• 256 syf.
    ·4/10
    Acemice yazılmış fantastik bir kitap.
    Eskilerin masal dilinin ve öğelerinin zamanımıza acemice taşınmış hali.
    İslami sembollerle anlatılan öyküler arasındaki bağlantı ve geçiş çok zayıf kalmış.
  • 296 syf.
    ·4 günde·Beğendi·9/10
    "İki arkadaştan birinin en belirgin lakabı el-Emin (Güvenilir insan)dır. Diğerinin ise "es-Sıddîk"tır, yani pek doğru insan."

    Teymoğulları kabilesine mensup Ebu Bekir, Abdulmuttalib hanedanından Muhammed b. Abdullah'ı çocukluk yıllarında tanıdı. İslam'dan önce Arap toplumunda yaygın olan içki, fuhşiyat, putlara tapma, kan davaları garabetlerinden arınmış olarak toplumdan farklı bir yaşam biçimini tercih etmişti.

    İslam'dan önce tüm bu küfürlerin insan doğası ve fıtratına aykırı olduğunu gözlemleyen bir avuç insan, kıyamete kadar en büyük rehber olacak bir uyarıcının gelmesini beklemekteydi.

    Hak dininden önceki 38 yıllık yaşamında müşriklerin benimsediklerinden yüz çeviren Kuhafe oğlu Ebu Bekir, tevekkül ehli o kişilerden biriydi; evvelâ Allah yolunda, Peygamber'in en yakın, en sevgili, en vefalı arkadaşı olarak insanların en hayırlısı olacaktı.

    Binlerce yıllık yaşamda Asr-ı Saadet devrinde yaşayıp, ashabtan biri olarak Allah'ın elçisini dünya gözüyle görerek muhabbetine nail olmak emsalsiz bir şey olsa gerektir. Ashab tüm bedellere göğüs gerebilmiş, çileli yolculuklara, açlıklara, savaşlara, boykot yıllarına tahammül edebilme tıynetini seve seve feda edebilmişlerdir. Taif'te taşlanan Peygamber'in önüne siper olan Zeyd, savaş anında Peygamberin vücudundan çıkardığı maddeyle birlikte ön dişlerini kaybeden Ebu Ubeyde ve Peygamber uyanmasın diye yılanın kendisini sokmasına izin veren Ebubekir gibi dirayetli, ferasetli üstün insanlar vardı. Dünyada yenilgi yüzü görmeyen komutan Halid Bin Velid, Arapların dehası Amr bin As, binlerce hadis rivayet eden Ebu Hureyre, Enes bin Malik, Abdullah bin Ömer gibi kuvvetli hafıza ve zekaya sahip sahabeler, ümmetin 'seçilmiş' neferleri gibiydiler. İşkencelerin en şiddetlisine maruz kalan sahabelerden Bilal-i Habeşi kızgın çöl sıcağında kavrulduğunda tüm Müslümanların bayraktarlığını taşıdığı sözü haykırmıştı: "Ehedun Ehad"

    Yaşadığımız yüzyılın aciz insanları olarak, onların teslimiyet ve metanetini -her kesimden insanın- biraz olsun anlamakla kazançlı sayılacağımızı kendimize hatırlatmak gerekir.

    Teslimiyetin en büyük örneği Ebu Bekir (r.a)'ın kendisiydi. Allâh Rasulû Peygamberliğini ilân ettiğinde herkes tereddüt ederken o, "Sen Allah'ın Peygamberisin ey Muhammed" demişti. Hudeybiye anlaşmasının kağıt üzerinde müslümanların aleyhine olduğunu gören Müslümanlar, Peygambere kararını gözden geçirmesi için ısrar etmekteydi, bu anlaşma nedeniyle bazı insanların kalplerindeki iman zayıflamıştı. Hudeybiye'nin ağır sonuçlarının tersine döneceğini ve müslümanların kazançlı olacağını Ebu Bekir başından beri öngörmüş, Müslümanlara sabredip mükâfatlarını alacaklarını tavsiye etmişti. Hz. Peygamberin miraca çıktığı haberini 'inancından geri adım attırırım' amacıyla Ebu Bekir'e ulaştıran kişinin aldığı cevap öncesi ve sonrasını kapsayan manidar bir cümledir:

    "İnanıyorum, o dediyse doğrudur. O daha önce hiç yalan söylememiştir."


    Wittgenstein insan aklını bir şişenin içine giren sineğe benzetmişti. Sinek camı fark etmiyor, çıkmak istediğinde debeleniyor ama buna bir çözüm bulamıyordu. Peki neden çıkamıyordu? Şişenin ağzına doğru bir tünel vardı ama onu bulamıyordu. Birinin yolu göstermesi halinde içine girdiği dünya şişesinden çıkabilir, özgürlüğüne kavuşabilirdi.

    Hakikatin eşiğinde savrulan, arafta kalan, yıpranan topluluklar varolageldi dünden bu yana. Kimileri mirasının devamı olarak açtı ellerini Rabbine, kimileri ise kendisinin dışında gerçekleşen mirasını sorgulamaya yeltendi; ya kuvvetlenerek noktalıyor ya da inancını tamamen yitiriyordu. Nazar-ı İlâhi'nin mesajlarını bilgeliğiyle ileten veliler olmalıydı. Hayatta olmasalar bile geride bıraktıkları eserler ile tünelin çıkış noktası bulunabilir, hakikat yolunda benlik kemale erdirilebilirdi.

    Allah'ın elçisi Peygamberliğini ilân ettiğinde dürüst, güvenilir emin sıfatlarıyla nam salmıştı. Buna rağmen toplumda "Acaba?" düşüncesi ile tereddütle karşılanmış, en yakınlarının zulmüne maruz kalmıştı uzun bir süre. Geçen asırlar içinde getirdiklerinin gerçekliğine şahit olan insanlar zamanı ellerinin avucunda hissederek, Asr-ı Saadet dönemi ile 'şu an'ın payına bir şükür zerresi koyabilmelidirler.

    "Yaratan Rabbinin adıyla oku." çağrısı hoş karşılanmadı. Zamanla mü'minlerin sayılarının arttığını fark eden müşrikler, başlangıçta alaya aldıkları hak dinin savunucularına şiddet eğilimi göstermeye başladılar. Ebu Bekir'in davetiyle Osman, Talha, Zübeyr gibi kavimlerinin önde gelen isimleri İslam'la şereflenmiş oldu. Sosyal yaşamlarında ve ticaretlerinde kandırılamayan Mekkeliler helvadan yaptıkları putlara tapıyor, karşılarında düşünemez oluyorlardı. Geçen 14 asırın, günümüz Türkiye'sinde korunan ve düşünceye balta vuran bazı kesimlerin putları gibi...

    Kolay olmadı. Peygamberler fitnenin en fazla olduğu zamanlarda uyarıcı olarak seçilmiş ve hakk'a davetlerinde her zaman zorbalıklara maruz kalmışlardı. Hz. Peygamber Kâbe'de Allah'ın huzurundayken ona gelebilecek zararlara karşı Ebu Bekir gözlem yapıyordu. Azılı agresif müşrik Utbe b. Rebia ve beraberindekiler Ebu Bekir'e işkence yapıp tanınmaz hale getirmişlerdi. İki gün sonra gözlerini açınca ilk cümlesi "Muhammed nerededir" olmuş, Hz. Peygamberin Erkam'ın evinde güvende olduğunu öğrenciye kadar beslenmemiş, gönlü rahat etmemişti büyük Halifenin.

    Emevi hilafetine gelinceye kadar 4 halife dönemi gerek halifelerin kişisel hayatları, gerek devlet başkanlıklarındaki adaletleriyle Hz. Peygamberin getirdiği düzenin devamını ve inşasını sağlıyor, insanları refaha kavuşturuyorlardı. İlk ve büyük halife Ebu Bekir (r.a)'ın İslâm'a ve Müslümanlara olan hizmeti bunun en başında olmalıdır. Ticaretle uğraşıp maddi zenginliğe ulaşan halife, malı, canı, fikirleri ve ailesiyle Hz. Peygamberin en büyük yoldaşı olmuştur. 2 yıl 3 ay gibi uzun olmayan hükümranlığında çok fazla hizmeti olmuştur. Kur'an-ı Kerim'i kitap haline getirmiş, yalancı peygamberleri ve zekatı reddeden münafıkları ortadan kaldırarak İslam'da olabilecek ayrılıkları önleyebilme başarısının mimarı olmuştur. Şam, Irak, Pers ve Rumlara karşı kazanılan büyük zafer Yermuk'un fetihleri Ebu Bekir dönemindedir. Kaynakların da verildiği üzere, tayin ettiği komutanların gösterdikleri başarılar Halifenin isabetli kararlar verdiğinin ispatıdır.

    Hz. Peygamberin vefatından sonra Arap kabileleri İslam'ı terk ediyor, bazıları zekat vermeyi reddederek halifeye bildiriyorlardı. Hz. Ömer başta olmak üzere diğer sahabeler insanlar 'lâ ilâhe illallah' demedikçe onlarla savaşılmaması görüşünde birleşiyorlardı. Zaten İslam'dan birer birer kopan kabileler vardı, zekatı vermek istemeyen kabilenin bu isteği kabul edilerek onların şerlerinden kurtulmuş olunurdu. Bu teklif Halife'den kabul görmemişti. Eğer malın hakkı olan zekat verilmezse ileride daha büyük şartların kaldırılması istenebilir, İslam'ın temel hakkı törpülenerek diğer dinler gibi tahrif edilir ve bugünlere gelirdi.

    Ebu Bekir, Hz. Peygamber döneminde Müslümanlar nasılsa, kendi döneminde de düzenin devam etmesini istiyordu. Öyle ki Halife, beytülmalı zengin fakir ayırt etmeksizin eşit dağıtımı uygun görüyordu. Hz. Ömer halifeliğinde beytülmalı insanların mali durumuna göre paylaştırıp önceki uygulamayı değiştirmişti.

    Peygamberin Allah'ın kılıcı lakabını verdiği Halid bin Velid, Ebu Bekir'in halifeliğinde üst üste zaferlerle iyice nam saldığında İslam büyük güç kazanmıştı. Ancak Halid'in başarısı insanlar arasında "Halid olmasaydı" düşüncesi doğurmuş, Hz. Ömer bundan rahatsızlık duymuştu. Çünkü fetih Allah'ın açtığı bir kapıydı, insanlar ancak O'nun buyruğuna hizmet edebilirdi. Ömer, insanların bu görüşü nedeniyle Ebu Bekir'den Halid'in azlini isteyecek, reddedilse bile kendi halifelik döneminde Halid'i azlederek yerine "ümmetin emini" Ebu Ubeyde'yi tayin edecekti. Ebu Bekir ve Ömer arasındaki ihtilaflardan biri budur. Nihayetinde iki halifenin görüş ayrılıkları da olsa birbirini tamamlayan iki büyük fikir ve insan oldukları gerçeğini değiştirmez. Hayatları, yaptıkları ve davaları gerçekten büyük birer derstir. Her iki insan da hilafete talip olmadan hizmet etmişlerdir. Saltanat değil, hizmet makamı vardır. Lâ ilâhe illallah, Muhammedür Resulallah diyen insanların huzur içinde yaşamlarını sürdürmeleri esas şiarlarıydı. "Irak dağında ayağı tökezleyen koçun Ömer'den hesap sormasından korkarım" diyen Ömer gibi, Müslümanların derdiyle dertlenen Ebu Bekir görevin ağır ve çetin yükünü taşıdığından asla krallar gibi bir yaşam sürmeyecekti.

    Kralların ihtişamlı saltanatı o büyük insanlara çok uzak, dedik. Meselâ Kâbe'nin çevresinde yükselen otel ve kulelerden uzak. Altın kumaşlı kıyafetler, ultra lüks otomobiller, kapitalizmin kuklalığı, ılımlı münafıklık... Onların çok uzağında olmalıdır. Orada meftun bulunsalar bile asr-ı saadet dönemiyle taban tabana zıt bir idare biçimi gösterdiklerinden, zulüm yönetimiyle idare ettiklerinden aslında birbirlerine uzak iki kutuptan ibaretler. Dünya müslümanlarının genel ortalama ahvalini sergilediklerini söylesek abartmış olmayız.

    'İyi bir Müslüman olsun' yerine iyi bir diploma sahibi olsun, geliri çok, itibarı yüksek, şöhretli bir kimse olsun görüşü; İslam düşmanı, münafık, insaf mahrumu, materyalist felsefenin müptelası insanların rahle-i tedrisine gönderilerek yetiştirilen ve mazisini reddeden bir nesil ortaya çıkmasının zeminini hazırladı. Bizden gözüken ama bizden olmayan insanlar türedi. İslam'dan, Peygamberinden, Halifelerinden habersiz, faizci, modernist, Batı hurafelerine teslim, ilme, alime düşman bir nesil kapladı her yanı. Ne de olsa yaşı küçüktü, seçimini kendisi yapsındı ve erişkin de olsa sorgulamaya hakkı vardı, böyle deniliyordu.

    4 Halifeden biri bugün gelecek olsa eminim biz Müslüman olduğunu zanneden topluluklara savaş açardı. Yine de her şey aslına rücu eder demek gerektiğini kendimize hatırlatalım...

    Ahmet Lütfi Kazancı'ya bu güzel eseri için ayrı bir parantez açmak gerek. Alanında kaynak olabilecek bir eser, ama kararı asla okuyucuya bırakmayan anlatımıyla da okurun alımlamasına izin vermemiş. En ufak boşluğun yer almadığı bir çalışma ve kaynak bakımından da oldukça tatmin edici. Allah kendisinden razı olsun.

    "Ey Ebâ Bekir, Allah sana rahmet etsin. Vallahi sen, İslâmı ilk defa kabul eden, imanı en sağlam, inancı en kuvvetli, Rasûlullah'a en çok yardım eden bir insandın. İslâm'a pek düşkün, Müslümanlara pek merhametli, ahlâk ve yaşayış yönüyle Rasûlullah'a en çok benzeyen insandın. İslâm adına, Peygamberi adına, Müslümanlar adına Yüce Allah, sana mükâfatlar versin.

    İnsanların, "Yalancıdır" dedikleri zamanda sen, Peygamber Efendimiz (s.a.v)i tasdik ettin. Cimri davrandıklarında, sen ona yardımcı oldun. Onlar geri çekilip oturduklarında, sen onun yanında durdun. Yüce Allah, kitabında sana "Sıddîk" ismini verdi. "Doğru ve Hak dini getiren ve onu tasdik eden... İşte onlar, Allah'a saygısı olan insanlardır" buyurdu. Yüce Rabb'imiz bu âyette, dini getiren buyururken Peygamberini, onu tasdik ederken de seni anlatmak istiyordu.

    Vallahi, ey Ebâ Bekir, sen İslâm'a bir kale, kâfirlere bir azab idin. Senin hüccetin sarsılmadı, görüşün zayıflamadı, ruhun korku nedir bilmedi. Sen şiddetli fırtınaların sarsamadığı bir dağ, kasırgaların söküp atamadığı köklü bir ağaçtın. Rasûlullah'ın buyurduğu gibi bedeni zayıf, Rabbine ibadet yolunda kuvvetli, nefsine göre değersiz, Allah'a göre pek değerli bir insandın. Hiç kimseye minnet borcu olmayan bir şahsiyet sahibiydin. Kuvvetli olan, kendisinden hak alınıncaya kadar senin yanında zayıf; halk nazarında zayıf olan da kendisine hakkı teslim edilinceye kadar senin yanında kuvvetli idi. Seni kaybetmekle uğradığımız musibetten dolayı, Allah bizi ihsanından mahrum etmesin. Senin yokluğunda, bizi şaşkınlığa düşmekten korusun."

    Daha sonra gözlerinden akan yaşları silerek oradan ayrılan bu adam, Hz. Ali efendimizdi.
  • 247 syf.
    ·17 günde·Beğendi·Puan vermedi
    Kitabın baş kısmı biraz sıkıcı olduğundan okumak zor geldi. bu kısımda yazar kendini güzelce övmüş onun yerine ikbal gençlik yıllarına detaylı inilebilirdi... Amma son kısımları gerçekten güzeldi. Tavsiye ederim

    Acizane benim fikrim ️
  • 474 syf.
    ·2 günde·Beğendi·10/10
    Kutsal kitabımız Kur'an-ı Kerimi her zaman okumak isteyip fırsat bulamamıştım ama nihayetinde okudum
    Her müslümanın değil , her insanın okuyup feyz alması gereken bir kitaptır.
    Bazı kendini bilmezler belirsiz mealleri okuyup bu kitapta safsata arayıp insanları dininden uzaklaştırmaya çalışmaktadır.
    Biz hayat enerjimizi direkt Allah'tan alıyoruz
    İnanmayan kişi her zaman bir boşluktadir
    Ve her zaman güçsüz ve çaresizdir.
  • 152 syf.
    ·2 günde
    Sahabe suurunu anlamak isteyen her insanin okumasi gereken bir kitap olarak görüyorum bu kiymetli kitabi. Hz. Talha cömertligiyle ön planda olan bir sahabemiz ve hayatindan Islam suuru, iman gücü ve Peygamber aski adina cokca ders alinabilecegine inaniyorum.

    Her seyden önce, Muhammed Emin Yildirim hocamiz bu kitabi ile sahabe hayatini ögrenme merakini uyandiriyor okuyucusunda. "Daha cok sahabe tanimaliyim" diyebileceginize kalpten inaniyorum...
  • 214 syf.
    ·27 günde·10/10
    Geçen ay başladığım bu kitap çok şükür bugün sonlandı. Yazar beni fazlasıyla cezbetmişti. Kitap yazarın 10 konferansının yazı diline aktarılmasından oluşuyor. 6. konferansı içime neşretsin duaları ile okudum. En Nedvi Hindistanlı bir yazar ve mücahid. Arap ülkelerini gezip onlara bu ümmetin hâli nicedir, bu sessizlik Muhammed ümmetine yakışıyor mu diye seslenen dava adamı. Kitap genel anlamda bu konular üzerineydi. İsmi Filistin ama Filistin'den bahsetmiyor. Nekbe olaylarında Filistin nasıl bu hala düştü ve müslümanlar ne yapmadı, ne yapmalı, nasıl yeniden ihya olmalıyıza dairdi. Çok güzeldi. Fikir veren, harekete geçmemiz gereken söylemleri olan kitapları seviyorum. Bende, bizde olan ahvalden bahsedebiliriz sonuçta. Önemli olan ne yapmalıyız sözleri. Bu kitapta öyleydi. Ayetler ve hadisler ile peygamberler tarihi ve Peygamberimiz ile sahabe arasında ki olayların dahası siyer-i Nebi ile şekillenmiş bir anlatım ki zaten konferans olması da hakeza. 7. Konferans da İsrail'in Filistin'i igal etmesi üzerine basın, gazeteci, radyo mensuplarına dair bir konuşması yer alıyor. Söylemleri öyle haklı ve üzücü ki. En sonunda ise 6. Konferans da ki anlattığı hadisin sözü ile noktalıyor cümlesini. "Ey Allah'ım. Tebliğ ettim mi?" Hindistanlı, coğrafya olarak uzak bir memleket, ama gönlü İslam ateşine kapılmış, ümmetin derdine ram olmuş ve Arap toplumuna, Suriye'ye, Medine'ye gidip onlara seslenen,pes etmeyen bir insan. Şahidim Allah'ım. Aradan kaç yıl geçmiş ve ben onun direnişine, sevdasına, Sana ve Rasulullah'a olan sevgisine şahidim. Sen Allah'ım onun sesini bana da duyurdun. Samimi olmanin, der edinmenin meyvesi bu galiba. 2019 'da bu sözleri işitip kendime çeki düzen vermek gerektiğini bir de En Nedvi'den öğrendim. Kitaplığımda olacak bu kitap ile inşallah benim çocuklarım da okuyacak ve onlar da şahit olacak. Allah'ım senin istediğin ile olan bu sada da benim de sesim kendime, çocuklarıma, eşime sevdiklerime ümmete ulaşsın. Ama evvela arınıp kendime. İçimde hiçbir toz zerresi kalmasın. Sen çok güzelsin, İslam çok güzel Allah'ım. Ve beni/bizi de güzel kıl. (Amin)
  • 187 syf.
    Selamün Aleyküm

    Ilk öncelikle inceleme yapıp yapmamakta çok kararsız kaldım.

    Bugün "Eşinizi ne kadar tanıyorsunuz?" diye kendinize sormanız istiyorum. Yazarımız Sema Maraşlı, Kahramanmaraş'ta doğdu. Işletme ve davranış Bilimleri'ni okudu." Eşimle Tanışmayı unutmuşuz" adlı kitaptan bahsetmek istiyorum biraz
    kitabın içerisinde 19 tane farklı hayat hikayesi anlatılmaktadır." ' Naz' bana kadının isminin küçültülmüşü gibi geliyor, " diyor Cenap Şahabaddein. Ne güzel bir söz söylemiş. Kadınlar kaç yaşına gelirse gelsin sevdiğinin yanında nazlanmak, şımarmak, çocuklaşmak ister. Bu da onların en doğal hakkı diye düşünüyorum.
    Evliliğin en önemli noktası sevgi, saygı, hoşgörüdür. Birbirimizin açığını aramak değil ! Tam tersine, kusurlarımızı örtmemiz gerekir. Allah birbirimize Hayırhah eşler olmayı nasip etsin. İnşaAllah evli çiftlere ve evlenmek üzere olan arkadaşlara ders olacak bir kitap. Açıkçası ben çok beğendim. Herkesin okumasını tavsiye ediyorum.
    Nasıl kafa sayısı kadar düşünde çeşidi varsa, kalp sayısı kadar da sevgi çeşidi vardır. Demek istediğim; her çiçeğin kokusu nasıl farklı ise, Her kadının sevgisi de farklı olur.

    Unutmayalım !

    Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa'nın Veda Hutbesin de söylediği gibi

    " Kadınlar size Allah'ın emanetidir."

    Lütfen eşlerimizin kıymetini bilelim. Onların gönüllerin sevgi sözleri ile dolduralım...

    Zaman ayırıp okuyan herkese teşekkür ederim...