• “Morning, keep the streets empty for me.”
    “Gündüz, benim için sokakları boş tut.” Fever Ray*

    Uyarı : Lütfen evde denemeyiniz.

    Gecenin Sonuna Yolculuk : Hatta gecenin derinliklerinde olabildiğince uzaklara doğru hep beraber bir gezintiye çıkmamızda artık en ufak bir sakınca görmüyordum. (s. 369)

    Oğuz : Tamam, harika fikir, gidelim de... Planda neresi var?

    Kinyas ve Kayra : There’s no plan. That’s the fuckin’ plan! Yani anlayacağın, plan mlan yok, çıkıyoruz işte yola, bilinmezliğe ve gecenin sonuna doğru! Olabildiğine spontane! İşte bu kadar.

    Gece : Gece yavaş yavaş geliyor. İniyor... (s. 15) Akşam saatlerinde gecenin işçilerini görmek çok kolaydır artık herkes için. (s. 17) Fakat bu geceye özel, bu gecenin işçileri bizleriz.

    Beyaz Geceler : Beyler, korkuyorum, durun. St. Petersburg’da, her mayıs ile temmuz ayları arasında geceler kararmazdı bizde. Geceyi görebileceğimize emin miyiz?

    G.S.Y. : Ne diyorsun ulan sen? Burası İzmit ve eylül ayındayız! Geceler burada her zaman simsiyah olur, insanın doğumu öncesi ve ölümü sonrasının rengi gibi. İnsanlar boşuna salgılamazlar dimetiltriptamini (DMT) en çok doğum ve ölümlerinde olacak biçimde. Çekemiyorsanız yallah St. Petersburg’a! Hadi yola koyulalım artık!

    https://image.ibb.co/h5KgEz/gidiyoruz.jpg

    G.S.Y. : Gündüz, benim için sokakları boş tutmuş gibi! E peki, hani nerede bütün bu Ademoğlu?

    https://image.ibb.co/.../ademoglu_nerede.jpg

    Ademoğlu Neredeydin? : Kafelerde https://image.ibb.co/...emoglu_kafelerde.jpg,
    bana sunulan kapitalist tüketim kültüründe https://image.ibb.co/...moglu_tuketmekte.jpg, aslında beş para etmez duygusuz metal yığınlarının içinde https://image.ibb.co/...rabalarin_icinde.jpg ve insanların arasındaki korunaklı mesafeler gibi olan korunaklı evlerdeydim https://image.ibb.co/...orunakli_evlerde.jpg. Onlar gündüze ait insanlar. Senin 229. Sayfanda da dediğin gibi, asıl korkulması gereken insanlar yani. Onların seninle bir alakaları olamaz. Sen geceye aitsin. Oğuz da mesela herhangi bir arabadaki, herhangi tasasız insandan birisi olabilmeyi çok isterdi Hakan Akdoğan’ın dediği gibi. Sıradan bir yaşamın içinde, sıradan halledilebilir sorunlar için tasalanmak bile mutluluk verebilirdi ona. Ayrıca, ne oldu bir sorun mu vardı?

    G.S.Y. : Sorun şu; "Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder; çünkü, her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır." der Montaigne. Sen Ademoğlu, sen ise her yerde olmak istiyorsun. Bunu bir id edinmişsin kendine. Her yeri sömürmek, her şeye sahip olmak istiyorsun.

    Ademoğlu Neredeydin? : E biz kafede, barda, avmlerde, korunaklı evlerimizde falan rahattık. Hem savaşlardan, yıkım edebiyatından falan bahseden kimse de kalmadı artık. Demek istediğim, şu savaşın boktan bir savaş olduğunu bilecek kadar mantıklısınız. (s. 105) Fakat niye rahatımızı bozuyorsunuz?

    G.S.Y. : Ben de bu konuyu anlatırım aslında kendimin içerisinde, kolonyalizmdir bunun adı -yani sömürgecilik-. Bayram seyran falan fark etmez bunlara! Her daim elinize kolonyal dökmek için yanıp tutuşurlar. Afrika’ya gittim kendim gördüm gözlerimle. Kakao işçilerinin hayatlarında çikolatayı ilk kez tattıklarında verdikleri tepki gibidir gecenin sonu! Fakat artık siz, heyecanı ve macerayı istemeyi unutan güruh olarak gündüze mahkumsunuz, bunu biliyorum. Siz sömürülmeyi ve köleleşmeyi hak ediyorsunuz. Yayılıyor içinizde sömürgeciliğin tohumları gitgide daha hızlı.

    Gece : Gecenin işçileri diyorduk. Onlar, geceyi hazırlamakta, geceye hazırlamakta kullandıkları aletler ellerinde, sokaklarda dolaşırlar. (s. 17) Gecenin işçileri sokak aralarında gezer. (s. 20) https://image.ibb.co/...ecenin_iscileri1.jpg
    İstenen, tanınmamaları; görevlerinin ürkütücülüğünden başka bir şey düşündürmemeleri. (s. 24) https://image.ibb.co/...cenin_iscileri_2.jpg

    G.S.Y. : Yahu babalık, sen ne diyorsun? Lafı ağzında geveleme de adam gibi konuş...

    Gece : Doğrusunu söylemek gerekirse, kendi düşüncelerimi değiştirmek durumunda kalabileceğimi düşünüyorum da, karşımda olanların bir gün benim düşüncelerime yaklaşabileceklerini hiç umamıyorum. (s. 87) Gecenin işçileri gözükmeye başladığı an, gecenin sonuna doğru yol almaya başlamışız demektir.

    G.S.Y. : Bak, şimdi doğru dedin. Hadi durmayalım, daha çok sürüklenelim o zaman gecenin en dibine doğru.

    https://image.ibb.co/fBkk7K/bayrak.jpg

    G.S.Y. : Oğuz, söyle bana. Bütün bu evlere asılan, her tarafınızı kaplayan bayraklar da neyin nesi, neden bu kadar fazlalar, hiçbir ülkede bu kadarına da rastlamamıştım doğrusu?! Başım döndü!

    Oğuz : Burası Türkiye! Buna alışsan iyi edersin. Çünkü, vatan bizden uğruna kanımızı dökmemizi istediğinde, bizi elbette kanımızın son damlasına kadar akıtmaya hazır bulacaktır, hiç oyalanmadan. (s. 25)

    G.S.Y. : Yahu sallama şimdi. Sanki seni tanımıyorum. Einstein ve Zweig’ın pasifist çizgisinden gidiyorsun sen de, hem de askerlikten daha yeni dönmene rağmen. Ben de biliyorum, askerliğin vatanını koruma yeri değil fiziksel ve düşünsel eziyet yeri olduğunu. Saçının teli kadar değeri olmayan adamların, egolarını tatmin etme merkezidir orası. Tamam kabul ediyorum, ben bir anarşistim Oğuz. Yani başrolüm Ferdinand Bardamu karakteriyle tabii ki. Anarşizmin kapsamına göre, bireyler, her zaman bir devletin diğerleri aleyhine topraklarını genişletmek, yağma veya ulusal ihtişam arayışı nedeniyle patlak veren savaşlarda çarpışmaya, öldürmeye ve ölmeye mecbur bırakılmaktadır, bu ise tam bir yönetim yokluğu gerektirmektedir bence. (Siyasi İdeolojiler – A. Heywood, s. 176)

    Ferit Edgü benim önsözümde : “Vatan, millet, eşitlik, özgürlük, kardeşlik gibi kavramlar içleri boş, üzerlerine tükürülecek kavramlardır. Tüm yazarlık yaşamı boyunca bunların üzerine tükürür. Kendisinin de bu toplumun bir ürünü olduğunu unutmadan. Dolayısıyla kendi üzerine de tükürerek.” der yazarım Céline için. Çevirmenim olan Yiğit Bener ise sonsözümde : “O kokuşmuş “değerler”, her türlü milliyetçilikler, militarizmler, katı inançlar, sömürgecilik ve vahşi kapitalizm, varoşların sefaleti, insanın itaati ve boyun eğişi, birbirini kazıklayışı, acımasızlığı ve sevgisizliği, bütün bunlar hala yerde hüküm sürmüyor muydu yetmiş yıldır,...” der. Bunların hepsini mide bulandırıcı bulduğumu ve dünyayı da kanlı bir katliam lağımı olarak tasvir ettiğimi anlatır size.

    İnsanlar, sizden yer gök inleyene kadar “Yaşasın 1 No’lu Vatan!” diye bağırmanızı isterler. (s. 26) Ben, savaşı olduğu gibi reddediyorum, içindeki insanlarla birlikte. İsterlerse dokuz yüz doksan beş milyon olsunlar ve ben tek başıma kalayım, yine de haksız olan onlar olacak Oğuz! (s. 84) Fransa’nın ulusal bayramı olan 14 Temmuz Milli Bayramı’nda muhteşem biçimde, bütün iğrençliğimle çürüyor olacağım mesela... (s. 87) Çünkü böyle bayramlar için hiçbir şey hissetmiyorum, kaderime hiçbir şekilde razı olmuyorum. Sizde de 15 Temmuz vardır mesela, bizden nicel olarak 1 gün farkla, niteliksizlik konusunda ise hiçbir farkı olmayacak şekilde... Artık sizde semavi dinin yerini bayrakaşığı din aldı, aynı bizdeki gibi. (s. 89)

    https://image.ibb.co/jy7XnK/p0.jpg

    G.S.Y. : Bizim de işte aynı senin gibi, her şeye rağmen az da olsa özgür olduğumuzu kendimize kanıtlayabilmek için Sen nehri kıyısına uzandığımız oluyordu. (s. 489)

    G.S.Y. : En çok da Paris ve Rancy sokaklarında yalnızlığımla birlikte gecenin sonuna yolculuk etmeyi severdim bir zamanlar. Bu durumda gecenin içindeki yolculuğunuzu tek başınıza sürdürmekten başka çare de kalmıyor zaten. (s. 418)
    İşte Paris’te gecenin sonuna yolculuk eden yalnız bir insan :

    https://image.ibb.co/irc41e/p2.jpg

    Nereye gidiyor bu adam böyle tek başına? Kim bilir neler düşünüyordur günlük yaşamında? Rüyasında neler görüyor? Kollarını niye sanki kendisini koruma tarzı bir istemle kavuşturuyor? Picasso’nun Repose adlı tablosundaki gibi bir ebedi istirahat metaforunu ve gecenin sonuna kadar uyumayı mı arzuluyor dersin? Kendisine dünyanın diğer her yerindeki gibi ırkçılık yapılmasından mı korkuyor olmasını istersin? Bu soruları cevaplamak her zaman çok zordur. Ben ise bu soruların hepsinin içine tükürmeyi yeğliyorum.

    G.S.Y. : Daha öteye de gidilemezdi, çünkü daha ötede yalnızca ölüler vardı. (s. 406) Eninde sonunda, bir karar verip ineceğiz sokağa, aramızdan yalnızca biri, ikisi, üçü değil, topumuz. (s. 396)
    Hadi bağıralım o zaman hep beraber ulan! Her şey gece için! Benim sloganım bu! Uyku durak yok geceyi düşünmek gerek! (s. 448)
    Kinyas ve Kayra : Her şey gece için!
    Beyaz Geceler : Her şey gece için!
    Ademoğlu Neredeydin? : Her şey gece için!
    Gece : Her şey benim için!

    https://image.ibb.co/...er_sey_gece_icin.jpg

    Gecenin sonuna ulaştığımız yerde ise kitabın çevirmeni olan Yiğit Bener’in bütün insanlığa bir çift lafı var : Silah alacaklarına ya da uyduruk biblo koyacaklarına evlerine, kitap alıp koysunlar... bir gün merak edip bir okuyanı çıkar belki!

    *Epigrafta bahsi geçen şarkı : https://www.youtube.com/watch?v=jWFb5z3kUSQ
  • İnsanları sadece Vikipedi'den bilgi ediniyor zanneden zavallı insanlar var burada. Zavallı diyorum çünkü sadece kendini bilgili zanneden bu zavallı insanların yan sekmesinde Vikipedi eksik olmaz. Kişi kendinden bilir işi hesabı, karşısındaki insanın bilgiyi sadece oradan edindiğini düşünür.

    Bu zavallı insanlar günlük hayattaki ezikliklerini burada roket, füze, güdüm, balistik raporu (hadi iyisin köftehor bu da benden) gibi kelimeler ile gidermeye çalışıyor. Madem bu konulara bu kadar meraklısın o zaman gidip savaş sanayiinde işe girseydin derler adama. Tabii zeka yetmeyince, sadece çene çalışıyor. Anlıyorum, gayet doğal bu tür hareketler. Asıl sorunu caps lock açıp bayat lafları çok büyük zeka ürünü gibi satmak olan bu vatandaşların çenesi ortalama bir su aygırından daha güçlü olur. Malum başka yerler işlemeyince iş sadece çeneye vurur ve bu türlerin en belirgin özelliği de şudur: "Ad hominem" yapmaları. Tabii bunu da normal karşılıyorum.

    İncelemelerinde sayı yuvarlıyorum falan filan gibi bir şeylerden bahsetmiş olan bu kişiler, çünkü bir kişi değil bunu yapan, birkaç kişi var, ama her nedense bir kişi üstüne alınmış çünkü yarası var gocunuyor, 70 bin olan bir sayıyı 200 bine yuvarlıyor. Bu da gerçekten büyük bir zeka işi. Gerçekten takdir ettim bu konuyu. Tarihi, kitaplardan değil de, incelemelerden ben sizlere öğretmeye çalışıyorum gibi bir tür acındırma edebiyatına girmek ise ayrıca komik. (Gerçi herhangi bir konu hakkında, herhangi bir bilginin otoritesi gibi davranıp, aslında hiçbir şeyi doğru düzgün bilmiyor olmaktan daha komik değil.) Demek ki bundan sonra, tarihi kitaplardan değil, bu vatandaşların incelemelerinden öğreneceğiz. Tabii kaynak isteyen yine sanayiye gidip münasip yerine kaynak yaptırabilir. Ama en güvenilir kaynak Turgut Özakman Kaynak Dükkanı'nda yapılıyor. Yani öyle bir kaynak ki, kralı gelse bir şey olmaz.

    Yine de bol keseden atmasyonla, kesin yaşanmıştır bu dedirten anılarla, çeyrek tarih bilgisi, birkaç da bayatlamış espriyle, ergen usulü random gülmelerle, caps lock açıp Nihat Doğan gibi "bakın buraya dikkat!" mesajı vererek ve tabii ki olmazsa olmaz üç beş zeka problemli yancıyla olan inceleme keyfini böldüğüm için herkesten özür dilerim.

    İncelemelerimi isterse tek kişi beğenmesin yine yazarım diyen birinin de, aynı incelemeyi mütemadiyen yeniden paylaşması da gerçekten hiç beğeni peşinde olmadığının bir göstergesi. Evet, zaten onun için beğen, paylaş, yorum yap tarzında yorumlar ve özel mesajlar hiçbir zaman da atılmaz zaten.

    Dur bir de bayat espri ben yapayım: Nasıl diyorlar Ankara'da? "SAÇMA SAPAN KONUŞMA LA!" (Dur not da bırakayım, çünkü okuyanlar bunun ironi olduğunu anlamaz, çünkü herkes aptal, en akıllı benim, evet!)

    Son sözüm de yancılara, gerçekten buradaki incelemelerden bir şeyler öğrendiğinizi sanıyorsanız ya gerçekten çok ama çok cahilsiniz ya da neyse devamını getirmeyeyim. Bu arada fazla oralet içip hesabı da şu işsiz vatandaşa kilitlemeyin. Yancılığın da adabı vardır.

    Kendime dipnot: Ya o değil de, dahi anlamındaki -de'yi ayırmayı bilmeyen adamlara yazı döşüyorsun ya, sana da ne desem bilemiyorum.

    Mecburi edit: Sana değil demedim, sadece sana değil dedim. Okuduğunu anlama problemli insanlar da ayrı sıkıntı oluyor. Ayrıca sinsi görmek istersen aynada sıfatına bakman yeterli. Şarkı da güzelmiş sevdim telefon melodim yapacağım. Teşekkür ederim.
  • Eski Mısır’da, öküzleri süren köle şöyle bir şarkı söylerdi:
    Ezin başakları öküzler!
    Ezin başakları ki,
    Ağanın ürünü olsun.
    Böylece ilk kez insanlar arasında “efendi” ve “köle” meydana geldi.
  • Farkındalık Özgürlüktür;

    "Kurtlarla Koşan Kadınlar"

    "Marduk Tiamat'ı kabuklu bir hayvan gibi parçalara ayırdı. Tiamat'ın yarısı ile gökyüzünü kurdu, diğer yarısı ile yeryüzünü oluşturdu. Tiamat'ın tükürüğü ile bulutları yarattı ve onları su ile doldurdu. Tiamat'ın başını yeryüzündeki sağları oluşturacak şekilde yerleştirdi. Dicle Fırat Nehirlerinin Tiamat'ın gözlerinden akmasını sağladı."

    Kadının erk olarak erkek karşısında trajik yenilgisi Tiamat. Kişiliğiyle, kimliğiyle inkarı yaşamış, parçalara ayrılmış ve erk tarafından köleleştirilmiş ilk sınıf olan kadının temsili aslında. Yarısı ile yeryüzü diğer yarısı ile gökyüzü yaratılmasına rağmen ne yeryüzünde ne de gökyüzünde bir değer atfedilmiş kendisine. Bir yandan yaşamın kendisi olmasına dair evrensel değerlerle özdeşleştirilirken, diğer taraftan özgürlüğü elinden alınarak tutsak kılınmış... Tam da bu noktada, mitolojide 'yaşam kaynağı, hayat veren' anlamında kullanılan su imgesi Tiamat'ın gözlerinden nehirlerce akıtılarak çaresizlik hissi tek bir doğru olarak kabul ettirilmek iştenmiş aslında. Günümüzde üst yapı kurumları nasıl bir gerçeğin üzerini kapatıyor, algı yönlendirmesiyle hakikati çarpıtıyorsa, burada olduğu gibi, mitolojik öyküler de zaman zaman kadını kendi hakikatinden uzaklaştırma misyonunu üstlenmiş böylelikle.

    Hayatın içinde fark edemediğimiz onlarca duvarla çevriliyiz aslında. Bu duvarların bir kısmı da bize anlatılan öykü ve masalların içerisinde gizli. Psikanalist Clarissa P. Estês de bunu anlatıyor "Kurtlarla Koşan Kadınlar" kitabında. Hayatı boyunca annesinden biriktirdiği öyküleri, dünyayı dolaşarak topladığı kadın masallarının ardında yatan hakikati tahlil ediyor, hayatın içinde yakaladığı kadınlık bilgisi ve sezgisini anlatıyor. İnsanlık tarihi boyunca bastırılmış ve örselenmiş kadının durumunu sosyal, kültürel ve ekonomik açıdan inceleyen çalışmalara ek olarak, kendisini yalnız hisseden kadının yetenekli ve yaratıcı yönünü psikolojik açıdan ele alıyor. Kadınların ilişkileri, kişisel imgeleri ve hatta bağımlılık gibi temaları işliyor. Özünden koparılan kadının tekrar özüne dönebilmesi, bunun adına mücadele edebilmesi için öncelikle kendi özü ile barışması gerektiğini söylüyor. En güzel tarafı da bunu bilindik, didaktik jargonlarla anlatmayı tercih etmemesi oluyor.

    Kitabın tamamında 'hayat-ölüm-hayat' döngüsüyle bir bitiş varsa yeni bir başlangıcın olacağını vurguluyor. Kadın bilinci ve sezgileriyle, derinliğiyle hayatın yeniden ve yeniden yaratılabileceği gerçeği ile kucaklamamızın önünü açıyor. Ataerkilliğin benliğimize kazıdığı ve kendini yeniden ürettiği, içselleştirmemiz istenilen çaresizlik hissinin, masallarla görünmez kılınarak nasıl aktarıldığını sunuyor bize. 'Çelimsiz, sıçrayamayan, doğuramayan, bir hayat yaratma yeteneğinden yoksun bir varlık olarak kadın imgesi'ni sarsıyor; onun yerine 'kendini yeniden yaratan, onurunu yeniden eline alan ve görünmez kılınan hayatlarına yeniden biçim verme isteminde bulunan, özüyle var olmak isteyen kadınlar'ı koyuyor. Yıkmaktan, bozmaktan ve yeniden yapmaktan korkmamamız gerektiğini, içimizdeki canlı enerjiyi elimizden almalarına izin vermemek gerektiğini anlatıyor.

    Örneğin; hayat/ölüm/hayat döngüsü, güçlü ve derin kadın imgesine dair kemik toplayıcısı bir kadından bahsediyor yazar. Bulduğu kemiklerin üzerine şarkı söyleyerek canlılık katan bir kadından: "La Loba".

    "La Loba'nın tek işi kemik toplamaktır. Özellikle dünyadan kaybolma tehlikesinde olanları toplayıp korur ve saklar. Ama uzmanlık alanı kurtlardır. 

    Dağlarda, kurumuş dere yataklarında kurt kemikleri arayarak toprağı didik didik eder, sürünür, emekler. Bütün bir iskeleti bir araya getirdiğinde, son kemik yerine yerleşip yaratığın güzelim beyaz heykeli gözlerinin önüne uzanıverdiğinde, ateşin yanına oturur ve hangi şarkıyı söyleyeceğini düşünür.

    ...La Loba, topladığı kemiklerin üstüne şarkı söyler. Şarkı söylemek, ruh-sesini kullanmak demektir. Soluk yoluyla, kişinin gerçek gücünü ve ihtiyacını dile getirmek, rahatsızlık çeken ya da eski gücüne kavuşma ihtiyacı duyan şeye ruhunu üflemek demektir. Bu, en derin, en büyük sevgi ve hislere inilerek gerçekleştirilir. Kemiklerin üstüne şarkı söylemek işte budur.

    ...Simgesel anlatımda kemikler tahrip edilemez gücü temsil eder. Kolaylıkla kendilerini teslim etmezler. Yapıları gereği yanmaları zor, ezilip toz haline getirilmeleri neredeyse olanaksızdır. Ruh-tininin yaralanabileceğini, hatta sakatlanabileceğini, ama onu öldürmenin neredeyse imkansız olduğunu anlatmak için kullanılırlar. Ruhu çökertebilir ve eğebilirsiniz. İncitip derin yara izleri oluşturabilirsiniz. Üzerine hastalık lekeleri, korku ürünü yanık işaretleri bırakabilirsiniz. Ama o ölmez, çünkü alt dünyasındaki La Loba tarafından korunur. O, kemikleri hem bulur, hem de yaşatır."

    Kitabın meselesi yeniden nasıl ayağa kalkılacağı, içimizdeki güçlü kadını nasıl ortaya çıkaracağımız noktasında doğal yöntemler sunmak aslında. Bizi özümüzle barıştırıp, kaybedileni kaybettiğimiz yerde aramaya dair bizi cesaretlendirmek de diyebiliriz. En fazla düşürüldüğümüz, özümüzün boşaltıldığı ve hakikatimizden uzaklaştığımız yerde onu sorgulayıp bulma gücünü pekiştiren bir tarafı da var aynı zamanda. Sezgi ve algının yeniden ele geçirilmesi, kendini koruma, yaratıcı hayatın beslenmesi, öfkenin ve bağışlamanın sınırlarını yeniden düşünebileceğimiz bir yüreklendirme, bir destek olma niyetini taşıyor her öykünün tahlilinde.

    Türlü yanlarla engellenen kadın dayanışmasını kurma, kalemlerini bırakan, sözcükleri kitlenen, şarkıları susturulan, sanat çalışmaları durdurulan ve var oluşlarına küstürülerek bunlara bir daha asla dokunmak istemeyen, hayatı küle döndürülen kadınların bıraktığı yerden tekrar başlayabilme, hayata yakın durmakta güç verebilme, kadın bilincine dair yeniden ve yeniden yaratabilme yetimizi bilince çıkarma çabamızın hiç bitmemesi dileğiyle...
  • Sevgili 1000Kitap ailesi uzun bir aranın ardından kendi çapımda bir şeyler karalayarak karşınıza geldim. Eleştirilerinizi ve yorumlarınızı bekliyorum.Umarım beğersiniz,keyifle okumanız dileğiyle :)



    Yirmi beşinde ölmek

    Hayal, Arapça kökünden gelen Xayâl "imgelem, zihinsel görüntü,gövdeden ayrılmış ruh"sözcüğünden alıntıdır.Ruh,dinlerin ve ruhçu felsefelerin insanın vücudunda bulunduğunu kabul ettikleri ,yaşamın özü saydıkları, canlılığı sağlayan, maddesel olmayan varlık, ölümsüz sayılan tözdür.Yaşamın özü olan bu ruh gövdeden ayrılınca beş harflik küçücük bir kelimeye sığınmış; aslında küçücük olan ama içine dünyayı sığdıracak kadar da büyük bir kelime; hayal...Öyle ki tarihte ne kadar yaşanmışlık varsa hepsi de hayallerin gücünden almış payını. Fatih Sultan Mehmet İstanbul'u aldığını hayal etmese fethi gerçekleştirecek kudreti, Graham Allessandra'nın sesini duymayı hayal etmese telefonu, Galileo yıldızları yakından gördüğünü düşlemese teleskopu bulabilir miydi? Örnekler elbette çoğaltılabilir. Mesela sen gördüğün gömleğin kafanda kombinini yapmasaydın o gömleği, bu sosla ne güzel salata yapılır demeseydin o sosu, kahvenin yanında güzel gideceğini düşünmeseydin o çikolatayı almazdın. Elini tuttuğunu,yan yana gökyüzünü izlediğinizi hayal etmesen ona bu kadar bağlanır mıydın? Yolda, iki dağın arasından geçerken dinlediğini hayal etmeseydin o şarkı listesini hazırlar mıydın? Evet bu küçücük kelime, zihninde canlanan şey,senin dünyanı içine sığdırabilecek kadar da büyük.Çizdiğin resimden yazdığın şiire kadar dünyana ve dünyamıza aktardığın her şey hayal gücün...
    Fosil kayıtlarına göre anotomik olarak çağdaş insan tanımına uyan en eski fosiller yaklaşık 195.000bin yıl öncesine ait. bizim türümüzdeki insan (Homo Sapiens) yani modern insan ağırlıklı görüşe göre 50-60 bin yıl öncesinden beri var. İşte hayal etmenin tarihi de bu; insanoğlunun dünyaya gelişi. İlk tekerlek, ilk araba ,para, çivi yazısı ve daha nicesi hepsi de hayal gücünün ürünü.
    Elbette her hayal gerçek olmayacak, bazıları daha dışa aktaramadan toprağa gömülecek, bazıları başarılamadığı için sadece hayal olarak kalacak ve bazıları tarihin tozlu sayfalarında büyük harflerle yazılacak. Kırılanlar da olacak ama kırılır diye de hayal kurmaktan vazgeçilmeyecek... Bana kalırsa "ortalama bir insan yirmi beşinde ölüyor ama yetmiş beşinde toprağa gömülüyor"cümlesi de hayal kurmaktan vazgeçenler için söylenmiş.Vazgeçmeyin, gerçekleşmese bile hayal kurmaktan vazgeçmeyin.Genelde pahalı olan şeyler gözde olur ama unutulmaması gereken paha biçilmez olanın hayaller olduğudur. Hem uğruna savaşlar verilen, çoğu şeyden vazgeçilen,paha biçilemeyecek kadar değerli olan hem de oksijen gibi bedava olan tek şey hayaller değil midir? Kendini Pariste gezerken hayal ediyorsun,fotoğraf çektirirken beş kuruş dahi ödemiyorsun. Oysa Paris'e uçak bileti bakarken bile internet için para ödüyorsun. Albert Einstein mantık sizi A noktasından B noktasına götürür, hayal gücü ise her yere derken bunu kast etmiş olsa gerek. En yüksek dağın zirvesinde arkadaşlarla oturup kahve içiyorsun, buzullarda yaşıyorsun, uzaya seyahat ediyorsun. Mantık kuralları çerçevesinde imkansız öyle değil mi? Ama hayalde sınır ve imkansızlık yok, düşünebildiğin kadar özgürsün.Hayal kurmak bu kadar güzel ve bedava işte.
    Sizin içinizde size sizden daha yakın... Hayaller bazen gerçeklerden çok uzak bazen gerçeklere ölesiye yakın.Gerçeklerden uzak hayaller bu köhne dünyada birazda olsa acıyı hafifleten ,ölmüş ruhları dirilten nadir güzelliklerden.Gerçeklere ölesiye yakın olanlar ise çalışma isteği, hayata tutunma gücü,azim ve başarı getiren;bir gün gerçekleştirebileceğinize inandıklarınız.
    Bu dünyanın güzelliklere ihtiyacı var, yani hayallere.Göğe bakmak,kedi beslemek,birilerinin hayatını güzelleştirmek, uçan kuşun sırtında dünyaları dolaşmak varken yirmi beşinizde ölmeyin; yaşamak delicesine güzelken. Unutmamak gerekir ki insan ruhu felç olmaz,ölmez, nefes aldığınız sürecece hayal kurabilirsiniz. Belki de sıradaki hayalin sizin nefesinize ihtiyacı vardır.
  • İlgili Resim : http://hizliresim.com/ODy42Q (bence tek cümleyle "Cam Kenarında Dışarıya Bakıyordu Genç Kız" )


    Beyninde sözlerini, müziğini bilmediği belki bir gün bir yerlerde dinleyeceği içten şarkı çalarken elinde iki gündür hasret kaldığı bilindik bir soğuk algınlığı ilacının reklamını yapan kupasındaki Türk kahvesiyle ayakta durup üç bir yanını camlarla son kalan yanını duvarla sarmaladıkları, artık özgür değil kafesteki kuş gibi hissettiren, şimdilerde mutfağa katılmak için inşaat çalışmaları içinde kalmış, ev sahiplerinin yerleştiği günden beri ilk kez bu kadar toz içindeki mutfak balkonunun cam kenarında dışarıya bakıyordu genç kız. İçinde nedenini çözemediği garip bir sıkıntı vardı. Tam bir titizlik hastası olan, ev temizliğine ve düzene kafayı takmış, ev çamaşır suyundan erise de asla temiz ve düzenli olduğuna inanmayacak annesine işten geldiğinde bunu söylese kesin etrafındaki inşaat dağınıklığından, mutfak tezgahındaki kıza göre 1-2 annesine göre tonla bulaşıktan, evdeki tozdan ya da kızın evden dışarı çıkmamasından olduğunu söyleyecekti kıza. Ama bunlar değildi işte sebep, bunlar kızın dert edeceği şeyler değildi. Aslında biliyordu içine dert edindiği şeyleri, belki tamamıyla değil belki de tamamen… Ama deşmek istemiyordu. Bulmak isteğinde kendine soracağı her sorunun cevabı başka binlerce soruya sebep olacaktı sonra onlardan birinin cevabı ile ilk sorunun cevabının tutarsız olduğunu fark edip bu kez de bambaşka sulara yelken açacaktı saatlerce, günlerce, haftalarca, yıllarca, ölçülemeyecek zamanlarca düşünür ve debelenir dururdu bu kısır döngüde. Kaçtığı şey bu kısır döngü değildi hatta bu kapana kısılmışlıktan garip bir zevk de alıyordu aslında çünkü çok değil birkaç yıl önce fark etmişti insanın böyle böyle büyüdüğünü. Ama onu rahatsız eden dışarıdaki hayatlardı. Hayır, hayır onları suçlamıyordu elbette, aksine kendineydi kızgınlığı. Dışarıdaki insanlar, onların durup bunu düşünmeye yetecek vakti yoktu. Hepsi bir şeyler için emek harcıyor, çaba gösteriyordu . Zordu hayatları, büyük sorumlulukları ve dertleri vardı. Oysa kendisi öylece orada durmuş aylak aylak kahve içerek bunları düşünüyordu. Haksızlıktı bu, bencillik, vicdansızlık ya da adına ne denirse işte…O da bir şeyler yapmalıydı. Ne yapması gerektiğini biliyordu da. Bir hedefi vardı onun uğruna pes etmeden ilerlediği ama işte arada bir böyle bir şeyler sıkıyordu boğazını. Kahvesi bitene kadar dedi, şu kupadaki kahve bitene kadar aylakça düşünecekti bu cam önünde. Elindeki kupaya bakıp haylazca gülümsedi. Annesinin hep istediği gibi hanımefendi, narin, nazik genç kız değildi çiçekli dallı güllü altın yaldızlı kahve fincanı barfiks çubuğunun nasır yaptığı elinde hem iğreti dururdu hem de kesmezdi onu o kadarcık kahve. Annesinin onu pembiş pembiş giymiş hanım hanımcık koluna takıp gezeceği, dedikodu yapacağı, örgü öreceği işte öyle bir doktor hanım olarak hayal etmesine sonra kızın onun karşısına askeri doktor olmak istediğini söyleyen spor meraklısı, pembeden nefret eden, babasının aslanım dediği, küçükken barbiler yerine uçakla arabayla silahla oynayan, mankenlere değil de Nene Hatunlara, Fatma Bacılara, Tomris Hanlara, Songül Yakutlara özenen bir deli olarak çıkmasına biraz daha güldü ama hayali kahve fincanı gibi bu gülüşte iğreti oldu. Ama annesi de alışmıştı artık biraz en azından minik şeyler bulup onlarla yetiniyordu. Kızın akademik başarısı, belki sokakta adamım diye gezen bir çoklardan daha yürekli oluşu, ihtiyaç duyunca yemekti temizlikti her türlü şeyin altından kendince kalkması, ayakları üzerinde güçlü duruşu ama şüphesiz en çokta yaşına oranla uzun yıllardır yaptığı sporlar ve sağlıklı beslenme sayesinde düzgün fiziği gibi...Anne kız da alışmışlardı işte artık duruma, daha az kavga ediyorlardı, kabul etmişlerdi farklılardı, baya farklı, kimsenin de değişmeye niyeti yoktu, zaten değişmezdi de insan, alışırdı en fazla. Sonuçta insan bu herşeye alışıyor zamanla...
    Boğazındaki yumrudan geçip ciğerlerine ulaşamayacağını, ulaşsa bile onu ferahlatamayacağını bildiği titrek ama derin bir nefes daha çekip bu kez de gözlerini gökyüzüne dikmeye karar verdi. Belki o derdime derman olur diye. Ama o esnada olan olmuştu işte hükmedilemez gözleri karşı binanın sondan üçüncü katındaki mutlu bir şekilde balkonunu yıkayan genç kadını görmüş, bilinçaltı ile el ele verip algıda seçicilik yapan beyni kıza sormadan oraya kilitlemişti gözlerini de zihnini de. Kadın, o mutlulukla temizlediği balkondan çok değil 2 yıl önce gencecik bir lise öğrencisinin belki sevgilisinin babasından korkup belki kolları yorulduğundan isteğiyle mi yoksa sevdiği/sevdiğini sandığı kızın babası tarafından itilerek mi bilinmez düşerek bir yaz akşamı can verdiğini, sonuca ulaşılamayan davanın sessiz sedasız kapanmasının ardından yine bir yaz gecesi yandaki inşaattan aynı evin camlarına 2 el silah sıkıldığını bu ve benzeri olaylara mı, yaşanmışlıklara mı tahammül edemeyen ailenin 1 ay içinde apar topar taşınıp aylarca boş bıraktığı evin yeni sahibesi olduğunu bilse böyle pervasızca gülümseyebilir miydi ki yeni evinin balkonunu temizlerken? Belki de biliyordu. Sonuçta insan bu herşeye alışıyor zamanla… Ancak duruma bakılırsa genç kız alışamamıştı ya da alışmıştı da dün akşam saatlerinde bu kez de bir arka sokakta oturan bir annenin kendini evinin balkonundan atarak intihar etmesi mi etkilemişti onu, ondan mı dikkatini çekmişti bu kadın ? Ama yok her sabah kalktığında ve yatmadan camdan dışarı bakıp derin bir nefes alırken daha bir ton şey gibi o çocuk, sevgilisi, ikisinin ailesi ve daha birçoğu hızlıca geçer giderdi aklından... Ama gidiyordu işte öylece, öyleyse düşünmesinin ne yararı vardı ? Bir anda aklına yine bambaşka bir şey geldi. Binadaki kadınlar o yaz çaylı çekirdekli akşam oturmalarında dedikodularının arasına bu konuyu da almıştı. Bisikletine binmeden önce ön tekerini şişirirken kulak misafiri olmuştu genç kız yoksa o sevmezdi öyle o kadar kadının arasında oturup gereksiz bol dedikodulu akşamları. Kadınlar da çekinirdi zaten ondan biraz soğuk, ciddi bulur yanında konuşacaklarına dikkat eder üç düşünür bir söylerlerdi. Medyum değildi tabi yine annesinin ona insan içine çık deyip, bu gereksiz akşamlara daveti ve nutukları arasında öğrenmişti kendi hakkındaki düşünceleri. Annesi nutuklara devam ede dursun bu öğrendiğine sebepsizce mutlu olmuş ama sonra hayli ironik bulmuştu. Koskoca kadınların daha o zamanlar 18 olmamış bir kızdan çekinmesi. Tabi annesi nutuğuna devam ederken o gülümseyince kadıncağızda üstüne alınmış beni ciddiye almıyorsun diye bağırıp çağırıp kapıyı çarpıp gitmişti kankilerinin yanına. Ama kızmamıştı annesine kim bilir gün içinde neye sinirlendi içine attı da böyle patlak verdi diye düşünmüştü. Bak yine uslanmaz zihni nerelere gitmişti. Cinayet mi intihar mı açığa kavuşmayan olayla ilgili konuşurken kadınlar onlar nereden bilecek canım annenin içinin nasıl yandığını araştırmaya devam ediyoruz diyerek umursamazca oyalıyorlar kadını diyerek polisleri duygusuzluk, ruhsuzlukla suçlamışlardı içlerinden ikisinin kocası polis olmasına rağmen. Amma da ironik kadınlardı vesselam. Hiç düşündüler mi acaba polisler duygularını ön safa alsa sizin birine tanıklık edip günlerce etkisinde kaldığınız olayın yüzlercesiyle baş edip suçluları bulmaya takati kalır mı, yüreği dayanır mı ya da cesetin başına oturup ağlasa bu kez de ayıplamaz mısınız siz ve ya duygulanmakla meşgulken görevini yapamasa o polis olur mu ? Elbette duygusuz değiller mesai bitimine saklıyor sadece bastırdıklarını. Belki de alışmıştır artık. Sonuçta insan bu herşeye alışıyor zamanla… Gerçi alışmasa yapılabilir miydi ki bu ve başka meslekleri ,kendi istediği mesleği, yaşayabilir miydi insan, kaldırır mıydı nefes almayı vicdanı? Al işte başa döndük dedi kendine. Bu kez de alışmak fiiline takmıştı. İnsanoğluna verilen bir nimet mi yoksa ceza mı bilemedi. Bunun üstüne de kafa yormaya başlayan kendinin stop düğmesine basmak istedi. Peki düşünmek, o nimet miydi ceza mı? Aklına 5 yaşlarındayken ailesini ağlarken ağlarken zorla ikna edip erkenden gittiği anaokulunda oturup ben düşünmeden duramıyorum diye ağladığı geldi saatlerce. Sahi en son ne zaman ağlamıştı? Ağlayamamasına mıydı bu iç sıkıntısı ? Peki ağlayamıyor muydu yoksa ağlamamak için kendini mi tutuyordu? Tebrik etti kendini sonra, nur topu gibi dile getirdiği , dile getiremediği bir yığın daha cevabı olmayan olsa da yeni sorulara gebe hem de tüp bebek tedavisi görmüş anne adayı gibi çoklu sorulara gebe soruları olmuştu sanki zihni tıka basa onlarla dolu değilmiş gibi. Taktir ediyordu zihnini bir tane daha bu tarz soruya yeri kalmadı derken, binlercesine daha saniyesinde kucak açacak kadar uçsuz bucaksız oluşunu. Sonra zihnini devlete benzetti bu yönüyle. Lisedeki fizik öğretmenin bir lafından ötürü. Helal olsun lan şu devlete ! Gelen geçen soyup soğana çeviriyor daha da yıkılmadı derdi sık sık şaşkınla açılmış gözleri ve onlara eşlik eden hafif gevrek gülüşü eşliğinde yaşlı fizik öğretmeni. Hey gidi Einstein'ın kayıp torunu!
    Genç kız bu kez ferahlatmasını umursamadan alelacele hızlı bir nefes alıp diline pelesenk olan hayat mottolarından birini daha savurdu kendine. " Orada durup suya bakarak, denizi aşamazsın." Düşünmeyi bırakta hayallerin için, kimse inanmasa da dünyayı kurtarmak için, ecdadına ödemen gereken vefa borcun için, kendin olmak için ve yazmakla bitmeyecek tüm sebeplerin için git dersini çalış dedi.Hem bitti zaten kahvende sigaranın küllerini yiyen sigara tiryakileri gibi sen de telve yemeye başlamadan harekete geç artık dedi kendine. Sonra, o sayı geldi yine aklına “318” delice mutlu oldu sanki dakikalardır şurada içi sıkılan o değil gibi ama sonuçta hayallerine kavuşmasına nasipse tabi sayılı gün kalmıştı o kadar yaşanmışlığın ardından belki de en kolay kısmıydı, belki de en zoru kalmıştı geriye bilmiyordu. Nereden bilsin bir garip ölümlü sonuçta. Ama çokta takılmadı. Sonuçta insan bu herşeye alışıyor zamanla… Şu son iki yılda hayatta yapmam dediği neler yapmış, asla dayanamam dediklerine alışmıştı fark etmeden. Evet sonuçta insan bu herşeye alışıyor zamanla, küçük büyük tüm dertlerine, hüzünlere, mutluluklarına, insanlara, olaylara, günlerin getirdiklerine, katlanamam dediklerine, hayata işte be kardeşim alışıyor insan. İnsan alışıyor. Bazen iyi ki, bazen maalesef ki…



    Not : Sayın Okur, okuduklarınız hayal ürünü değil birebir benim saat 16 sularında içimde yaşadığım aslında sık sık ders molalarımda tecrübe ettiğim benzerleri gibi kendi kendime psikiyatristlik yaptığım dakikalardı. Bugüne kadar düşünür düşünür sonra bazen rahatlar bazen daha da bulanır kalkar ders çalışır ya da dışarıda sıradan bir insan olurdum. Ama sonuçta rahatlamak için terapimi yapmış olurdum. Fakat bugün burada gördüğüm hikaye deneme yazma etkinliğinin içeriğindeki fotoğrafın bende uyandırdığı duygulara benzer duygular uyandıran bu dakikaları biraz da bir kitapta yazarın rahatlamak için yazıyorum deyişini Allah bilir hangi hastalıklı düşünceleri kendine dayanak göstererek zihnimin derinliklerine kazıyan bilinçaltımın etkisiyle yazmak istedim. Şimdiye kadar çok düşünüp ama ilk kez yazmak istemem garip geldi, sorguladım. Bilinçaltım yine bir yerlerden okuyup bir canavar gibi içine attığı alıntılarla bağırdığı “Dolmadan taşılmaz, nasip bugüneymiş”. Sonra kızdım ona bir de yazar olmaya soyunuyordu tüm acemiliği ile. Susar mı, susmaz tabi bir alıntı daha attı kafama “Yazarlık istisnalar dışında yetenek işi değil. Yaza yaza hata yaparak gelişir tüm büyük yazarlar tıpkı tüm dünyadaki emek verenler gibi. Başarının ardında daima emek, azim, sabır vardır. Pes etmemek vardır.” Güldüm geçtim ona , ben sadece rahatlamak için bir kaç bir şey çiziklemiştim. Bir de tabi olayı ben diliyle anlatmak istemeyişim vardı. Yabancı olmak istedim kendime, dışardan bakmak, tüm şeffaflığı ile değil bazı kısımlarıyla yansıtmak iç dünyamı. Bazılarını kaleme dökmeye kıyamadım, bazısında beynimin hızına parmaklarım yetişememişti başta inat ettim her aklıma geleni yazmaya sonra kabullendim yenilgiyi. Karşımdaki beyindi Ya Hu ! Ne yapayım. Bu ego kastığımdan değil ama beyinlere hayranım. Sadece kendiminkine de değil hepimizinkine. Bir de şu geçmiş zamanlı anlatım var. Aslında hep sevmişimdir bu tarzı ondan tercih etti bilinçaltım diye düşündüm ama bir sebebi daha var ama bu baya bilinçli. Çünkü yazarken düşünmüyorum ki yazdıklarımı, önce düşünüyorum sonra yazıyorum. Yani geçmiş oluyor artık bu zamandan ben yazarken. Yok artık sen de o zaman şimdiki zamanlı kaleme alınmış kitabı bırak konuşmamak bile gerek diyebilirsiniz . Eh deyin ama bu olayın bencesi o sizcesi ve ben buraya benceyi aktarmaya niyet etMİŞtim.
    Dip Not : Sevgili beynim, iç sesim ,zihnim;
    İfade etmek istediklerini çok yansıtamamış, belki yanlış kaleme dökmüş, hızına yetişemeyip ana fikirleri yazmayı unutmuş olmaktan dolayı senden özür dilerim.
    Yerin Dibi Not : Buraya kadar sabredip okuduysanız Aman Yarabbi ! Bu ne kadar beyin ve bilinçaltı dolu bir yazı vs. tarzı şikayetlenebilisiniz fakat belirttiğim üzere ben buraya benceyi aktarmaya niyet etMİŞtim. Beyinlere hayranım, bilinçaltım beni yönetirken bu gidişe dur deme çabası içine girip onunla derin bir harbe giriştim fakat şu sıralar düşmanımı iyi tanımak için sessizce gözlem aşamasındayım. İnsanın fikri ne ise zikri o olurmuş , hal böyleyken az bile yazdım.
    Son olarak yazım hatalarımın kusuruna bakmayın lütfen.