....belki orada ikiniz birliktesiniz, iklimleri geziyorsunuz. Belki daha da yakın da; komşunun kapısında peyda olup elimi uzattığımda mırıldayan gri kedi o; belki diğer komşumun tasmasıyla dolaştırırken gördüğüm yavru köpeği o; belki birkaç ay önce meydanda neşeyle oynayıp annesini babasını peşinde koştururken gördüğüm küçük çocuk o; belki çoktan kurudu sandığım çalılarda ansızın açan çiçek o; o belki şu bulut, şu dalga, şu yağmur, şu sis. Ölmesi ya da ölüm biçimi değil mesele; inanarak ölmüş olması. Ben de gördüğüm her şeye şefkatle yaklaşıyorum, baktığım her şeyde onu görüyorum.
Kitabı, ön yargımdan dolayı hep erteledim ve bir zaman sonra, kitabın ismine kapılarak "belki hayatımın amacını anlarım" diye okumaya başladım. Keşke hiç okumasaydım. Ben nerden