Great Expectations
Charles DickensYazar:
Charles Dickens
Tasarımcı:
David Trotter
Tahmini Okuma Süresi:
15 sa. 25 dk.
Sayfa Sayısı:
544
Basım Tarihi:
30 Ocak 2003
İlk Yayın Tarihi:
1861
Yayınevi:
Penguin Classics
Orijinal Adı:
Great Expectations
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı
ISBN:
9780141439563
Dil:
İngilizce
Diğer Baskılar
91 diğer baskı · Tümünü Göster
Büyük Umutlar
12,1bin okunmaCan Yayınları · Temmuz 2017 · 656 s.
Büyük Umutlar
1.202 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Nisan 2021 · 707 s.
Büyük Umutlar
660 okunmaİş Bankası Kültür Yayınları · Mayıs 2021 · 712 s.
Büyük Umutlar
383 okunmaCan Yayınları · Kasım 2024 · 656 s.
Büyük Umutlar
392 okunmaCan Yayınları · Ocak 2023 · 656 s.
Büyük Umutlar
264 okunmaVenedik Yayınları · 2018 · 544 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sadece Bir İyilik
Büyük Umutlar, Charles Dickens ın 13.romanı. Daha oturmuş bir edebi kalite oluşmuş durumda o nedenle. 14 romanı olduğunu düşünürsek, edebi tarzı çok net oturmuş durumda. Bildungsroman yani bir çocuğun yetişkinliğe geçişindeki yaşadıklarının anlatıldığı bir roman türü. Çocuğumuzun adı Pip. Pip i çok seveceksiniz. Benim bugün itibari ile en sevdiğim ana karakterlerden birisi oldu bile.
Kitap, birinci tekil şahıs ağzı ile yazılmış. Bu tarz Dickens için özel. Çünkü 
David Copperfield hariç hiçbir kitabında yok ve gayet de güzel uygulamış.
Londra kent hayatını ve dönem İngiltere sini görmek içinde kitap oldukça bence önemli bir yere sahip olmalı.
Abel Mahwitch adında bir mahkum hapishaneden kaçar, ayaklarında kelepçe vardır, çözülmesi için doğal olarak çok keskin bir testereye ihtiyacı vardır. İşte o esnada bizim anakarakter Pip ile karşılaşır. Pip ona testere konusunda yardım eder, ama ekstra olarak da bir turta verir. Abel e göre testere korkudan, turta ise iyi bir kalbe sahip olmasından dolayıdır. İşte o turta tüm hayatını Pip in değiştirir.
Karakterleri cidden çok farklıydı : Bayan Havisham tam bir ruh hastasıydı, Estella çok soğuk biri idi, demirci Joe ise yaptığı işin tersine hem eşine, hem de çevresine karşı nazikti. Pip den hiç bahsetmeyeceğim bile. Saf aşık, iyi kalp örneği idi. Çok hayran kaldığım bir karakter oldu.
Pip ve Estella nın aşk hikayesi bence tatmin edici düzeydeydi. Yanlış büyütülmüş bir çocuk olarak değerlendirirsek Estella yı yaşattığı her şey bu ortamda olabilecek en üst düzeydeydi. O nedenle Estella ya kızamadım hiç. Ne gördü ise onu yansıttı. Çünkü çocuklar aynadır.
Gelelim Bayan Joe ve Dolge konusuna. Bayan Joe antipatik bir karakterdi. İyi bir üvey anne profili değildi. Pip e köpek gibi davranıyordu. Ama gel görelim Pip ona hiçbir zaman saygısızlık yapmadı. DolgeBidünyakitapgrubu
Büyük Umutlar, Charles Dickens ın 13.romanı. Daha oturmuş bir edebi kalite oluşmuş durumda o nedenle. 14 romanı olduğunu düşünürsek, edebi tarzı çok net oturmuş durumda. Bildungsroman yani bir çocuğun yetişkinliğe geçişindeki yaşadıklarının anlatıldığı bir roman türü. Çocuğumuzun adı Pip. Pip i çok seveceksiniz. Benim bugün itibari ile en sevdiğim ana karakterlerden birisi oldu bile.
Kitap, birinci tekil şahıs ağzı ile yazılmış. Bu tarz Dickens için özel. Çünkü David Copperfield hariç hiçbir kitabında yok ve gayet de güzel uygulamış.
Londra kent hayatını ve dönem İngiltere sini görmek içinde kitap oldukça bence önemli bir yere sahip olmalı.
Abel Mahwitch adında bir mahkum hapishaneden kaçar, ayaklarında kelepçe vardır, çözülmesi için doğal olarak çok keskin bir testereye ihtiyacı vardır. İşte o esnada bizim anakarakter Pip ile karşılaşır. Pip ona testere konusunda yardım eder, ama ekstra olarak da bir turta verir. Abel e göre testere korkudan, turta ise iyi bir kalbe sahip olmasından dolayıdır. İşte o turta tüm hayatını Pip in değiştirir.
Karakterleri cidden çok farklıydı : Bayan Havisham tam bir ruh hastasıydı, Estella çok soğuk biri idi, demirci Joe ise yaptığı işin tersine hem eşine, hem de çevresine karşı nazikti. Pip den hiç bahsetmeyeceğim bile. Saf aşık, iyi kalp örneği idi. Çok hayran kaldığım bir karakter oldu.
Pip ve Estella nın aşk hikayesi bence tatmin edici düzeydeydi. Yanlış büyütülmüş bir çocuk olarak değerlendirirsek Estella yı yaşattığı her şey bu ortamda olabilecek en üst düzeydeydi. O nedenle Estella ya kızamadım hiç. Ne gördü ise onu yansıttı. Çünkü çocuklar aynadır.
Gelelim Bayan Joe ve Dolge konusuna. Bayan Joe antipatik bir karakterdi. İyi bir üvey anne profili değildi. Pip e köpek gibi davranıyordu. Ama gel görelim Pip ona hiçbir zaman saygısızlık yapmadı. DolgePip' in Umutları, Büyük Umutları1000k
Hani bitmesini istemediğiniz güzel şeyler vardır.
Doya doya vakit geçirmek istersiniz ya.
Hani bitmesin diye çabalarsınız...
Bu eseri ben de bu hislerle bitirdim.
Tabi bir yandan büyük merak içerisinde, diğer yandan da keşke bitmese diye diye okudum.
Bu ikilemi yaşarken bir de baktım ki kitap bitivermiş.,
Bu kısımdan sonrası spoiler içerebilir, zaten uzun yazılar okumayı da pek sevmiyoruz. Artık ayrıntı tıklamaları görülebiliyor değil mi?
Her klasik esere harika diyenlerden değilim.
Herkes beğendi diye kendimi beğenmek zorunda da hissetmem, tam tersi de geçerlidir.
Ancak bu eser övgüyü hak ediyor.
Eserin ilk baskısının yayımlanma tarihi Ağustos 1861.
İşte hayrete düştüğüm nokta burası. 1861 yılında yazılıp tamamlanmış bir eser.
Bugün belki bu eserden esinlenen veya özgün olsa da benzer konular işleyen bir çok öykü bulunabilir belki ama 1861 yılı için mükemmel bir eser çıkmış ortaya.
Eserin dili sade, akıcı ve kendince samimi bir üsluba sahip. Bazen alaycı, şakacı dili, bazen hüznün aktarım dili tam anlamıyla mükemmel.
Bu konuda Didar Zeynep Batumlu' nun hakkını da yememek lazım. Gerçekten çevirmenin etkisi çok büyük. Özellikle dipnotları tam yerinde kullanarak, gerekli bilgilendirmeleri de zamanında yapmış. Teşekkürler.
Bir de kurguya gelelim. Yazıldığı dönemi bırakıp bugünle karşılaştırma yapsak bile oldukça etkili.
Bu kadar karakter, olay, duygu, coşku, sevgi, özlem bir kitaba nasıl sığdırılabilirin cevabı olsa gerek.
Kitabin tamamı kahramanımız Philip yada küçükken kendisine taktığı ismi ile Pip' in gözünden aktarılıyor.
Yazar dönemin İngiltere' sinde sosyo - ekonomik etkinin sınıflaşma üzerine etkisini, bunun en uç noktalarda olduğunu, fakirin çok fakir, zenginin ise çok zengin olduğunu, buna doğrudan etki eden eğitim seviyesi farkını mükemmel anlatmış. Bir
UMUT CENNETİNDE BÜYÜK ACILAR...
''Pip, iki gözüm dostum benim, yaşamak dediğin nedir ki? Kaynakla birbirine tutturulmuş ayrılık halkalarından bir zincirdir, sözgelişi .'' diye yazıyor Dickens, bu hazinenin 305.sayfasına. Ve okurken onlarca kez düşünüyorum;
Gerçekten, yaşamak nedir? Hayal kurmak mıdır yaşamak, yoksa kaldırıma oturup ağlamak mı? Umutlarımızı çiçeklerimiz gibi sulamak mıdır, yoksa o umutlarımızı yangınlarda diri diri yakmak mıdır?
Umutsuz yaşayabilir mi insan mesela, hayal kurmadan...
Bu sorularla zihnimi doldurarak okudum bu harika kitabı.
Bilmeyenler için biraz Dickens'tan bahsedelim. İngiliz Edebiyatı'nın Viktorya Dönemi diye adlandırılan 1837-1901 seneleri arasını kapsayan bu dönemin elbette birbirinden önemli ve değerli temsilcileri var. Bunların başında 
Thomas Hardy, 
Emily Brontë, 
Charlotte Brontë, 
George Eliot gibi usta yazarlar geliyor.
Ve tabi ki Charles Dickens da bu özel listenin zirvesinde yerini alan bir yazar.
Kişisel yorumuma göre İngiliz Edebiyatı'nın en şaşalı, en gösterişli, en gerçekçi kitapları Viktorya Dönemi'nde yazıldı. Bu dönemde yazılan kitaplarda özellikle mekan tasvirleri, dönemin kıyafetleri, hitap şekilleri, doğanın resme bakar gibi yorumlanması dikkatimi çekiyor.
Kitabımızın baş karakteri bir çocuk ve ismi de Pip. Pip'i okurken ve kafamda resmederken aklım birden Oliver Twist'e gidiyor. Ah, Oliver nasıl özledim seni bir bilsen...
Kitap yoğun olarak Pip isimli bu çocuğun duyguları, pişmanlıkları, hayal kırıklıkları üzerinden ilerliyor. Pip'in ahlaki ve psikolojik gelişimine şahit oluyoruz.
Ama sanılmasın ki kitap sadece bu karaktere bağlanmış. Dickens öyle bir kurgu yazmış ki kitaptaki her karakter çok önemli. Her karakterle ilgili ayrı bir kitap yazılabilir. Pip'in etrafında çember oluşturan bu karakterlerin hepsinin hayatı ucundan kıyısından bir şekilde Pip'e dokunuyor ve küçük dokunuşlar
Thomas Hardy, Emily Brontë, Charlotte Brontë, George Eliot gibi usta yazarlar geliyor.
Ve tabi ki Charles Dickens da bu özel listenin zirvesinde yerini alan bir yazar.
Kişisel yorumuma göre İngiliz Edebiyatı'nın en şaşalı, en gösterişli, en gerçekçi kitapları Viktorya Dönemi'nde yazıldı. Bu dönemde yazılan kitaplarda özellikle mekan tasvirleri, dönemin kıyafetleri, hitap şekilleri, doğanın resme bakar gibi yorumlanması dikkatimi çekiyor.
Kitabımızın baş karakteri bir çocuk ve ismi de Pip. Pip'i okurken ve kafamda resmederken aklım birden Oliver Twist'e gidiyor. Ah, Oliver nasıl özledim seni bir bilsen...
Kitap yoğun olarak Pip isimli bu çocuğun duyguları, pişmanlıkları, hayal kırıklıkları üzerinden ilerliyor. Pip'in ahlaki ve psikolojik gelişimine şahit oluyoruz.
Ama sanılmasın ki kitap sadece bu karaktere bağlanmış. Dickens öyle bir kurgu yazmış ki kitaptaki her karakter çok önemli. Her karakterle ilgili ayrı bir kitap yazılabilir. Pip'in etrafında çember oluşturan bu karakterlerin hepsinin hayatı ucundan kıyısından bir şekilde Pip'e dokunuyor ve küçük dokunuşlarFırtına bir delirir, bir diner. Hayat böyledir işte!Bidünyakitapgrubu
1861 yıl içinde yazılmış; sade akıcı samimi bir uslupla kurgulanmış, klasikler arasında yerini alarak, yazıldığı dönemle birlikte günümüzde de oldukça etkili bir eser.
Bazen alaycı, bazen şakacı dili, bazen de hüzünlü aktarımı ile tam anlamıyla mükemmel bir eser.
Karakterler, olaylar, Duygu, Coşku, Sevgi, Özlem bir kitaba nasıl sığdırabilirsin cevabı olsa gerek.
Kahramanımızın kendisine taktığı pip'in anlatımıyla okuyoruz kitabı.
İngiltere'nin sosyoekonomik yapısının etkisini, sınıflaşmanin ve fakirin fakir, zenginin Zengin olduğu dönemde eğitim seviyesinin farkını, olayların geçtiği mekanların betimlemeleri ile harika bir eser oluşturmuş yazarımız.Kendinizi bazen köy bataklığında,demirci atölyesinde, ruhunu kaybetmiş,solmuş çiçekleriyle yalıda, bazen de Londra sokaklarında hayal ediyorsunuz.
Annesi ve babasını kaybeden pip ablasının büyüttüğü bir çocuktur. Ablası ve demirci olan eniştesi ile birlikte imkansızlıklar içinde yaşamaktadır.
Köyün mezarlıkların da gezerken kaçak bir mahkum'la yolları kesişen pip'in kaderimi değişiyor, umutlarımı çiçek acıyor, yoksa buna etken yaşlı bir kadını mutlu etmesi mi yoksa güzel estellamı?
Umutlarını bu noktada büyüten pip eniştesinin yanında demirci çırağı olmayı düşünürken kendisine nereden geldiği başta bilinmeyen bir miras ve varis ile bir beyefendi olması yolunda Londra'ya düşer yolu. İnsanın umudu biter mi gitmez geleceğini büyük umutlara bağlayan pip'in hayallerini estella süsler.
Eserimiz kahramanımızın Londra hayatı, estallanin varlığı ,demirci jeo, mahkum adam ve birçok karakterin sarmalında şaşırtıcı olaylarla devam ediyor.
Umutların beslendiği Hayat sarmalında yazarımız üzücü bir son yazsa da biz okuyuculara Umut vadeden sürpriz bir sonla veda ediyor.
Aslında detaylı bir incelemeye hak eden bir eser olsa da fazla
Puan vermedi·656 syf.··
Beğendi
·2015 131. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 15 Eylül 2015 00:00
Yazarın okuduğum üçüncü kitabı. Okumaktan büyük bir zevk aldığımı söyleyebilirim. Roman kahramanı "Pip" tesadüfen kaçak bir mahkuma rastlar ve yaşamı beklemediği bir şekilde değişir. "Pip" sonunda hayatta istenen şeyleri elde etmenin; başkalarına umut bağlayarak değil kendi azim, kararlılığı ve çalışkanlığıyla mümkün olabileceğini öğreniyor. Yazar bu kurgu üzerinden dönemin İngiliz toplumunun yaşantısını okuyucusuna etkileyici bir anlatımla aktarıyor. Kesinlikle tüm okurların kitaplığında bulunması gereken bir klasik olduğunu düşünüyorum.
Bir Hayal Kırıklığı Atlası: Büyük UmutlarEdebiyat
İngiliz edebiyatına olan önyargımdan dolayı Büyük Umutlar adlı eser kitaplığımda sessiz sedasız okunmayı bekliyordu uzun zamandır...Nihayet cesaretimi topladım ve tüm önyargıma rağmen kitaplığımın rafından elime alarak okumaya başladım.
Charles Dickens’ın ustalık eseri Büyük Umutlar özellikle Hasan Âli Yücel Klasikler Dizisi’ndeki özenli çevirisiyle okunduğunda, insanın ruhuna çok derin çentikler atan bir yapıta dönüşüyor.
Charles Dickens, Büyük Umutlar'da bize sadece bir sınıf atlama hikayesi anlatmaz; o, aslında hayallerimizin bizi nasıl inşa ettiğini ve bazen de nasıl yerle bir ettiğini fısıldar. Pip’in bataklıklardan Londra’nın şatafatlı ama soğuk sokaklarına uzanan yolculuğu, her birimizin içindeki daha fazlası olma arzusunun bir aynasıdır.
Kitabın başında Pip'in kendi çocukluğu ve çevresi hakkındaki o sarsıcı farkındalığı, aslında hepimizin büyüme sancısını özetler:
Sıradan ve kaba olduğumu bildiğim için çok mutsuzdum.
Pip, Estella’nın gözlerindeki o küçümseyici bakışı gördüğü an, kendi hayatının sadeliğinden utanmaya başlar. Oysa o kabalık, aslında dürüstlüğün ve sevginin kalesi olan demirci Joe Gargery’nin dünyasıdır. Dickens burada bize şunu sorar: Başkalarının bizi görme biçimi, kendimize verdiğimiz değeri neden bu kadar kolay tayin eder?
Satis House’un tozlu ve örümcek ağlarıyla kaplı odalarında yaşayan Miss Havisham, edebiyat tarihinin en trajik karakterlerinden biridir. Onun Estella’ya verdiği o korkunç ama tutkulu öğüt, sevginin nasıl bir silaha dönüşebileceğini gösterir:
Onu sev, onu sev, onu sev! Eğer o sana karşı nazikse, onu sev. Eğer seni yaralıyorsa, onu sev. Eğer kalbini parça parça ediyorsa -ki yaşlandıkça kalp daha da sertleşir- yine de onu sev!
Bu alıntı, kitabın duygusal merkezini oluşturur. Havisham için sevgi, bir
Umudun SarhoşluğuEdebiyat
“Gerçek sevgi, koşulsuz bir adanmışlıktır, hakir görülmeyi önemsememektir, sorgusuz sualsiz itaat etmektir, kendi aklına ve tüm dünyaya karşı gelerek tüm kalbini ve ruhunu celladına vermektir - tıpkı benim yaptığım gibi.” (s.347)
Miss Havisham’ın çarpıcı fakat sonuna kadar yanlış olduğunu düşündüğüm sözleriyle başlıyorum incelememe. Çünkü ana karakterimizin hayatına yön vermiştir bu kadın ve sözleri.
Ana karakterimiz Pip ablası ve eniştesiyle yaşayan, sıradan bir taşra çocuğudur. Charles Dickens her zamanki gibi öyküsünü büyük bir olay ile başlatıyor. Pip küçücük yaşında, hapisten kaçmış bir mahkumla karşılaşıyor. Tehdit ediliyor ve korkudan titreye titreye adama yardım ediyor. Bu olay aslında Pip’in karakter gelişimi için önemli bir olay olmasının yanında kitabın da mihenk taşıdır. Charles Dickens tıpkı 
İki Şehrin Hikâyesi ‘nde olduğu gibi tüm karakterleri ve tüm olayları örgü gibi örmüş, okuduğunuz hiçbir şeyin öylesine yazılmadığına emin olmuş. Karakterlerin hemen hemen hepsinin hayatlarının bir noktada birbirleriyle kesişmiş olması ve araya serpiştirilmiş hayalet yanılsamaları, ufak ufak hissedilmesi amaçlanmış gerginlik ve doğaüstü spiritüel bir olay ile karşılaşacakmışsınız hissi, Dickens’ın kaleminden okumaya alıştığımız şeyler olduğundan kitap boyunca sizi hiç terk etmiyorlar.
Karakterlerin hepsi dolu dolu hikayelere sahip, her biri için ayrı ayrı roman yazılabilecek kadar enteresan hayatlar yaşıyorlar. Kitabın bir diğer mihenk taşı Miss Havisham’dır. Kendisi kalbi kırılmış, aşka acısı ile yanmış bir kadındır ve güneşe dahi küsmüştür. Hayaletten farksız yaşamını değiştirmeye gücü yoktur bu yüzden kendisine istediği şekli verebileceği bir evlat edinir. Güzeller güzeli Estella bebekliğinden itibaren onun ellerinde büyür. Miss Havisham, Estella’dan erkeklerin kalplerini paramparça
Charles Dickens her zamanki gibi öyküsünü büyük bir olay ile başlatıyor. Pip küçücük yaşında, hapisten kaçmış bir mahkumla karşılaşıyor. Tehdit ediliyor ve korkudan titreye titreye adama yardım ediyor. Bu olay aslında Pip’in karakter gelişimi için önemli bir olay olmasının yanında kitabın da mihenk taşıdır. Charles Dickens tıpkı İki Şehrin Hikâyesi ‘nde olduğu gibi tüm karakterleri ve tüm olayları örgü gibi örmüş, okuduğunuz hiçbir şeyin öylesine yazılmadığına emin olmuş. Karakterlerin hemen hemen hepsinin hayatlarının bir noktada birbirleriyle kesişmiş olması ve araya serpiştirilmiş hayalet yanılsamaları, ufak ufak hissedilmesi amaçlanmış gerginlik ve doğaüstü spiritüel bir olay ile karşılaşacakmışsınız hissi, Dickens’ın kaleminden okumaya alıştığımız şeyler olduğundan kitap boyunca sizi hiç terk etmiyorlar.
Karakterlerin hepsi dolu dolu hikayelere sahip, her biri için ayrı ayrı roman yazılabilecek kadar enteresan hayatlar yaşıyorlar. Kitabın bir diğer mihenk taşı Miss Havisham’dır. Kendisi kalbi kırılmış, aşka acısı ile yanmış bir kadındır ve güneşe dahi küsmüştür. Hayaletten farksız yaşamını değiştirmeye gücü yoktur bu yüzden kendisine istediği şekli verebileceği bir evlat edinir. Güzeller güzeli Estella bebekliğinden itibaren onun ellerinde büyür. Miss Havisham, Estella’dan erkeklerin kalplerini paramparça
Bence Charles Dickens'in en iyi eseri. Yazarın şu ana kadar okuduğum kitapları içerisinde, gerek konu olarak, gerekse karakterler olarak en kapsamlı, en zengin , en uyumlu ve muhteşem denecek derecede özellikler yüklenmiş karakterlere sahip kitabı.
İyiyle kötünün, zenginlikle yoksulluğun, emekle beleşçiliğin, çalışmayla tembelliğin, fedakarlıkla vefasızlığın, haksızlıkla adaletin, sevgiyle nefretin, aşk ile duygusuzluğun, yardımseverlikle nankörlüğün, en önemlisi de toplumdaki statü farklılığının ve daha sayamadığım o kadar çelişkili durumların çatışmasını muhteşem bir şekilde anlatıyor yazar. Bütün bunları kitapta, o kadar güzel işliyor ki , size adeta bir edebiyat şöleni sunuyor.
Kitapta, anne ve babası olmayan dolayısıyla ablası ve eniştesi tarafından büyütülen Pip adlı çocuğun, çocukluk günleri ve sonrasındaki başına konan talih kuşuyla değişen hayatı anlatılmaktadır. Kitabın ilk üçte ikilik bölümü akıcı olmasına rağmen durağan bir şekilde seyretmektedir. Fakat buna rağmen keyifle ve garip bir duygusallık içerisinde okunmaktadır. Son iki yüz sayfalık kısımda ise kitap tamamen şekil değiştirmekte olup hem akıcılık ve sürükleyicilik müthiş derecede artmakta, hem de duygusallık daha da yoğunlaşmaktadır.
Bende çok büyük duygusal etki bırakan birkaç kitaptan biri olan bu eser, çok büyük keyif alarak okuduğum ve bitmesini hiç istemedeğim nadir kitaplardan biri olarak hafızamdaki yerini aldı.
Aslında hakkında sayfalarca analiz yapılıp, övgü dolu sözler yazılmayı hak eden ve bir edebiyat şaheseri olan bu kitabı, mutlaka ama mutlaka okunması gereken klasiklerden biri olarak değerlendiriyorum. Ve okunmasını da kesinlikle tavsiye ediyorum.
Gurur, Sevgi ve Affedişle Dokunan İçsel Bir Yolculuk
Büyük Umutlar kitabı, benim için yalnızca bir roman değildi… Sanki kendi içimdeki büyümeyi, hayal kırıklıklarını, gururla yüzleşmeyi ve en çok da kalbin yoluna nasıl döndüğümü anlatan bir iç yolculuktu. Bazı sayfalarda sıkıldım, bazı bölümlerde nefesim kesildi… Ama ne olursa olsun Charles Dickens’ın o ağır ve sabır isteyen dokuması beni hep içeri, daha derine çekti.
Hikâyenin merkezindeki Pip…
Küçük, ürkek bir çocuğun bir mezarlıkta titreyen yüreğiyle başladı her şey. Ben o sayfaları okurken Pip’in o ilk korkusunda kendi çocukluğumun ürkek anlarını hissettim. Sanki o soğuk ve sisli mezarlıkta yalnız başına duran benmişim gibi…
Sonra Miss Havisham’ın o donmuş zamanı…
Evin içindeki o çürümüşlük, küflenmiş pasta, zamana takılı kalmış elbise… Bunlar bana sadece bir karakterin değil, bazen insanın kendi içinde sakladığı küflenmiş acıların da resmi gibi geldi. Ve her kapıdan girişimde kalbimde bir ürperti hissettim:
“İşte, insanın kendisini yıllarca hapsettiği yer böyle bir şey olmalı…”
Ve Estella…
Soğuk, mesafeli, dokunulmaz. Pip’in gözünde bir yıldız ama yaklaşınca hep yakan bir ışık. Onu okurken kendi hayatımdaki ‘ulaşılamayanlara’ dokundum. Belki çok istedim ama ilk dokunuşta yüreğimi üşüten, aklımı karıştıran, ama buna rağmen vazgeçemediğim o hislere benziyordu Estella.
Pip büyüdükçe ve “ Büyük Umutlar”ın kendisine verildiğini öğrendikçe içimde tuhaf bir gurur – ama aynı anda hafif bir acı – hissettim. Çünkü biliyordum:
İnsanın bir anda yükselmesi, çoğu zaman onu kendi köklerinden uzaklaştırır.
Pip’in Joe’ya karşı utancı…
İşte beni en çok acıtan yerlerden biri buydu. Çünkü Joe’nun o tertemiz kalbi, karşılıksız sevgisi… Bu dünyada çok az insanda bulunur. Pip onu geride bıraktığında içinde bir parça kırıldı, bende de bir parça… Çünkü büyümek bazen teşekkür etmediğimiz o iyilikleriRoman
Büyük Umutlar kitabı, benim için yalnızca bir roman değildi… Sanki kendi içimdeki büyümeyi, hayal kırıklıklarını, gururla yüzleşmeyi ve en çok da kalbin yoluna nasıl döndüğümü anlatan bir iç yolculuktu. Bazı sayfalarda sıkıldım, bazı bölümlerde nefesim kesildi… Ama ne olursa olsun Charles Dickens’ın o ağır ve sabır isteyen dokuması beni hep içeri, daha derine çekti.
Hikâyenin merkezindeki Pip…
Küçük, ürkek bir çocuğun bir mezarlıkta titreyen yüreğiyle başladı her şey. Ben o sayfaları okurken Pip’in o ilk korkusunda kendi çocukluğumun ürkek anlarını hissettim. Sanki o soğuk ve sisli mezarlıkta yalnız başına duran benmişim gibi…
Sonra Miss Havisham’ın o donmuş zamanı…
Evin içindeki o çürümüşlük, küflenmiş pasta, zamana takılı kalmış elbise… Bunlar bana sadece bir karakterin değil, bazen insanın kendi içinde sakladığı küflenmiş acıların da resmi gibi geldi. Ve her kapıdan girişimde kalbimde bir ürperti hissettim:
“İşte, insanın kendisini yıllarca hapsettiği yer böyle bir şey olmalı…”
Ve Estella…
Soğuk, mesafeli, dokunulmaz. Pip’in gözünde bir yıldız ama yaklaşınca hep yakan bir ışık. Onu okurken kendi hayatımdaki ‘ulaşılamayanlara’ dokundum. Belki çok istedim ama ilk dokunuşta yüreğimi üşüten, aklımı karıştıran, ama buna rağmen vazgeçemediğim o hislere benziyordu Estella.
Pip büyüdükçe ve “ Büyük Umutlar”ın kendisine verildiğini öğrendikçe içimde tuhaf bir gurur – ama aynı anda hafif bir acı – hissettim. Çünkü biliyordum:
İnsanın bir anda yükselmesi, çoğu zaman onu kendi köklerinden uzaklaştırır.
Pip’in Joe’ya karşı utancı…
İşte beni en çok acıtan yerlerden biri buydu. Çünkü Joe’nun o tertemiz kalbi, karşılıksız sevgisi… Bu dünyada çok az insanda bulunur. Pip onu geride bıraktığında içinde bir parça kırıldı, bende de bir parça… Çünkü büyümek bazen teşekkür etmediğimiz o iyilikleriBüyük Umutlarımız Şöylemesine MaviydiCharles Dickens'ın kalemine tekrar hayran olduğum eşsiz bir eser. Yazar İki Şehrin Hikâyesi eserinin başlangıcında gizemli bir olayla başladığı gibi bu eserde de gizemli bir olayla başlayarak bizi direk içerisine çekiyor. Bambaşka insanların, çok gizemli birbirinden bağımsız hayatların nasıl puzzle parçaları gibi birbirine bağlandığını görüp her bölümde ayrı heyecan ile okudum.
Çocuk psikolojisinde nasıl ki en ufak şeylerin, bir tahtadan atın çocuğun gözünde dev bir İrlanda atı gibi devasa gözükebileceği, en ufak haksızlıkların bile onları nasıl yaralayabileceği harika anlatılmış. Çocukların mantıksız şeyler olsa da korku nedeni ile ne sırlar sakladığını vurguluyor. Ebeveynler çocuklarını büyüttükleri için çocukların onlara minnet duyması mı gerekli? Çocuklar dünyaya gelmeyi kendileri mi seçti? Bunu çoğu insan bilir anne ve babalar çocuk sahibi olmayı kendileri seçmiştir peki ya anne ve baba çocuğunu büyütemeden yaşam mücadelesinden vazgeçip bir mezar taşına isimleri yazılırsa geriye kalan bir birey tarafından büyütülürse ne olur? Ona minnet duymalı mıdır? 
Oğuz Atay gibi anlaşılmamak diye bir şey vardır bu hayatta peki ya bir çocuğun anlaşılmamak kaygısı ve korkusu onu hangi psikoloji içine sokar?
Bir mezar taşıyla başlayan hikayemiz meğer büyük umutlarımızın da mezar taşı olacakmış onları topraktan da derine kalbimize gömmek zorunda kalmışız. "Yazık" işte bu sözcük içimizin tek kelimelik özeti gibi için için ağlamak, geleceğe umutlar ekerken geçmişimize vefasızlık yaptığımız bir vicdan azabı gibi karşımızda duruyor bu eser.
Belki de birini asıl sevmemizin nedeni onu sevmemize izin vermesi olmuştur. 
Tehlikeli Oyunlar eserinde Oğuz Atay'ın dediği gibi "Bu kalbin birini sevmeye ihtiyacı vardı ve sen bunu anlamadın." Eserde birçok öğüt de verilmeden geçilmiyor hakkaniyetli olmak yüksek bir insan olmakDuygu/Düşünce
Charles Dickens'ın kalemine tekrar hayran olduğum eşsiz bir eser. Yazar İki Şehrin Hikâyesi eserinin başlangıcında gizemli bir olayla başladığı gibi bu eserde de gizemli bir olayla başlayarak bizi direk içerisine çekiyor. Bambaşka insanların, çok gizemli birbirinden bağımsız hayatların nasıl puzzle parçaları gibi birbirine bağlandığını görüp her bölümde ayrı heyecan ile okudum.
Çocuk psikolojisinde nasıl ki en ufak şeylerin, bir tahtadan atın çocuğun gözünde dev bir İrlanda atı gibi devasa gözükebileceği, en ufak haksızlıkların bile onları nasıl yaralayabileceği harika anlatılmış. Çocukların mantıksız şeyler olsa da korku nedeni ile ne sırlar sakladığını vurguluyor. Ebeveynler çocuklarını büyüttükleri için çocukların onlara minnet duyması mı gerekli? Çocuklar dünyaya gelmeyi kendileri mi seçti? Bunu çoğu insan bilir anne ve babalar çocuk sahibi olmayı kendileri seçmiştir peki ya anne ve baba çocuğunu büyütemeden yaşam mücadelesinden vazgeçip bir mezar taşına isimleri yazılırsa geriye kalan bir birey tarafından büyütülürse ne olur? Ona minnet duymalı mıdır? Oğuz Atay gibi anlaşılmamak diye bir şey vardır bu hayatta peki ya bir çocuğun anlaşılmamak kaygısı ve korkusu onu hangi psikoloji içine sokar?
Bir mezar taşıyla başlayan hikayemiz meğer büyük umutlarımızın da mezar taşı olacakmış onları topraktan da derine kalbimize gömmek zorunda kalmışız. "Yazık" işte bu sözcük içimizin tek kelimelik özeti gibi için için ağlamak, geleceğe umutlar ekerken geçmişimize vefasızlık yaptığımız bir vicdan azabı gibi karşımızda duruyor bu eser.
Belki de birini asıl sevmemizin nedeni onu sevmemize izin vermesi olmuştur. Tehlikeli Oyunlar eserinde Oğuz Atay'ın dediği gibi "Bu kalbin birini sevmeye ihtiyacı vardı ve sen bunu anlamadın." Eserde birçok öğüt de verilmeden geçilmiyor hakkaniyetli olmak yüksek bir insan olmakYazar Hakkında
Charles DickensYazar · 78 kitap
Charles Dickens (7 Şubat 1812 – 9 Haziran 1870), İngiliz yazar.
Memur bir babanın oğlu olarak 1812 yılında doğan Dickens'ın ilk yılları refah içinde geçse de babasının borçları yüzünden hapse girmesiyle sefaletle tanıştı. Henüz 11 yaşında iken bir boya fabrikasında çalışmak zorunda kaldı. 15 yaşında bir avukatın yanına giren genç Dickens, öğrenmeye meraklı olduğu için boş zamanlarında stenografi öğrendi. 1835 yılında Morning Chronicle gazetesine stenograf olarak girdi ve 1835'te 'Boz' takma adıylaBoz'un Karalamaları başlığında notlar yayımlamaya başladı.
1837'de ise esas onu ünlendirecek olan Bay Pikvik'in Serüvenleri adlı kitabını yayımladı. Aynı yıl içinde Catherine Hogarth ile evlendi. 1840 yılında ölen baldızı Mary'e ithaf ettiği Antikacı Dükkanı romanını yayımladı.
1840'ta Amerika'ya gitti ve burada büyük bir coşkuyla karşılandı, ama Genel Okur İçin Amerika Notları kendisini o kadar içtenlikle ağırlamış olanlarda şiddetli tepkilere yol açtı. 1843 ile 1846 arasında bol bol seyahat eden Dickens, bu seyahatlerde dönemin ünlü yazarlarıyla tanışma fırsatı buldu. Bu dönemde yine Daily News gazetesini ve Household Words dergisini çıkardı.
1858 yılında karısından ayrılan Dickens, bu dönemden itibaren yine sık sık seyahate çıktı, konferanslar verdi. Ama sonunda çok yoruldu ve Gadshill'deki evinde istirahate çekilmek zorunda kaldı. 1870'te de şöhretinin zirvesindeyken öldü. Mezarı Londra'daki Westminster Kilisesi'nde bulunmaktadır.
