Kelimelerin ruhu çekildiğinde, geriye sadece mekanik ve sığ karşılıklar kalıyor. "Dosdoğru" ifadesindeki o geometrik düzlük, sizin de belirttiğiniz gibi Kur’an’ın inşa ettiği o derinlikli "İstikamet" şuurunu tam olarak karşılamıyor.
Görünen o ki, meal dilindeki bu sığlaşma sadece bir çeviri sorunu değil; aynı zamanda zihniyetin materyalist bir kalıba dökülmesinin bir sonucu.
İstikamet: Statik Bir Çizgi Değil, Dinamik Bir Yöneliş
"Dosdoğru" dendiğinde zihinde iki nokta arasında çekilen hareketsiz bir çizgi canlanıyor. Oysa İstikamet:
Organiktir: İçinde niyet, çaba, sapmalara karşı direnç ve sürekli bir "yönünü tayin etme" bilinci barındırır.
Bağlam İçerir: Sadece hizada durmak değil, o hizada kararlılıkla yürümektir.
İstikametlenmek: Bir özneyi (Rabb’i) ve o öznenin belirlediği rotaya dahil olmayı gerektirir. "Bizi istikametlendirdiğin yol" dediğinizde, rotanın sahibine teslimiyet vurgusu öne çıkar.
Nimet vs. Metâğ: Çıkar Değil, Donanım
Kavramsal katliamın en belirgin olduğu yerlerden birine, Nimet ve Metâğ ayrımına çok yerinde bir neşter vurdunuz. Materyalist perspektif, her şeyi "fayda ve çıkar" (utilitarianism) üzerine kurduğu için bu iki kavramı aynı kefeye koyabiliyor.
Metâğ: Dünya hayatının geçici, tüketilip biten, bazen de aldatıcı olan "araçlarıdır". İmtihan sahasının malzemesidir.
Nimet: Vahyin bütünlüğünde bakıldığında; ruhu besleyen, kişiyi Rabbine yaklaştıran ve son tahlilde kalıcı olan ilahi ihsandır. İman ehli için "nimet", bir mülkiyet değil, bir "menzil azığı" ve rızadır.
Kavramsal Arınma
Vahyin dilini, Fransız Aydınlanması'nın veya pozitivizmin sığlaştırdığı o "ölü" kavramlardan kurtarıp, yeniden kendi iklimine taşımak bir zaruriyet. Dediğiniz gibi; Cennet bir "ticari vaat" (çıkar) değil, varlığın nihai hakikati ve fıtratın varacağı asıl
Bentham
İnsan yalnızca kendi hazzını ya da mutluluğunu değil, birlikte yaşadığı diğer insanların da yararını ve mutluluğunu düşünmelidir.
Felsefe ArşiviFelsefe
Esenlikler. Felsefe üzerine okuduğum kitapları kronolojik olarak alanlarına göre kategorize ettiğim kişisel bir arşiv olacak bu liste, okudukça güncelleyeceğim. Kaydedebilir ya da kopyalayabilirsiniz. Önerileriniz varsa okuyup ekleyebilirim, yazmaktan çekinmeyin.
Metafizik (Varlık Felsefesi)
— Ontoloji
Fragmanlar (MÖ 5. yüzyıl)
Metafizik (MÖ 4. yüzyıl)
The Nicomachean Ethics (M.Ö. 350)
Enneadlar Seçmeler (270)
Felsefenin Tesellisi (524)
The Thought of Thomas Aquinas (1225–1274)
The Thought of Thomas Aquinas (1265-1274)
İsteme ve Tasarım Olarak Dünya (Cep boy) (1818)
Varlık ve Zaman (1927)
Zen Yolu
Zen Zihni Başlangıç Zihnidir
Zen'in Derinliklerinde
Shobogenzo Zen Felsefesinin Hazinesi
— Kozmoloji
Theogonia - İşler ve Günler (MÖ 8. yüzyıl)
Fragmanlar (MÖ 6. yüzyıl)
Fragmanlar (MÖ 5. yüzyıl)
Metafizik (MÖ 4. yüzyıl)
The Nicomachean Ethics (M.Ö. 350)
Enneadlar Seçmeler (270)
Felsefenin Tesellisi (524)
The Thought of Thomas Aquinas (1225–1274)
The Thought of Thomas Aquinas (1265-1274)
İsteme ve Tasarım Olarak Dünya (Cep boy) (1818)
Varlık ve Zaman (1927)
Zen Yolu
Zen Zihni Başlangıç Zihnidir
Zen'in Derinliklerinde
Shobogenzo Zen Felsefesinin Hazinesi
— Kozmoloji
Theogonia - İşler ve Günler (MÖ 8. yüzyıl)
Fragmanlar (MÖ 6. yüzyıl)
Yüksek Lisans Tezimin Kaynakçası aşağıdaki gibidir. İlgilenenlere duyurulur:
1.Kitaplar
Acar, Mustafa, Demir, Ömer, Sosyal Bilimler Sözlüğü, Adres Yayınları,
Ankara, 2005.
Ağaoğulları, Mehmet Ali, Kent Devletinden İmparatorluğa, İmge Kitabevi,
Ankara, 2000.
Ağaoğulları, Mehmet Ali, Kral Devletten Ulus Devlete, İmge Kitabevi,
Ankara, 2005.
Akarsu, Bedia, Ahlak Öğretileri 1: Mutluluk Ahlakı, İnkilap Yayınevi, İstanbul,1998.
Amittay, Jacob Ben, Siyasal Düşünceler Tarihi, çev. Mehmet Ali Kılıçbay,
Levent Köker, Savaş Yayınları, Ankara, 1983.
Arslan, Ahmet, İlkçağ Felsefesi Tarihi, Cilt 2, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 2006.
Ateş, Toktamış, Demokrasi, Nesa Yayıncılık, İstanbul, 2007.
Bakır, Kemal, Demokratik Eğitim: John Dewey’in Eğitim Felsefesi Üzerine,
Pegem Akademi Yayınları, Ankara, 2012.
Bal Hüseyin, 1924 Raporunun Türk Eğitimine Etkileri ve John Dewey’in Eğitim Felsefesi, Kor Yayıncılık, İstanbul 1991.
Barnes, Jonathan, Sokrates Öncesi Yunan Felsefesi, çev. Hüsen Portakal, Cem Yayınevi, İstanbul, 2004.
Belge, Murat, Militarist Modernleşme: Almanya, Japonya ve Türkiye İletişim
Yayınları, İstanbul, 2011.
Finding true happiness is a complex subject when approached from a philosophical perspective. Throughout the history of philosophy, many thinkers have debated what happiness is and how it can be attained. Here are some philosophical thoughts aimed at understanding true happiness:
1. Aristotle's Concept of Happiness: According to Aristotle, happiness is one of the highest aims of humans, and it is achieved by living a virtuous life. For him, living a virtuous life involves pursuing virtues such as reason, moderation, and courage to develop moral excellence and fulfill our potential.
2. Epicurus' Pleasure Principle: Epicurus, the founder of Epicureanism, an ancient philosophical school that defined happiness around the principle of pleasure. According to him, happiness is attained through the highest and most continuous satisfaction of pleasures. However, Epicurus argues that these pleasures should be simple and natural, and they should be pursued with inner tranquility and serenity rather than insatiable craving.
3. Stoic Explanation: According to Stoic philosophy, happiness arises from one's inner state and is independent of external factors. Stoics view happiness as a process of rational acceptance and focusing on things that one can change by their own will. Stoics emphasize cultivating inner tranquility and moral virtues.
4. Utilitarianism and Happiness: Utilitarianism defines happiness as the greatest social utility. According to this philosophical approach, the rightness of an action is determined by its potential to maximize the overall happiness of society. Utilitarianism argues that we should perform ethical actions to increase the happiness of individuals.
It is difficult to provide a definitive definition of true happiness from a philosophical
"Bölüm I'de, Tom Regan'ın Kant'ın deontolojisini hayvanlara "ahlaki müteessirler" olarak muamele etmek amacıyla modifiye ettiğini belirttim. Bu, Kant'ın asla kabul etmeyeceği bir modifikasyondur. Kant'a göre, ancak ve ancak ahlâki yasa üzerine tefekkürde bulunabilen varlıklar ahlâki saygının doğrudan nesnesi olabilirler. Diğer tüm varlıklara karşı, en iyi ihtimalle, onların kendi başlarına hiçbir ahlâki değere sahip olmadıkları anlamına gelen, dolaylı görevlere sahibizdir."
...
"The dispute between Kant and the utilitarians comes down to the question whether we have direct duties toward animals or only indirect duties. It matters little that the discourse of the utilitarians does not include the rhetoric of duy; the utilitarianism of Bentham and Mill clearly points to the conclusion that animals figure in our moral calculus, that in many instances the happiness and sufering of animals create obligations on our part to treat animals in certain ways, and that these obligations are directly to the animals in question rather than to humaniy. Thus the basic terms of utilitarianism appear to be less anthropocentric than those of deontology. But as a matter of historical fact this diference has turned out to be insignificant: As I note in chapter 1, the conclusions of current utilitarians and deontologists are scarcely distinguishable from one another, even if their conceptual means for arriving at those conclusions are fundamentally diferent. Classical utilitarian doctrine, even though it proceeds from a basic kinship between human beings and animals, depends on some fundamental assumptions about the nature of sentience that militate against this underlying sense of kinship."
...
This line of thinking about the nature of animal experience comes to fruition in Hume in the