Therese Raquin
Emile ZolaYazar:
Emile Zola
Çevirmen:
Ruveyda Ertaş
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
232
Basım Tarihi:
Mayıs 2020
İlk Yayın Tarihi:
1867
Yayınevi:
Dorlion Yayınevi
Orijinal Adı:
Thérèse Raquin
ISBN:
9786052497739
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
26 diğer baskı · Tümünü Göster
Therese Raquin
1.381 okunmaVarlık Yayınları · Haziran 2010 · 167 s.
Therese Raquin
392 okunmaAyrıntı Yayınları · 30 Haziran 2018 · 272 s.
Therese Raquin
199 okunmaBordo Siyah Yayınları · Ocak 2003 · 301 s.
Therese Raquin
214 okunmaYordam Kitap · Kasım 2021 · 240 s.
Therese Raquin
146 okunmaDorlion Yayınevi · Mayıs 2020 · 232 s.
Therese Raquin
146 okunmaMorpa Kültür Yayınları · 31 Aralık 2002 · 275 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Cinsel dürtü dolayısıyla bir iradenin insanı köleleştirmesii tezi ne kadar da doğru..ne kadar tuhaf ne kadar acı . Asıl şeytan içimizdeki cinsel dürtü değil mi ?
Konu cinsel ilişki üzerine hayatlarına yön veren mahluklari anlatan her yazar ,her kitap çok ilgimi çekmiştir çünkü hepsinin o muazzam sonunun aynı olduğunu görmek üzdüğü ile kalmıyor bir o kadarda sevindiriyor çünkü biz ne kadar kabul etmesek bile hayvansal bir içgüdü...
Kadın bir tensel haz , cinsel haz nesnesi mi gerçekten ? Erkeğin onu böyle görmesini bir nebze bile anlasam ( ki meşru değil bu ) kadının kendine bunu yapıyor olması kendini bir obje olarak görmesi ne akdar acı ne kadar çirkin ...
Bu konularda Tolstoy üzerine iyi yazan görmem tanımam
Stefan zweig 'de güzel yazıyor şimdi Emile Zola'nin okuduğum ilk kitabiydi açıkçası çok beğendim çok akiciydi elime aldığım gibi bir çırpıda okumak istedim dem dem boğazım düğümlendi dem dem Raguin'in acılarını iliklerime kadar hissettim . Başta bana kapağından olsa gerek kitabın ismi vs saçma geldi ama Emile Zola çok okunan bir yazar okuyayım dedim pişman olmadım kitabı okuyunca kapağı size anlam ifade edecek bence okunması gereken bir kitap . Emile Zola
Emile Zola
Yıkılma Manzaraları
'Therese Raquin' romanında Emile Zola, aynen 'Hayvanlaşan İnsan' romanında olduğu gibi işlenen herhangi bir cinayetin, cinayet amacına ne derecede fayda sağladığı ve cinayet işleyenin veya işleyenlerin içsel hesaplaşmalarını ne derecede geçiştirebildiği gibi sorunları irdeliyor. Bu doğrultuda Dostoyevski'nin mâlum romanı da meşhurdur fakat Dostoyevski, şiddet yasasını yatıştırma endişesini yüklenirken çağdaşı sayılabilecek Emile Zola, şiddetin dozajından ödün vermeyi edebi tarzına hiç uygun görmemiş. Therese Raquin ve Hayvanlaşan İnsan romanlarında bu duruma evet, şahit oluyoruz...
Romanımızda öyle ya da böyle, bir gâye için bir cinayet işleniyor, artık olan oluyor, kahramanlarımız bakalım amaçlarına ulaşabilecekler mi? Her şey planlandığı gibi yeşerecek mi? Okuyalım görelim. Psikolojik sarsıntıları, bunalımları, cinnetleri, krizleri, nevrotik çöküntüleri ve bunlar gibi yıkılma manzaralarını okuyup hayretlere düşmeyi seviyorsanız bu kitabı okuyunuz derim. Hikayenin ana karakterleri birbirlerinin üzerine kusuyorlar desem abartmış olmam. Bu inceleme yazısının yorum bölümüne bir şarkı bağlantısı yazıp, bu şarkının sözlerinin romandaki ikilinin diyaloglarına uygun olduğunu düşündüğümü söyleyerek, Usta'nın 'Hayvanlaşan İnsan' romanın yazdığım #45020058 numaralı yorumun son sözlerini tekrar yazıp konuyu kapatıyorum:
"İçinizdeki hayvanla tanışıp, öfkeyle yarışmamanız dileğiyle, iyi okumalar..."
#spoiler
Öncelikle kitabın dilini çok sevdiğimi belirtmek istiyorum. Kendimi sürekli karakterlerin yerine koyarak okudum. Yazar basit bir konuyu çok derin bir şekilde işlemişti bana göre. Zaten yazar natüralizm akımının ilk ve en önemli temsilcilerinden biri. Bu yüzden kitapta her şey tüm doğallığıyla ortadaydı bana kalırsa. Birçok yerde Therese açısından düşündüm. Yaşadığı hayat ne kadar boğucuydu onu bir cinayete kadar sürükledi. Aslında burada şunu anladım insan kendi zevkleri için gözünü karartıp ne çok şey yapabiliyomuş. Ancak böyle boğucu bir hayat kimsenin hayatını söndürme hakkını vermez insana. Yaptıkları geri dönüşü olmayan bir şeydi ve bence acı çekmeleri, dehşete düşmeleri çok yerinde oldu çünkü Therese ve Laurent’in başkalarının mutsuzluğu üzerine mutluluk kuramayacağı başından belliydi. Onlarınki kısa bir süreliğine var olan bir tutkuydu. Ve bu tutku, aradaki engeller dehşet verici bir şekilde ortadan kalkınca yok oldu.
Aslında birçok yeri tahmin ediyordum ancak karakterlerin anlatılış şekli, duygu durumları o kadar güzeldi ki böyle basit bir konu daha derin anlatılamazdı diye düşündüm. Psikolojik analizlerin olduğu kitapları çok severim ve bu kitap da favorilerim arasında yerini aldı. Anlatım, karakterler, olaylar vs her şey yerli yerindeydi. Ne eksik ne fazla. Çok ama çok sevdim ben kitabı böyle bir eseri okuma şansı elde ettiğim için çok mutluyum.
Therese küçükken ailesi ölür ve varlıklı olan teyzesinin yanına getirirler. Therese ile aynı yaşında olan oğlu hep hasta olan oğluyla birlikte yaşar beraber uyur hatta beraber ilaç içerler. Bir gün olur teyzesine olan gönül borcunu ödemek için hiç sevmediği hep hasta olan oğluyla evlenir. Ama hiç sevmez hep nefret eder bir gün camille arkadaşı olan Laurent i eve getirir Laurent çalısmayı hiç sevmeyen rahat yaşamayı seven biridir ama yakışıklı uzun biridir . Therese kocasının arkadaşı olan Laurent e aşık olur her ikiside birbirini sever gizli gizli buluşup yakınlaşırlardı. Therese Laurent le olduğu bir gün Camille den kurtulmak istediğini sonra da beraber yaşamayı istediğini söyler. Aradan bir kaç gün geçtikten sonra Laurent Therese ye Camille yi nehirde boğacağını söyler ve hep birlikte kayığa binerler iyice açıldıktan sonra Laurent Camille'yi nehre atar ve Camille ölür . Bu ölüm Therese ile Laurent i birleştireceği yerde birbirinden tamamen uzak tutar . Yaklaşık 2 yıl geçtikten sonra evlenirler ama hiçbir şey yolunda gitmez çünkü yatakta , koltukta ,dolapta her yerde Camille'nin hayaletini görürler . Geceleri korkudan hiç uyuyamazlar . Laurent işini bırakıp resim çizmek ister ama her resim çizdiğinde Camille'nin yüz hatlarını çizer ve çizmeyi bırakır. Gel zaman git zaman artık iyice birbirinden nefret ederler . Artık birbirlerine fiziksel , ruhsal zararlar vermeye başlarlar. Bir gün Laurent therese yi öldürmek ister ve arkadaşı olan birinden toz yapımında kullanılan zehiri alır aynı gün Therese de Laurent i öldürmek için bıçağını hazırlar. Ve gece olunca ikisi birbirlerini öldüreceğini görür. Sarılıp birlikte ağladıktan sonra Therese zehri alıp yarısını içer diğer yarısınıda Laurent içer ve birbirlerinin üstüne yığılıp ölürler.
İhanetin ne denli yıkıcı olduğunu, insanların içinde bulundukları koşulların onlara neler yaptırabileceğini oldukça gerçekçi bir dille anlatıyor.Uzun süre etkisinden kurtulamadım.Yazarın, hikayede arka planı betimlemeleri çok güzel.Zaman zaman rutubet kokusunu hissediyorsunuz burnunuzda, zaman zaman sıcağın yapış yapışlığını teninizde.Tavsiye ederim.
İÇ HESAPLAŞMANIN ROMANIDüşünce
Puan vermedi·240 syf.·
2026 12. kitabı
“Gelecek umutsuz olunca
insana bugünkü hayatı da zehir olur. (s.220)
Natüralizmin manifestosu haline gelen eserlerin başlangıç noktalarından birisi olarak kabul edilen 
Therese Raquin (1867) Emile Zola (1840–1902)’nın 26 yaşındayken kaleme aldığı, edebiyat dünyasında onu tanıtan ilk büyük romanı sayılıyor. Anlatımındaki laboratuvar titizliğiyle karakterlerini ahlaki yargılarla yüceltmeden ya da aklamadan, onların içinde bulundukları durumda içgüdülerini, korkularını ve zayıflıklarını soğukkanlı bir gözle izliyor. İkinci baskısında önsözünde kitabın muhtevasına böyle değiniyor;
Therese Raquin' de ben birtakım kişileri değil, insan yaradılışındaki fizyolojik etkenleri incelemek istedim. Bütün kitap buna dayanır. Bunun için de, akıllarını hiçbir şekilde dinlemeyen, özgür iradeden yoksun, olduğu gibi sinirlerinin, kanlarının buyruğu altında yaşayan kişileri ele aldım. Therese'le Laurent insan biçiminde birer hayvandır, başka bir şey değil. Bu hayvanlarda ihtirasın nasıl sinsi sinsi çalıştığını, içgüdülerin onları nelere kadar sürükleyebileceğini, bir sinir bunalımı sonunda beyinlerinin nasıl allak bullak olacağını adım adım izlemeye çalıştım. (Zola’nın Savunması)
Karakterlerini birer birey olarak değil, insan hayvanlar olarak analiz ettiğini belirtiyor. Therese Raquin de bu doğrultuda, insanı olması gereken halini değil, olduğu haliyle yakalıyor. Kapalı bir mekanın nemli havasından gündelik rutinin eziciliğine kadar her ayrıntıyı, karakterlerin ruhunda yankılanan tutuma çeviriyor. Eserdeki karakterlerin gelişen olaylarını hızla tüketmekten çok okurken yavaş yavaş daralan bir çemberin içine alıyor. Arzunun, suçun ve pişmanlığın bedende ve zihinde nasıl bir sinir sarsıntısına dönüştüğünü adım adım kelimeleriyle örüyor.
Romanı Paris’in boğucu bir köşesinde küçük
Therese Raquin (1867) Emile Zola (1840–1902)’nın 26 yaşındayken kaleme aldığı, edebiyat dünyasında onu tanıtan ilk büyük romanı sayılıyor. Anlatımındaki laboratuvar titizliğiyle karakterlerini ahlaki yargılarla yüceltmeden ya da aklamadan, onların içinde bulundukları durumda içgüdülerini, korkularını ve zayıflıklarını soğukkanlı bir gözle izliyor. İkinci baskısında önsözünde kitabın muhtevasına böyle değiniyor;
Therese Raquin' de ben birtakım kişileri değil, insan yaradılışındaki fizyolojik etkenleri incelemek istedim. Bütün kitap buna dayanır. Bunun için de, akıllarını hiçbir şekilde dinlemeyen, özgür iradeden yoksun, olduğu gibi sinirlerinin, kanlarının buyruğu altında yaşayan kişileri ele aldım. Therese'le Laurent insan biçiminde birer hayvandır, başka bir şey değil. Bu hayvanlarda ihtirasın nasıl sinsi sinsi çalıştığını, içgüdülerin onları nelere kadar sürükleyebileceğini, bir sinir bunalımı sonunda beyinlerinin nasıl allak bullak olacağını adım adım izlemeye çalıştım. (Zola’nın Savunması)
Karakterlerini birer birey olarak değil, insan hayvanlar olarak analiz ettiğini belirtiyor. Therese Raquin de bu doğrultuda, insanı olması gereken halini değil, olduğu haliyle yakalıyor. Kapalı bir mekanın nemli havasından gündelik rutinin eziciliğine kadar her ayrıntıyı, karakterlerin ruhunda yankılanan tutuma çeviriyor. Eserdeki karakterlerin gelişen olaylarını hızla tüketmekten çok okurken yavaş yavaş daralan bir çemberin içine alıyor. Arzunun, suçun ve pişmanlığın bedende ve zihinde nasıl bir sinir sarsıntısına dönüştüğünü adım adım kelimeleriyle örüyor.
Romanı Paris’in boğucu bir köşesinde küçük
Therese Raquin; yetim bir kız çocuğu olarak halasının yanında yaşamaya başlayan Therese’nin öyküsünü anlatır. Therese sevilmesine, değer görmesine rağmen, sahipsizliğinin gölgesi altında büyür. İsteklerini, arzularını, gerçek karakterini perdelemek zorunda kalır.
Hayatta seçme şansı olmaz Therese’nin, fikri sorulmaz zaten kendisi de bütün kararlarda sessizliğe bürünür, önüne konulan neyse onu kabul eder.
Büyüdüğünde halasının oğlu Camille ile evlenir, halası ile birlikte kendi tuhafiye dükkanlarında çalışır, dükkanın üst katı üçünün birlikte yaşadıkları evdir. Hayat bu şekilde yaşanırken, bir gün kocasının arkadaşı Laurent bu dükkana gelir.
Laurent aynı zamanda resim de yapar ve Camille’nin tablosunu yapmak üzere evlerine gelmeye başlar, yavaş yavaş aile içine girer.
Bu ziyaretler sırasında Therese ve Laurent arasında yasak bir tutkunun tohumları atılmaya başlar. Bu yasak aşk onları aldıkları bir kararla birlikte günden güne felakete sürükler.
Emile Zola’nın 1867 yılında henüz 26 yaşında kaleme aldığı ve ona ün kazandıran kitabı Therese Raquin. Kitap natüralizmin en güzel örneklerinden biri. Yayınlandığı dönemde, toplumsal ahlaka aykırı olduğu gerekçesi ile oldukça eleştirilmiş.
Emile Zola bu eleştirilere cevaben:
“Ben Therese ile Laurent'da tutkuların gizli işleyişini, içgüdünün itişlerini, bir sinir krizi sonunda meydana çıkan zihin bozukluklarını adım adım kovalamaya çalıştım... Amacım her şeyden önce bilimseldi... Ayrı mizaçta iki insan arasında olabilecek garip bir birleşmeyi anlatmaya çabaladım. Roman dikkatle okununca görülecektir ki, her bölüm, meraklı bir fizyoloji olayının incelenişidir..." demiştir.
Kitabı okuyanlar bu açıklamanın çok da yerinde olduğunu görecektir.
Kitap oldukça sürükleyici, anlatımı çok canlı, tüm çıplaklığıyla yazılmış. Emile Zola
“Bir dramın okuru gırtlağından yakaladığını unutmayınız. Seyirci öfkelenir ama unutmaz. Ona kâbuslar gördürecek, hiç olmazsa hafızasında yer edecek aşırı kitaplar sunmak gerekir.”
Emile Zola
Dünyanın geri kalanı Zola’nın döneminde realizm akımı ile mücadele ederken Zola bir tık öteye giderek ‘Natüralizm’ kavramını edebiyata kazandırmıştır. Hükümete kafa tutan ve meydan okuyan tavrı ile 
Suçluyorum'daki beyanatlarından dolayı hapis cezası almışlığı da vardır. Tarzını ve dik kafalılığını 
D. H. Lawrence ile bağdaştırmak mümkün; farklı dönemler ve coğrafyalarda olsalar da, iki yazarın temsil ettikleri toplumları dehşete düşürmek konusunda yarattıkları etki neredeyse eşdeğer…
Therese Raquin romanı Zola’nın 1867’de 
Marsilya'nın Gizemleri ile birlikte eşzamanlı olarak yazıp yayımladığı ve edebiyat çevrelerinde epey şiddetli bir polemiğe yer açan bir eserdir. Zola’nın bu tepkiyi öngördüğünü, hatta adını duyurmak için bunu özellikle istediğini düşünmek yanlış olmaz. Bununla alakalı olarak, arkadaşı Valabrègue’e “Kendimi her şeyimle bu işe adadığıma inanıyorum. Hatta bazen acaba biraz fazla mı tutkulu davrandım, İmparatorluk savcısını kızdırır mıyım, diye düşünmüyor değilim. Doğrusu şu ki, hapishanede birkaç ay geçirmek beni korkutmuyor.” demiştir.
Nitekim, bu roman da tıpkı {1856’da yayımlanıp da hakkında soruşturma başlatılan} 
Madam Bovary gibi fazlaca müstehcen ve ahlaka mugayir bulunmuştu. Bununla birlikte, ahlaksızlığa teşvik suçundan 
Gustave Flaubert’in 1857’de görülen davasındaki beraatinin ardından Madam Bovary
Emile Zola
Dünyanın geri kalanı Zola’nın döneminde realizm akımı ile mücadele ederken Zola bir tık öteye giderek ‘Natüralizm’ kavramını edebiyata kazandırmıştır. Hükümete kafa tutan ve meydan okuyan tavrı ile Suçluyorum'daki beyanatlarından dolayı hapis cezası almışlığı da vardır. Tarzını ve dik kafalılığını D. H. Lawrence ile bağdaştırmak mümkün; farklı dönemler ve coğrafyalarda olsalar da, iki yazarın temsil ettikleri toplumları dehşete düşürmek konusunda yarattıkları etki neredeyse eşdeğer…
Therese Raquin romanı Zola’nın 1867’de Marsilya'nın Gizemleri ile birlikte eşzamanlı olarak yazıp yayımladığı ve edebiyat çevrelerinde epey şiddetli bir polemiğe yer açan bir eserdir. Zola’nın bu tepkiyi öngördüğünü, hatta adını duyurmak için bunu özellikle istediğini düşünmek yanlış olmaz. Bununla alakalı olarak, arkadaşı Valabrègue’e “Kendimi her şeyimle bu işe adadığıma inanıyorum. Hatta bazen acaba biraz fazla mı tutkulu davrandım, İmparatorluk savcısını kızdırır mıyım, diye düşünmüyor değilim. Doğrusu şu ki, hapishanede birkaç ay geçirmek beni korkutmuyor.” demiştir.
Nitekim, bu roman da tıpkı {1856’da yayımlanıp da hakkında soruşturma başlatılan} Madam Bovary gibi fazlaca müstehcen ve ahlaka mugayir bulunmuştu. Bununla birlikte, ahlaksızlığa teşvik suçundan Gustave Flaubert’in 1857’de görülen davasındaki beraatinin ardından Madam Bovary
Yok artık dedirten türden (+spoiler içerirEdebiyat
Kitap baştan aşağı korkularla dolu.
Kitapta adı geçen herkes öncelikle kaybetmekten korkuyor. Kimi aşkını, kimi oğlunu, kimi tembellik yaptığı tıka basa yiyip içtiği hayatı, kimi de hayatını..
Kitap hasta bir çocuk olan camille' nin çocukluğundan beri ilaçlarla ve hastalıkla mücadele etmiş olduğu hayatını anlatıyor. Çocuk en sonunda kendi kuzeni olan therese ile evlenir. Ve hayatına mal olacak bu hatayı yapar. Paris'e taşınır. Paris'te çocukluk arkadaşı olan laurent ile karşılaşır. Bir hata daha yapıp evine getirir. Böylece hikayemizin konusu olan iki katil gözü yaşlı Bir anne ve genç yaşta ölmüş bir adamın hikayesi başlar. Her gece görülen kabuslar her gece çekilen acılar ve psikolojik bunalımlar sonucu birbirini öldürmek üzere olan iki katil ve aynı zamanda evli çift.. keyifli okumalar...
THERESE RAQUIN-EMILE ZOLA,240 sayfa
Gerçek,Germinal ve Apartman’dan sonra okuduğum dördüncü Emile Zola kitabı Therese Raquın.Muhteşem bir iç hesaplaşma kitabı…
Yazar,bu kitapta insanların düşüncelerini,çıkara dayanan ilişkilerini muazzam bir şekilde yansıtmış.İnsanların tüm çirkinliklerini olduğu gibi ortaya dökmüş.Tabi o dönemde bunlar çok yadırganacak,yargılanacak,ahlaki yönden son derece kötü gözle bakılacak konular,günümüze bakıldığında o kadar masum kalıyor ki yazılanlar.İnsan düşünmeden edemiyor o dönem mi şimdi mi toplum daha ahlaklı,daha çıkarsız hesaplar içinde diye.
1867 yılında yayımlanan kitap o dönem edebiyat dünyasında büyük bir gürültü koparmış,yazarın gerçekçi tutumu yargılanmış,öfkeyle karşılanmıştır.Zola kitabın ikinci baskısına bir önsöz ekliyor ve çok güçlü bir savunma yaparak,açtığı çığırı anlatıyor.Bu önsözle yazar adeta toplumla iç hesaplaşma yapıyor.Okuduğum bu baskıda da altı sayfalık önsöz yer alıyor.
Therese Raquin, halası tarafından kuzeniyle evlendirilmiş ve mutsuz bir evlilik geçiren genç bir kadının hikâyesini anlatmaktadır. Therese Raquin; ailesini yitirmiş, halasının yanında büyüyen bir genç kadın. Halası ve halasının hasta oğlu Camille ile birlikte yaşıyor. Yaşamak denilebilirse buna tabi…Therese’in kocası Camille, hastalıklı,şımarık ve bencil bir adam.Therese ise küçük yaştan beri duygularını bastırmış ve kuzeninin hastalıklarını paylaşmak zorunda kalmıştır. Hatta halası çoğu zaman oğluna verdiği ilaçları yeğenine de içirmiştir.
Therese annesinin Afrikalı(Cezayir) genlerinden ve güçlü kişiliğinden aldığı kıvılcım ve tutkuyla halasından çok farklı bir kadındır.Bastırılmış duyguları kocasının çocukluk arkadaşı Laurent ile ortaya çıkar.
Therese fırsat doğduğunda Camille'nin yakın arkadaşı Laurent'le birlikte çalkantılı ve tutkulu
Yazar Hakkında
Emile ZolaYazar · 56 kitap
Émile François Zola (2 Nisan 1840 – 29 Eylül 1902), Fransada natüralizm akımının öncüsü olan ünlü bir yazardır. Zolanın edebiyat dışındaki şöhreti ise, Dreyfus Davasında takındığı aydın tavrından kaynaklanmaktadır. 1897 yılında Fransız ordusunda Yahudi olması nedeniyle askeri yargının duyarsızlığına kurban giden yüzbaşı Dreyfus’u hükümetin bütün baskılarına rağmen savunan ve Fransa devlet başkanına hitaben “İtham Ediyorum” makalesini yayınlayan Zola, baskılardan dolayı Fransayı terkedip bir süre Londrada yaşamak zorunda kaldı. Çabaları sonucunda Dreyfus Davasının yeniden görülüp adaletin yerini bulması sonucu yurduna döndü. Émile Zola, 1902 sonbaharında,kaldığı otelin yatak odasında duman zehirlenmesinden öldü. “Nana”, “Germinal” ve “Meyhane” en tanınmış romanlarıdır.Tüm romanlarında,doğal ve gerçekçi bir tarzla,hayatın zorluklarından bahsedilir.Örneğin Nana adlı romanda yokluktan dolayı batağa sürüklenen bir genç kızın dramı,büyük bir gerçekçilik ve dramla anlatılır.
