166634

    Uyandığında ilk hissettiği şey, çimen kokusu ve sonsuzluğun küçük bir emaresi olan gökyüzüydü. Gözlerinin gökyüzüne devrilip orada asılı kalması, sonsuzluğun idrak edilemeyen renginin bilmem kaçıncı tonuydu. Geceden kalma sis bulutu henüz o bölgeyi terk etmiş değildi. Doğayla beraber hayvanların ve insanların da uyandığını, kulağına ilişen belli belirsiz seslerden anlamıştı. Bu sesler, sanki ciğerine çekilmiş bir tütün kisvesinde kulağında beliriveriyor, daha sonra diğer kulağından yoğun bir duman belirtisiyle çıkıyordu. Başının dönme dolap edasıyla döndüğünü ikinci veyahut üçüncü nefes alışında fark etti. Çimenler öylesine uzamıştı ki bir an için öldüğünü ve hak etmediği cennete kavuştuğunu düşündü. Hemen zihnini yoklaması gerekiyordu, dün akşam işten çıkıp evinin yolunu tuttuğu aklında kalan son şeydi. Alabildiğine uzamış bu çimenlerin içerisine nasıl geldiğini hatırlamaya çalışsa da başaramadı. Bu durum onu fazlasıyla tedirgin etmeye yetti. Endişesinin, peşini bırakması için ayaklanması gerektiğini düşündü. Başının rulet masasındaki top gibi dönmesi durmuş ve o top siyaha konmuştu.

    Köy sokakları eski, yaşanmış bir zamanı andırıyordu. İlerde tavuklarla cebelleşen horozlar, süt vermeye pek istekli olmayan inekler, köy koruculuğuna soyunan köpekler ve köpeklere baş kaldırmaya hazırlanan kediler, doğa kanunlarına hizmet etmeye yeminli neferler gibiydi. Köyün bitki örtüsü, iyilik kisvesine bürünmüş kötülük gibi görünüyordu ona göre. Çünkü bu köye dair en ufak bir bilgisi yoktu. Bilgisizlik beraberinde endişe ve korku getirirdi. Korku ise kötü düşüncelerin belirmesi için yeterli bir dürtü olabilirdi. Evet, kesinlikle bu köyün bitki örtüsü iyilik kisvesine bürünmüş kötülük değil, safkan bir kötülük veyahut kızoğlankız bir kötülüktü. Burada insanların içlerine ve dışlarına kötülük sirayet etmiş gibiydi. Ona göre bu işte bir terslik vardı.

    İşten çıkıp bu ücra, üstelik kötülüğün hüküm sürdüğünü düşündüğü bir köye neden gelmişti, burada ne arıyordu? Onu başka birisi mi buraya getirmişti yoksa kaçırılmış mıydı? İyi de onun gibi bir memur parçasını kim, neden kaçırırdı ki? Bu sorular altında ezilmeye başlayınca, elinde ezip çarşafına yatırdığı tütünü aceleyle yaktı. Bu Allah’ın belası köyde ne işi vardı? Zihnini etraflıca yokladıysa da bu soruların hiçbirine en ufak bir cevap belirtisi dahi bulamadı. Üstelik zihnine şimdiye kadar güvenmiş, o da güvenini boşa çıkaracak şeyler yapmamıştı, ta ki bugüne kadar. En güvendiği şey, en ihtiyacı olduğu zaman diliminde onu yarı yolda bırakmış gibi görünüyordu. Tıpkı hayatın ta kendisinin benimseyip yaptığı bu eylemden, onun zihni de pay kapmıştı. Güvensizlik, hayata ve onun zihnine olabildiğince sirayet etmişti.

    Bu böyle değil miydi hem? Hayat dediğimiz mefhum benzerlik, taklit ve güvensizlik üzerine kuruluydu. Hangimizin hayatı birbirinden olabildiğince farklıydı ki? Hem farklı olsa bile insanın yapacağı/yapamayacağı şeyler aşağı yukarı belliydi. Kim bunu aşabilmişti? En basit insan ilişkilerimize bile güvensizlik hakimdi ve herkes kendinde eksik gördüğü bir şeyin taklidinin peşindeydi. Hayat ise var gücüyle hem yardım etmek hem de kendini desteklemek için elinden geleni yapmaktaydı. Köy ahalisi ise bütün bunlardan habersiz bir şekilde hayat onları nereye, hangi mefhuma savurursa oraya doğru yol almaktaydı.

    Köy içlerine doğru yollandı. Duvarlarından gözyaşı yerine kaygı akan derme çatma müstakil evlere gözlerini devirip bakakalmışken, köyün tepelik bir yerindeki hareketlilik dikkatini çekti ve oraya doğru koşar adım yöneldi:
    “Dur napıyosun be kadın, kafayı mı yedin sen. Ordan atlamayı kolay bi şey mi sandın? Hem gördüğüm kadarıyla hamilesin. Hadi kendine acımıyosun, bari karnındaki çocuğa acı, onun ne günahı var. Bak…”
    “Ged şordan soyka, sen nerden çıkdın? Ben gararımı verdim atlayacam işte, get şo başımdan. O soyka gönderdi dee mi seni buraya, hay ocaaa kör gala emi.”

    O kadını intihar etmekten pek tabii vazgeçirebilirdi ama rulet masasındaki top tekrar dönmeye başlamıştı. Bunu, gökyüzünün bulutsuz bir günde çırılçıplak, açıkça temaşa edilmesi gibi sezebiliyordu.

    Uyandığında ilk nefes alışından hastanede olduğunu anladı. Çocukluğundan beri hastane kokusunu hemencecik tanır ve bu kokudan nefret ederdi. Bu meşum, kerih koku, insanı umutsuzluğa sürüklüyordu. Sanki insan türünün çok bir umut serüveni varmış gibi damarlarındaki kanla karışmış son umut kırıntılarını da hiç acımadan ellerindeki şırıngalar ile çekiyorlardı. Umutsuzluk şırıngaya bile sızacak kudretteydi. O güzel, naif ve umut dolu hemşireler ise bütün bunlardan habersizlerdi yoksa bir saniye daha dayanamaz, tuttukları hastane nöbetlerine benzer bir şekilde ağlama nöbetlerine tutulurlardı ve kendi damarlarındaki son umut kırıntıları da şırıngaya gerek kalmadan çekilip donabilirdi. İşte o zamana kadar hemşireleri yurt edinmiş olan güzellik, naiflik ve umut gibi mefhumlar, en acımasız, en merhametsiz, en vicdandan yoksun bir insana göç edebilirdi. Belki de sırf bu yüzden hemşireler, duvarlar ile fısıldaşıp koklaşmak zorunda kalırken, hiç gülmesini ve konuşmasını bilmeyen bir kadının dört çocuğu birden olabilirdi. Doktorlar ise bu duruma fazlasıyla içerlenip teşhis koymakta zorlanabilirler veyahut gerçekleri gizlemek için duygu düzenleyici bir hapla tedaviye yönelebilirlerdi.

    21 Mart 1990… Başının hala döndüğünü bildiğinden duvardaki takvimin tarihine ses etmedi, şimdi daha önemli bir şey düşündüğünü fark etti ve aklına intihar etmeye kalkışan ve belki de cesaretine hayran kaldığı kadın geldi. Acaba ölmüş müdür diye düşünürken kadının yanındaki yatakta yattığını fark etti. Derin bir oh çekti, birkaç çizikle atlatmış gibi görünüyordu ama çocuk için endişeliydi. Daha sonra ikisinin de durumunun iyi olduğunu öğrendi ve uyanır uyanmaz onu evine götürmesi gerektiğini düşündü.
    “Sen sölee bakıım, nerden çıkdın? Herif gönderdi seni dee mi, hay ocaaa kör gala onun emii. Bi de beniylen gonuşurken bayındın, seni tutayım deriken ikimiz de düştük ya o duvarıdan, abooo.”
    “Teyzecim beni kimse göndermedi, ben bu köyün yabancısıyım. Seni öyle görünce yardım etmek istedim. Allah’ın işine bak ki ikimizi de tepetaklak etmiş.”
    Son cümle kadının hoşuna gitmemiş olacak ki yüzünü ekşitti ve söylendi:
    “Hee. Ne işin var o zaman bu göyde senin, yavuklun mu burda, söyle bakıım kimlerdendir senin şo yavuklun?”

    Kadının daha bir saat öncesine kadar intihar girişiminde bulunup şimdi ise hiçbir şey olmamış gibi değişik konulardan söz etmesi garibine gitmişti. Kadın besbelli içindeki düzene hizmet ediyordu. Bizimkini, zihninde ve bütün benliğinde bir yere konumlandırma isteği vardı. Bu köyün ahalisine kötülükle beraber bir düzen de hakimdi. Onu eve bırakana kadar sorduğu soruları geçiştirdi. İşin garip tarafı bu kadına neden yardım ettiği hakkında en ufak bir geçerli cevabı yoktu, vicdan dışında. Kadına bazı sorular sormak istediyse de alakasız cevaplar verdiği için yapacağı en mantıklı iş, onu evine bırakana kadar susmak olacaktı.
    “Taam oğulcum, daha evim şorası. O ocaaa kör gala herif, uyuyordur şincik. Ben giderim evime, biraz garnım ağrıyo ama ossun, Allah senden razı ossun. Al bu da senin ossun, çocuğuna dakarsın…Taam mı, eşittin mi beni?”

    O kadının arkasından hiçbir şey demeden bakakalırken, içinde bazı şeylerin yer edindiğini hissetti. Ne var ki bunları tanımlayabilecek ve anlamlandırabilecek düzeyde değildi. Olduğu yerde kalakaldı. Sanki bir santim kıpırdasa, dünya da yerinden bir santim oynayacak gibiydi.

    Artık benliğine sessizlik hüküm sürüyordu. Bu öyle bir sessizlikti ki nefes alışverişi, kendisine dehşet verici bir gürültü olarak yansıyordu. Dudaklarının ve boğazının uzun zamandan beri kuru olduğunun, ıslaklığın el etek çektiğinin, boğazında sanki karınca yuvası varmış gibi minimini şeylerin bir aşağı bir yukarı gidip geldiğinin, bu durumun boğazını fazlasıyla rahatsız ettiğinin yeni farkına varmıştı. Bir iki kere istemsizce kusmaya benzer bir öğürtü ve öksürme baş gösterdi. İçindeki anlamlandıramadığı duygular yoğunlaşmış, bütün benliğine bulantı vermeye başlamıştı. İlk defa kendisini bu kadar çaresiz ve aciz hissetmişti. Bu acizlik onun birkaç kez hapşırmasını sağladı. Yalnızlığı nü bir tabloyu anımsatıyordu, çırılçıplak ve cinsiyetsizliğiyle belirmişti karşısında. Bir de çok acıkmıştı. Midesindeki grev işçileri ayaklanmış, ellerinde YEMEK yazılı pankartlar ile oradan oraya koşuşturup duruyorlardı.

    Eline tutuşturulan şey, yeşilimsi olduğuna kanaat getirdiği bir muskaydı, sıcacıktı. Bu sıcaklık bir nebze de olsun yüreğine su serpmiş gibi görünüyordu. İyi ama çocuğu olmuyordu ki yarasına tuz basmıştı o içinde düzenin hakim olduğu ve intihar etmeye kalkışan kadın.

    Tırnaklarına gözü seğirtti. Uzadıklarını fark etmişti, ayrıca bembeyazlardı hepsi de. Tırnaklarının arası kir ve pislik değil, umut doluydu. Sanki tırnaklarının arası ona bir mesaj vermeye çalışıyordu. Bütün bunların hepsi elbette son bulacak cinsinden bir mesaj, bunu anlayabiliyordu. Yüzüne bir tebessüm yayılırken umudun rengi beyazmış demek diye iç geçirdi. Artık tanımlayamadığı duygular gözlerine sirayet edip tam gözleri dolup yağmur bulutu gibi boşalacakken, rulet masasındaki top dönmeye başlamıştı
  • Olan olmuştur olacak olan da olmuştur..

    ..saat kurarak güne başlayanların hikayeleri…

    Çaresiz insanlar son bir umut olarak son bir kurtulma arzusuyla toprağın altına girer gibi, karanlıkta bir okyanusun sularına dalar gibi gözlerini kapatırlar. Gözlerini kapamak çocukluktan kalma ilkel bir savunma silahıdır; hiçbir sorunu çözmez, sadece sen görmeden olup biter her şey, bu da iyi bir şeydir.

    Kendi evinde yabancılık hissetmek artık iflah olmamak demektir; bu keskin bir düşüşün bir işaretidir, herhangi bir müdahalenin, yardımın sonuçsuz kalacağının da. Bir an bile olsa, ‘’burası neresi, hangi oda nerede, ben neredeyim? ‘’ şaşkınlığına düşmek yüksek düzeyli bir tehlike işareti olarak kabul edilmelidir.

    Kapıya doğru yürürken içimden geçen onca makul sebeple teselli ararken hiçbirinin doğru olmadığını içimin en derinlerinden biliyordum. Kötülüğün ayak seslerini metafizik gerilimini, kalp çarpıntısını fark edebiliyorum. Bazı insanlara bahşedilmiş bir mucize bu. Kötülüğün ayak seslerini tanımak. Mucize değil de buna lanet diyebiliriz; kötülüğün kalp çarpıntısını bile fark edebildiğin halde ortaya çıkmasına engel olamamak mucize değil olsa olsa lanettir.

    Yürüdüğün yolun ışıklandırılmış olması, gideceğin yolun aydınlık olması anlamına gelmez.

    Hakikatin bir kere yara açtığı adama bundan sonra ne tabipler ne de mal mülk dünya çare olur.

    Giden bir kadının bir adamın kalbinden götürdüğünü bütün dünya bir araya gelse yerine koyamaz.

    Tek bir hakkım olacaksa kaybolarak var olmanın sırrını bulabilmiş olmayı dilerdim. O sırrı bulduktan sonra dilimi kesip kimselere söylememeyi, parmaklarımı bir bir kesip hiçbir yerlere yazmamayı gözlerimi oyup buna dair hiçbir imada bulunmamayı isterdim. Kaybolarak var olmayı.

    Ben bu şehri susarak yaşama bilgeliğine eriştim. Bu şehri susarak yaşayan mutsuz azınlığa dahil olmaktan hiç gocumuyorum. Gece ateşler içinde, kimsesizlikten kıvranırken kelimeler döküldü.

    Etrafımdaki herkes yalnızlığımı haksızlığıma delil olarak gösteriyor; oysa yalnızlığım yürüdüğüm yolun zorluğundan kaynaklanıyor.

    Sokakta ille de bir şey olur. Biz, bir şeylerin ansızın olabildiği yere sokak diyoruz çünkü. Beklenmedik umutların olduğu kadar, büyük acıların da mekanıdır sokak. İnsanların pek çoğu sokakta ölür, kaybolur ya da umudu bulur. Sokakta yürümek, derdini iyi anlatanlar için dermandır. Sokak bir masala başlamaktır; öykü en sıkıcı tekdüze haliyle akarken birazdan çok geçmeden bir şeyler olacağının ilk belirtisidir sokakta yürümek.

    İnsanın en iyi gizleme yolu, gözlemek istediği şeyin çok yakınında gezinmesi ve kalabalık cümleler kurmasıdır.

    İçinde bir yerde, çok derinde bir yerde, kimsenin sapından tutup çıkaramayacağı bir yerde eski, paslanmış bir bıçak saplı duruyor. Kimsenin eli yetişmediği gibi kendisi de çıkaramıyor. Birileri denemeli bıçağı oradan çıkarmayı. Bazen benim çıkarmamı isteyecek gibi oluyor fakat vazgeçiyor. Biri o bıçağı oradan çıkaracak olursa belki de kan kaybından ölecek.

    İnsan kendi ile yaşar, kendi yerine ölür oğlum. Yüzünü kalbine dön. Yalancı bir peygambere inanmaktan daha kötüsü bir peygambere yalandan inanmaktadır.

    Gerçekliğimiz hepimiz için bir saygınlığı bir hatırı var, bunca zaman kabullenmesi güç meselelere ben de buna hürmeten razı geldim. Ama gerçeklik aklımla oynayacak kadar beni hafife alacaksa bu kadarı nefsime ağır gelir.

    Gece her şeyin üzerini örter, diye düşünür insan. Oysa, gecenin örttüğünden çok hatırlattıkları vardır. Hatırlatırken sarstıkları, sarsarken suskunlaştırdıkları, suskunlaşırken acıttıkları.

    Bir kadının kıyısında uyuyorum, bir uçurum kıyısında uyuyorum..

    Anne bir kere öldü mü artık bütün zaman dilimleri, olaylar onun ölümüyle tarif ediliyor; annem öldükten bir yıl sonra, annem ölmeden iki ay önce, annemin öldüğü yıl. İnsanın aklında bir tek o kalıyor, sonrası gereksiz teferruat. Anlatmak istediğin her şey aslında annemin ölümünü söylemek için bir sebebe dönüşüyor. Sadece onu söylemek istiyorsun ama söze bir yerden başlamak lazım.

    Derdi olanın cümlesini tamamlamaya nefesi yetmez.

    Bir anneye nasıl ağlaması gerektiğini insan ancak annesi ölünce öğrenebiliyor. Başka bir ağlamaya benzemiyor çünkü. Öğrenilmiş tecrübe edilmiş bir gözyaşı değil bu. Sadece anneye özgü bir ağlama biçimi. Anneye veda etme biçimi.

    İnsanın annesi ölünce, o güne kadar kapandığını sandığı bütün yaraları yeniden açılıyor, kanamaya başlıyor. Bağışıklık sisteminin çökmesi gibi bir şey; artık bütün hastalıklara açık hale geliyorsun. Her şey öldürücü olabiliyor kalbin için. Seni hayatın zehirli yüzlerine karşı korunaklı kılan bütün dirençlerini yitiriveriyorsun. Öyle bir şey…

    O an ölseydim dünyayı güzel bir yer olarak hatırlayacaktım. O an ölseydim dünya güzel bir yer olacaktı, ben de mutlu bir insan.

    “sen susalı üç hafta oldu ve bazen karıştırıyorum hangimizin öldüğünü. önce senin öldüğünü sandım. çok üzüldüm biraz zaman geçince fark ettim ki ölen benmişim ama farkında değilmişim. seni arayınca anladım gerçeği çünkü ben her daim bir yaranın sızısıyla sana koşuyorum, kanar kanamaz elimle bastırıp sana koşuyorum, yaramı sar beni öp mırıltıyla dua oku diye sana koşuyorum. üç haftadır sana yetişmeye çalışırken kaç kere öldüğümü sayamadım. insan böyle zamanlarda anlıyor ölümden önce bir hayatın olmadığını. ayrılığın olduğu yerde hayat da olmaz. bütün kuşkularım bitti sen susunca, ölümden önce bir hayat yok. bir tarifi olmalı diye düşünebilir insan ama yok. senin olmadığın bir hayatın tarifi yok senin olmadığın anın tek izahı geçmeyen bir ağrı o derece kaplıyor ki insanın her yanını nerenin ağrıdığını bile ayırt edemeyecek hale geliyorsun. sadece ağrı var. hayatım ağrıyor yani anne çok anlaşılır olmadığının farkındayım ama ancak böyle söyleyebilirim hayatım ağrıyor eksiklik diyesim geliyor bazen ama eksiklik deyince sanki bir şeyler varmış da bir şeyler yokmuş gibi oluyor. hayır öyle değil eksiklik değil bunun adı boşluk hiçlik karanlık havasızlık suskunluk gibi ama eksiklik değil hani bizim evin balkonuna eski evin balkonunu kastediyorum balkona bir kumru dişi bir kumru yuva yapmıştı sen çok mutlu olmuştun hatırlıyor musun. sonra o kumrunun iki tane yavrusu olmuştu sen daha da mutlu olmuştun. o kumruların yavruları dünyamıza yeni nazil olmuş ayetler gibi umut olmuştu neden anlayamıyordum ben neden bir kumrunun yuvası ve yavruları senin için böylesine büyük bir umut ve huzur kaynağı olmuştu bilmiyorum işte. o kumru yavruları olduktan sonra bir süre ortadan kaybolmuştu sen nasıl kötü oldun hatırlıyorum sen de hatırlıyor musun telaştan yüzün solmuştu bu yavrular ne olacak diye nasıl da üzülmüştün sonra anne. kumru geldi de yüzün gülmeye başladı belki de çok uzun zaman geçmemişti aradan ama yine de korkmuştun üzülmüştün anne gelince nasıl da rahatladın. ben de seni öyle görünce mutlu oldum. bunları neden anlatıyorum biliyor musun o yavru kuş gibiyim şimdi sen susunca o yavru kuş kadar korunmasız çaresiz yalnız kaldım ben bu dünyada bir balkon duvarının üzerindeki yuvasında nasıl yalnız kaldıysa yavru kuşlar öyle insan alışır diye teselli bulmaya çalışıyor birileri öyle söylüyor ama doğru değil. doğru olan bir şey var ki insan birden büyüyor beni görsen sen sustuktan bir gün sonra çok büyüdüm ama aklım kalbim ruhum yetişemedi bu büyümeye içim bomboş dokunsalar kırılacağım bir zayıf dal gibiyim dokunsalar paramparça olacağım. korkumdan kaçıyorum senden sonra boğazımdan tek bir lokma geçmedi yani bir şeyler yedim onu kastetmiyorum ama ekmek gibi değildi su gibi değildi susuzluğum geçmiyor mesela nasıl bir şeyse bu geçmiyor üşümem de geçmiyor bir türlü sen dikkat et üşüme dediğinde geçen üşümem şimdi geçmiyor bir garip susuzluk hali bir garip üşüme hali yakama yapışmış düşmüyor. bir anda sıradanlaştım zaten hepimiz sıradan insanlarız diyeceksin biliyorum tabii ki öyle ama birbirimize değer katıyoruz ya onu söylemek istiyorum. Birbirimizi sevince çok sevince ölesiyle sevince öyle demek istemedim çok çok sevince birden daha özel daha kıymetli insanlar oluyoruz ya onu kastediyorum. sen susunca hiçbir kelime beni boğulmak üzere olduğum bu derin hayattan çekip kurtarmaya yetmiyor sen öyle bir ada gibi dört yanı sularla çevrili ama korunaklı bir ada gibi beni bu allahsız karmaşadan çekip çıkarıyordun o lafı kullanma diyeceksin biliyorum çok kızdığını biliyorum özür dilerim bir daha söylemem ama ancak böyle anlatabilirim gibi geldi yoksa haşa allah yoksa ne var bu ellerimizle yolumuzu bulmaya çalıştığımız tedirgin edici karanlıkta kim tutar korkudan buz kesmiş ellerimizi. bir şey diyeceğim sana bu aralar şarkı filan dinlemiyorum ödüm kopuyor içinde anne geçecek diye bir şiirde öyküde bir filmde anne geçecek diye ödüm kopuyor dinlemiyorum okumuyorum izlemiyorum biri anne diyecek diye çocuklardan bile uzak duruyorum sanki bu dünyada anne lafını duyar duymaz geberinceye kadar ağlayacak gibiyim. peki şimdi ağlıyor musun diye sorma ağlamıyorum yazı bitince ağlayacağım gözlerimden yaş retina gözbebeği şu bu ne varsa akana kadar ağlayacağım en son gözümden ruhum akacak ve susacağım insanın gözünden ruhu akarsa susar belki insanın ruhu gözünden akınca hiçliğe erişir ve artık hiçbir ağrı yara sızı acıtmaz olur. Hiçlik sayesinde insan bir çeşit özgürleşme yaşamaya başlar hiçliğin özgürlüğü bunu istiyorum fakat kendimi tutuyorum bir yandan da özgürleşmekten korkuyorum hiçlikten senin suskunluğunla buna erişmek duygusunu kabullenemiyorum dönüp dönüp kendime aynı soruyu soruyorum. peki ben şimdi ne yapacağım ben sen sustuktan sonra ne yapacağım bu soruyu sorar sormaz ne kadar acınacak bir halde olduğumu düşünüp kendi kendime üzülüyorum. tuhaf değil mi kendine acımak yani insanın annesi susunca kendine acımayı öğrenebilmesi gerekiyor yemek yapmayı öğrenme zorunluluğu gibi aslında başka yerlerden gidip bir şeyler yemek mümkün ama gidip de birilerinden sana acımasını nasıl isteyebilirsin satın alınabilir bir şey de değil ki bu. öğrenmem gereken en zorlu şey galiba kendine acımayı öğrenmek bu ağır bir zorunluluk insanın hayatında kendisine acıyabileceğinden hiç kuşku duymayacağı biri olmalı zira kendime acımayı öğrenmem gerekiyor yoksa bütün kan içime sızacak ve kıpkırmızı çıkacak çektirdiğim röntgenler renksiz de olsa kıpkırmızı çıkacak işte böyle daha bir sürü şey aklıma üşüşüyor. hepsini anlatamıyorum bir yandan saçma gelecek bir yandan da seni üzmek istemiyorum son bir şey isteyeceğim senden eğer mümkünse bunu çok istiyorum hem de. ölünce senin yanına gömülmeyi istiyorum bunu neden benden istiyorsun diyeceksin tabii ki bu kısmı değil önemli olan senin yanına gömülmeyi istiyorum ve mezardan korkuyorum aslında soğuk geliyor benim için ısıtır mısın diye geçti içimden buz gibi bir kış gecesinde bir çocuğun yatağını ısıtır gibi mezarımı ısıtır mısın anne?”

    “Yazıda gramer, dilbilgisi filan neredeyse yok. Biraz zor oluyor okuması.”
    “Annenin ölümünün dilbilgisi grameri olmuyor ki Eda. İnsanın annesinin ölümü zaten hayatın anlatım bozukluğu.”

    Geçmişten söz etmek, bende kaybolma hissi uyandırıyor. Bir daha asla yolunu bulamama endişesiyle dolu kaybolma hissi.

    Her şey üstüme üstüme geliyor, nefes alamıyorum, pencere olduğunu sandığım yerlere doğru koşuyorum, duvardan başka hiçbir şey yok. Bir kabus bu. Her seferinde kaldığı yerden devam eden bir kabus.

    Geçmişi anlatmak her seferinde yolumu kaybettiriyor ve sonunda beni getirip aynı karanlık, rutubetli, boyası dökülmüş, küf kokan odanın ortasında yapayalnız bırakıyor.

    İhtimaller arasında en kötüsünü seçmek gibi maharetlerim var.

    İnsanın çaresizliği ne kadar büyükse, kendisini teselli edebilecek en saçma hayallere inanma ihtiyacı da o kadar büyüktür.

    Gitmek daha iyidir, ama bana sorarsan sakın gitme, nasılsa tekrar geri gelirim diye gider insan, ama sonra dönebileceğin bir yer kalmaz. Bırak dönebileceğin yeri, üzerinde yürüyebileceğin bir yol da kalmaz. Gidip de dönen yok mudur? Var elbette, bazılarının gitmesi de elzemdir.Ama seninki böyle değil. Gitme.

    Konuşmak için değil, sadece şu sözü söylemek için ağzım var; günah işledim ya Rab, günah işledim, bana merhamet et, beni bağışla.

    Yalnızlık, insanı ve evi sessizleştiriyor. Hayatı da.Dışarıdan gelen hiçbir gürültünün şiddeti, yalnızlığın uçsuz bucaksız sessizliğini bozmaya yetmiyor, annem benim için mutfaktan gelen tabak çanak sesleridir; mutfaktaki su sesi, pencereyi açma sesi, namaz kılarken duyulan fısıltı sesidir, ev sesleri annemdir, annem biraz da ev sesleridir, bir anda mutfak kapısından kafamı içeri uzatsam annemi göreceğimi sandım, annem mutfak tezgahının başında arkaya dönüp yüzüme bakıp sevgiyle gülümseyecek sandım.

    Bazı anlar uzun sürer; arkasından kötü şeyler olacağını düşündüğümüz anlar özellikle. O anın içinde geçmişinizdeki bütün acı kötü, sarsıcı deneyimlerin izleri ardı ardına sıralanır, zamanı uzatan insanın geçmiş acılarının toplamını bir duygu olarak o an diliminde yaşamasıdır.

    Bir kere aklından geçsem bir daha yalnızlık nedir bilmez kalbim.

    Bir kadını tanımaya başlamanın ilk adımlarından biri o kadına ne zaman yaklaşmaman gerektiğini bilmendir.

    O’nun yüzü dışında her şey yok olacaktır.

    Sonradan pişman olacağımı bile bile bir meselenin içine dahil olmak, geçmişte başımı bin türlü belaya soktu. Bu belaların sürpriz olduğunu söyleyemem; neredeyse tamamı bağıra çağıra göstere göstere ayan beyan üzerime geldi. Asla yapmamam gereken kesinlikle uzak durmak gereken tek bir şey oluyordu ve ben onu yapıyordum.

    Kendimi yavaş yavaş öldürmeyi hak edecek ne yaptım diye soruyorum bazı zamanlar.

    Masumiyetime ikna olmayı çok istedim.

    İnsana dair bütün meselelerin karanlıkla aydınlık arasında salınıp durduğunu, insan doğasının öngörülemez bir biçimde bu aydınlık veya karanlıklar içinde büyük, akıl almaz mesafeler alabileceğini kendime hatırlatıp masumiyet aradım. Her seferinde sözler verdim; gayet anlaşılabilir, makul ölçüde tutulabilir, sabretmem neticesinde kendimi daha iyi hissetmeme yardımcı olacak sözler.

    Gözümü bürüyen karanlık yaşadığım her anı yutabilecek büyük bir karanlık olarak her geçen gün büyüdü, her şeyi karanlığın içinden görmeye başladım ve sonunda karanlığın kendisi oldum.

    Bir kötülüğün içine düştüğümde düştüğümde değil bile isteye adım attığımda tanıdığım en temiz saf masum yüzler aklıma üşüşüyor ve o an oturup ağlayasım geliyor. Gerçekten ağlamak ama. İçimi çeke çeke hüngür hüngür ağlayasım geliyor. Onların temiz yüzleri gözümün önüne geldikçe pişmanlığım artıyor ve daha iyi bir insan olmak için tekrar kendime sözler veriyorum. Bu sözü de tutamıyorum.

    Kulun kendisiyle böyle kavga etmesi Allah’ın hoşuna gider, sürekli pişmanlık ve tevbe hali…

    Acılı bir kadının yüzünü okumaya kalkarsan ateşe dokunmayı bir uçurumdan yuvarlanmayı çoşkulu bir nehirde boğulmayı göze almışsın demektir.

    Kainatta her mesafe ölçülebiliyor ama birbirine uzak iki hayatın arasındaki mesafeyi ölçmenin imkanı yok.

    Çaresizlikten yapılan şeylerin masumiyetini sorgulamanın anlamı yok. Dünyanın en alçak şeylerinden birini yapsanız da çaresizliğin doğurduğu masumiyet bir iç sızısı olarak alttan da merhameti çağırır.

    Öldürmeye çalıştığım bir benliğim vardı ve bütün kişisel geçmişimi tekrar düşünmek zorunda kalacağımı bilmiyordum. Epeyce gerilere doğru gitmek zorunda kaldım; ellerimle tek tek boğduğum hatıralarıma. Talan edilmiş bir şehirde yürümek gibiydi. Bir tabuta girmek gibiydi. Bir mezar toprağını eşelemek gibi. Ölü bedenimi kurcalıyordum. Sıra annemin ölümüne gelince orada durdum. Orada her şey duruyor; zaman yol inanç fikir her şey.

    İnsan zaten dertli değildir, derdin kendisidir.

    ben seni bir kerecik görsem, yalnızca bir kerecik daha, seni görsem. anne. kafesinde deli gibi kanat çırpmaktan kanatları kan revan içinde kalmış bir kuş gibiyim. kendi tırnaklarıyla yüzünü paramparça eden bebekler gibi çaresiz, kimsesiz. evin yolunu kaybettim, evimizin yolunu, çocukluğumun, pencere önündeki çicek kokularının yolunu, bir türlü bulamıyorum. sokaklar birbirine benziyor, evler birbirine benziyor ve hiçbirini hatırlamıyorum. nerede olduğumu da. anne elimden tut. anne beni buradan al, götür; uzaklara, rüyalarında gördüğün yerlere götür,kendi çocukluğuna, senin beşiğine saklanalım, dedemin Mushaf muhafazasına saklanalım.

    anne ben âşık oldum, aşık oldum, aşktan oldum. bir parça nefes alabilseydim eğer vazgeçerdim. hiç olmamış gibi. şimdi geç kaldım. çok geç. dokundum, yandım, dokunanı yaktım, sen elini çekme üzerimden. aldığım her nefes içimi çürütüyor. bir de ilaçlar. artık çok ilaç içiyorum, çok, kızma. içine bir ateş parçası düşmüş sünger gibi için için yanıyorum, kül oluyorum.senin yüzüne bakmaya, senin toprağına bakmaya çok utanıyorum, bağışla. birinin peşinden gidiyorum ben, hiç durmuyor; durup arkasına dönüp göz ucuyla da olsun bir kez bakmıyor. artık nereye gideceğimi bilmiyorum anne. yol bitti, iz bitti, şarkı bitti, ilkbahar bitti, sayfalar bitti, şehit bitti, merhamet bitti. her şey bitti ve o yürümeye devam ediyor. arkasında ben. yoruldum. elleri titreyen bir cerrah, gözleri kör olmuşbir türbedar, felçli bir duvar ustası. burada, bu mezarlıkta, senin yanında yörende yatanlardan daha cansız, daha ölü. yoruldum. geri dönebilmek için küçük bir işaret beklerken sürekli, şimdi dönüşsüz kaldım. evsiz. muhtaç.

    Artık kimseler inanmayacak bir zamanlar bir kalbim olduğuna. Kimseler inanmayacak bir zamanlar bir yaranın hatırına gözlerimden kan akarcasına şahdamarım çatlayacakmışçasına sustuğuma. Bir ismim olduğuna. Yaşadığıma. Kimse inanmayacak, inanmasınlar olsun. Ben de inanmıyorum. Onlara onların inandıklarına kendime.

    Gerçek bende nefes darlığı yapıyor.

    Bir kadını sevmeye başladığınızda dünya gitgide tenhalaşıyor. Başka hayatların izleri tek tek silinmeye başlıyor; başkalarının sesleri, başkalarının ayak izleri, başkalarının hatıraları. Sonra sizden ve o kadından başkası kalmıyor. Öncesinde de hiç kimse yaşamamış gibi. Boşluktan doğmuş gibi. Sonra siz de yok oluyorsunuz ve sadece o kadın kalıyor. Aşk bir kadının bu dünyadaki yalnızlığıdır ona aşık olan adamın her şeyi ve nihayetinde kendisini, kadının varlığında yok etmesidir.Ben henüz yok olmamıştım .Şimdilik.

    Bilen söylemez söyleyen bilmez.

    Bir şey unutmuşum gibi geliyor, gidenlere hep öyle gelir; bir şey unutmuşlar gibi. Oysa zaten bir şey unutmak için gider insan, giderken bir şey unutmak sorun değil; insan çok daha büyük bir şeyi unutmak için gider. Geride kalanların ne anlamı olabilir mi?

    Önce düşünüp sonra karar vermek yerine, önce karar verip sonra düşünmek alışkanlığımdan kurtulamıyorum.

    İstanbul sadece fotoğraflarda yoksulların arkasında durur.

    Yaşamak insanın ömrü boyunca kaçmaya çalıştıklarına tek tek yakalanma tecrübesidir, bazılarından biraz daha uzun süre kaçabiliyoruz ama er ya da geç yakalanıyoruz, yaşlanmak artık kaçma teşebbüsünde bulunamayacak kadar yorulmak demektir.

    Yol insanın araf duygusunu en çok hissettiği yer sanırım; bir yerden bir yere giderken aslında hiçbir yerde olamamak halini yaşıyorum, iki mekan arasındaki hiçlik. İki hal arasındaki yokluk. İki menzil arasındaki zaman boşluğu..

    Bir adamın gidişiyle başlayan hiçbir hikaye geri dönüşle sona ermiyor. Gerçekten gidebilmek böyle olsa gerek.

    Ben de öyle düşünmüştüm, bir önceki gün geldi sonra aklıma. Eda’nın sarılma anı. Gülümsedim. İyi tarafından bakalım. Mutlu bir adamım ben.
  • Sultan Vahidettin, ağabeyi II. Abdülhamid'in kötü bir kopyasıdır.
    (...)
    Osmanlı hanedanının şerefli olduğu kadar bayağı hadiselerle yüklü hayatının son çağında, normal insan yetiştiği pek az görülmüştür. Saltanat makamına nice tehlikelerden gelerek ulaşmak, ondan sonra da elde edilen bütün dünya nimetlerine rağmen iğneli bir taht üzerinde oturmak, bu insanların değişmez kaderi idi.
    (...)
    Sefahat yüzünden ölen babası Abdülmecid'i hiç tanımaz. Amcası Sultan Abdülaziz'in hal'i ve öldürülmesi (veya intiharı), iki büyük kardeşi Murat ve Abdülhamit arasındaki çirkin mücadele, Sultan Murat'ın tahttan indirilmesi gençlik hatıraları arasında önemli bir yer tutar.
    Daha sonra, Abdülhamid'in uzun süren huzursuz saltanatının en yakın şahidi olmuş ve onun da tahttan indirildiğini görmüştür. Genç Türk hareketi, İttihar ve Terakki, ihtilaller, isyanlar, harpler, Vahidettin'in şehzadelik ve veliahtlık hayatını dolduran diğer olaylardır.
    (...)
    Gördükleri ona bilgi ve tecrübeden çok korku, vehim ve güvensizlik kazandırmıştır. Bu yüzden saltanatı süresince pek az kişiye güven duyabilmiş, dolayisiyle bu ters etkilerden kurtulamamıştır.
    Kendisine de fazla güveni yoktu. Padişah olduğu günlerde tebrik için huzuruna çıkan Şeyhülislam Musa Kazım Efendi'ye şöyle demiştir:
    "Ben bu makam için hazırlanmadım. Çocukluğumdan beri vücutça rahatsız olduğumdan lâyikiyle tahsil edemedim. Sinnim kemale erdi. (57 yaşında idi). Dünyada bir emelim kalmadı. Biraderlerle (Veliaht Yusuf İzzettin) hangimizin evvel gideceğimiz malûm olmadığından bu makama intizarda değildim. Fakat takdir-i ilahi ile teveccüh etti, bu ağır vazifeyi deruhte ettim. Şaşırmış bir haldeyim. Bana dua ediniz."
    Sabık Adliye Nazırı İbrahim Beye de şunları söylemiştir:
    " Aczim var, korkuyorum. Maddeten hiçbir şeyden korkman. Fakat ağır bir vazife deruhte ettim. Allahtan korkarım. Bu saray bizim baba ocağıdır, siz böyle şeyleri anlarsınız. Odalardan birinde doğmuşum, birinde büyümüşüm, birinde pederim vefat etmiş, birinde amcam yahut birader bir şey olmuş. Elhasıl biri feci, biri ruhperver. Bunları gördükçe müteheyyiç oluyorum."
    Sultan Vahidettin yetersizliğini bildiği halde müşavirlerini iyi seçememiştir. Harpten sonra İttihat ve Terakki iktidarı yıkılınca, etrafında yalnız İttihatçı düşmanları kaldı.
    (...)
    İttihatçilere karşı amansız bir mücadele açılmasını tasvip ve teşvik etti. Mebusan Meclisini de feshettikten sonra artık çeşitli fikirlerin tartışılmasına da imkan kalmıyor, sadece tek düşünce biçiminin temsilcisi olan dar bir çevrenin etkisine kapılmış bulunuyordu.
    Önünde iki yol vardı: döğüşmek veya uyuşmak. O ikinci yolu seçti.
    (...)
    Vahidettin'i bu yanlış yoldan çevirecek adam yok değildi. Fakat ne yazık ki, koca Osmanlı İmparatorluğu içinde ancak ihtiyar Tevfik Paşa ile, budala Ferit Paşa'ya inanıyordu. Başından sonuna kadar Kuvayi Milliyeye karşı davranması çokça bu politik inanışından geliyorsa, biraz da Mustafa Kemal Paşadan korkmasındandır.
    Mustafa Kemal Paşayı veliahtlığında, Almanya seyahatinde tanımıştı. Bu genç paşa, daha o zaman çok tehlikeli laflar etmiş, onu ürkütmüştü.
    (...)
    Kuvayi Milliye hiçbir zaman padişaha karşı görünmediği halde, padişahın gösterdiği husumet hakikatte Kuvayi Milliye akımına değil. Bizzat Mustafa Kemal Paşayadır. Sultan Abdülaziz'e Hüseyin Avni Paşa, Sultan Abdülhamid'e Mithat Paşa nasıl amansız birer düşman görünmüşler ise, Sultan Vahidettin'in karşısına da Mustafa Kemal Paşa çıkmıştı. Hem Mustafa Kemal Paşa öbürlerinden daha tehlikeli idi. Padişahın evvela ordusunu, sonra vilayetlerini almıştı, tebaasını kendisinden ayırmıştı. Elbette sıra tahtına da gelecekti. Milli Mücadelenin devamı müddetince, hiçbir ön söz konusu edilmemekle beraber, en şiddetli mücadele Vahidettin ile Mustafa Kemal arasında cereyan etmiştir. Çünkü mutlaka biri diğerini tasfiye edecekti ve her ikisi de bunu gayet iyi biliyordu. Vahidettin, İstanbul'da kalmak ve Kuvayi Milliyeye karşı davranmakla, partiyi daha başlangıçta kaybetmiştir. Halbuki İstanbul'un işgaline (16 Mart 1920) ve hatta bir süre sonraya kadar, Vahidettin'in elinde tahtını kurtaracak büyük bir fırsat vardı: Anadolu'ya geçmek. Eğer bunu yapabilseydi, Mustafa Kemal Paşa, Zat-ı Şahane'nin nihayet bir sadrazamı olurdu.
    (...)
    Sultan Vahidettin 1920 yılında akıl edemediği şeyi, iki sene sonra yapmak zorunda kaldı. Hem bu defa İstanbul'u, sarayınımı, saltanatını ebediyen terkediyor ve milletinin kucağına değil, düşmanın himayesine sığınıyordu. 600 yıllık bir hanedanın sonuncu sultanı, İngiltere'ye şu iki satırlık mektupla iltica etmiştir:

    "Dersaadet İşgal Orduları Başkumandanı General Harrington Cenaplarına;

    İstanbul'da hayatımı tehlikede gördüğümden İngiltere Devleti fahimesine iltica ve bir an evvel İstanbul'dan mahalli ahara naklimi taleb ederim efendim.

    16 Kasım 1922
    Halife-i Müslimin Mehmet Vahidettin"