Yazar:
Hermann Hesse
Çevirmen:
Kifayət Haqverdiyeva
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 5 dk.
Sayfa Sayısı:
144
Basım Tarihi:
2020
İlk Yayın Tarihi:
1922
Yayınevi:
Qanun nəşriyyatı
Orijinal Adı:
Siddhartha: Eine indische Dichtung
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Almanya
ISBN:
9789952266283
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Diğer Baskılar
24 diğer baskı · Tümünü Göster
Siddhartha
41,3bin okunmaCan Yayınları · Mayıs 2024 · 148 s.
Siddhartha
1.122 okunmaCan Yayınları · Kasım 2013 · 152 s.
Siddhartha
1.036 okunmaCan Yayınları · Eylül 2019 · 168 s.
Siddhartha (Mini Kitap)
936 okunmaCan Yayınları · Kasım 2016 · 360 s.
Siddharta
888 okunmaCem Yayınevi · 1976 · 158 s.
Siddartha
608 okunmaE Yayınları · 1989 · 123 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Okumak benim için, farklı bir bakış, bir aydınlanmadır.
Ayni zamanda, aynı coğrafya da bulunma imkanı olmayan insanların buluşmasıdır. En özenli kelimeler, en iyi anlatim yolu bulunarak yaşam öğretisinin aktarımıdır okumak. Basit bir bakış açısı ile baktığımda hiç bir şey anlatmadı ama her şeyi anlatırken hiç bir tavsiyede bulunmamak ta bir öğretim seklidir. Elinden tutup, okuyucuyu Hindistan topraklarında gezdirmesi yetmez mi?
Bir hayata gercek ya da kurgu bir hayata şahit kıldı. Ruhun Şad Olsun Hermann Hesse
Yaşam yoldan ibarettir, bazen nereye gittiğinden çok; gitmen yeterlidir. Çünkü yolun sonunda her zaman ulaşmak istediğin olmayabilir, hatta yolun başında bile bulabilirsin aradığını, ama yol deneyimdir. Ve yola çıkmak her zaman adım atmak değildir, bu yüzden sadece oku.İçinde olanı bulmak için, çık yola.
Gerçekten güzel ve akıcı bir kitap çoğu listede yer edinmiştir ve bunun hakkını veriyor buddha’nın yaşamının ilk yıllarını şiirsel üslupla anlatmış hesse insanın öz benliğini bularak uygarlığın yerleşik biçimlerinden kurtulamaya çalışmasını işliyor düşünce gücünün ne kadar önemli olduğunu paranın nasıl insanı değiştirdiğini insanın kendini bulmasını ruhunu nasıl değiştirdiğini anlatan güzel bir kitap tavsiye ederim.
Hayatima yon veren kitaplardan birisi oldu. Butun yasamim boyunca hep bir yere ulasma cabasindaydim oraya ulastigim anda rahatlayacagimi dusunuyordum ancak anladim ki aslinda yol bizden bagimsiz degil cunku yol bizdik. Yol, bizim butun yasamimiz boyunca deneyimledigimiz tecrubelerdi.
Baş karakterin tam “yolculuğu bitti.” dediğimizde karşısına bambaşka yollar çıkması, insanın kendi özünü sorgulamasına ve icselligi yansitmasina sebep oluyor, keyifle bitirdim deneyimlemelisiniz.
Bu kadar kısa bir kitapta bu kadar derin düşüncelerin anlatılması beni gerçekten çok etkiledi. Siddhartha, öğretmenlerinin verdiği öğütlerle gerçek bilgeliğe ulaşılamayacağının çok önce farkına vardı ve kendi yolunu çizdi. Govinda ise öğütlerin onu bilgeliğe ulaştırabileceğini düşünüp tüm hayatını arayarak geçirdi ve aramaları sonuçsuz kaldı. Siddhartha ise bilgeliğe erişti. Siddhartha kendini tek bir öğretiyle sınırlandırmadı, hayatın tüm acılarını, sevinçlerini ve zevklerini yaşadı. Bunun sonucunda pişman olup eski hayatına döndüğü doğru, ama eğer dünyevi hayatı yaşamasaydı belki de hiçbir zaman bulunduğu farkındalığa ulaşamayacaktı. Her şey yazgısını izledi bu romanda ve hiçbir şey yazgısından farklı bir şey yapmadı, hiçbir şey onu engelleyemedi. Ne Siddhartha'yı babası ne de Siddhartha oğlunu... Hayatta tek bir düşünce ve inanışa bağlı kalmak yerine biz de Siddhartha gibi tüm duyguları yaşamalı ve bunlar sonucunda pişmanlık yerine sevinç duymalıyız. Çünkü bunlar her adımda bizi asıl gerçeğe ulaştıranlar şeylerdir aslında. Herhangi bir gerçeği ancak yaşayarak benimseyebiliriz, başkasının öğütleriyle ve sözleriyle öğrenilen bilgiler kalıcılık kazanamaz. Aynı Siddhartha'nın söyledği gibi bilgelik sözlerle aktarılamaz. Çünkü sözcükler bazı durumlarda yetersiz kalabilir.
Siddhartha gençlik zamanlarında dünyevi arzu, istek ve duygularla yaşayanları gördükçe onları küçümser ve onları küçük görürdü. Oysa en sonunda, o da kendi oğlu için o çocuk insanların hissetttiği ve eskiden kendisinin küçümsediği duyguları yaşadı ve anladı. Artık kendini daha yüksekte görmüyordu. Bilgelik kendini yüksekte görmek değil, tümün içinde bir parça olarak görmekti çünkü.
Hiçbir şey tamamen iyi veya kötü değil Siddharthanın dediği gibi. Her şeyin içinde bir parça iyilik ve bir parça
Bugüne kadar okuduğum en iyi romanlardan biri. Okuduktan sonra bir zaman tesirinden çıkamadım. Dönemsel olarak tekraren okunması gereken bir hayat rehberi.
Hayat, doğduğumuz gün başlayıp öldüğümüz gün sonlanan amansız bir yolculuktur. Aynı zamanda hayat, doğduğumuz gün başlayıp öldüğümüz gün sonlanan amansız bir arayıştır da. Kimileri bu yolculuk esnasında sürekli arar durur; kimileri ise hiçbir zaman aramaya tenezzül etmez. Kimileri yorulur yarı yolda bırakır; kimileri asla yorulmaz, yılmadan aramaya devam eder. Kimileri başkalarından duyduklarına kayıtsız şartsız inanır; kimileri ise inanmak için somut bir şeyler arar durur. Fakat hepimiz, nefes aldığımız o ilk saniyeden nefesimizin çıkacağı son saniyeye kadar amansız bir arayış içerisinde savrulur dururuz.
Hermann Hesse bu romanında, Siddhartha isimli kahramanın arayış ve hayatı anlayış öyküsünü anlatıyor. Siddhartha'ya göre, huzura kavuşmak, ermek ya da kitaptaki tabiri ile Nirvana'ya ulaşmak için herkesin farklı bir yolu olmalıdır. Ancak herkes kendi yolundan giderse huzura erebilir. Daha önceki kişilerin yolundan gitmek, bilge kişilerden bir şeyler öğrenmeye çalışmak, ezbere metotlarla huzuru aramak doğru bir yöntem değildir. Siddhartha'nın felsefesine göre, “Bilinmesi gereken şeyleri insanın kendisinin tatması iyidir.”(Sayfa 99)
Siddhartha'nın hedefi ise şudur: "Arınmış olmak; susamalardan arınmış, istemelerden arınmış, düşlerden, sevinçlerden, acılardan arınmış. Ölerek kendinden kurtulmak, ben olmaktan çıkmak, boşalmış bir yürekle dinginliğe kavuşmak, benliksiz düşünmelerle mucizelere kapıları açmak, işte buydu onun hedefi. Beden tümüyle saf dışı bırakılıp öldürüldü mü, gönüldeki tüm tutku ve dürtülerin sesleri kısıldı mı, işte o zaman gözlerini açacaktı en son şey, varlıktaki artık Ben olmayan öz, o büyük giz." (Sayfa 24)
Peki Siddhartha hedefine nasıl varacaktır? Hakikati nerede ve nasıl arayacaktır?
Siddhartha'ya göre, bilgi ve bilgelik birbirinden farklı
Çocuksu Budalar İçin Bir Yol Hikâyesi
Siddhartha ’yı ilk gördüğümüzde, herkesin gözünde parlayan bir çocuk o. Zeki, güzel, soylu; öğretmenlerinin gururu, arkadaşlarının hayran olduğu biri. Ama tam da bu yüzden huzursuz. Çünkü daha baştan şunu seziyor: Sevgi, bilgi, saygı… Bunların hiçbiri içindeki açlığı doyurmuyor. Testisi dolmuyor. Öğretilen her şey doğru olabilir ama yine de eksik. Siddhartha’nın hikâyesi burada başlıyor: sahip olduğu her şeye rağmen yetinmeyen bir insanın hikâyesi.
Çocukluğunda tanrılarla ve dualarla oyalanıyor, gençliğinde çileyle, düşünceyle, meditasyonla. Sonra bunların da yetmediğini fark edip her şeyi ardında bırakıyor. Aslında Siddhartha’nın yaptığı şey sürekli aynı: Bir dönemde “her şey bu” sandığı şeyi, bir süre sonra bırakıp yola devam etmek. Bu yüzden onu tek bir yaşa, tek bir kimliğe sabitlemek mümkün değil. O, değiştikçe arayışı da biçim değiştiriyor.
Dünyevi hayata girdiğinde bu kez başka bir yanıyla tanıyoruz onu. Para kazanıyor, zevk alıyor, seviyor, hata yapıyor. Hayatı izleyen biri olmaktan çıkıp hayatın içine batıyor. Ama burada da bir kırılma var: Bir süre sonra kendini oynarken yakalıyor. İnsanlarla, işle, hazla… Sanki gerçek hayat yine yanından akıp gidiyor. Bu fark ediş önemli, çünkü Siddhartha’nın en büyük yanılgısı ne çilecilik ne de haz düşkünlüğü; kendini merkeze koyan Ben.
Romanın en sert yüzleşmesi burada geliyor. Siddhartha anlıyor ki yıllarca öldürmeye çalıştığı şey, açlık, arzu ya da dünya değil; ama asıl öldüremediği şey kibirli, mağrur Ben’i. Üstelik bu Ben en iyi rahipliğin, en temiz maneviyatın içine gizlenmiş. O yüzden ne oruçlar, ne bilgiler, ne öğretiler işe yaramış. Ben ancak dünya içinde dağılarak, düşerek, kirlenerek çözülebilmiş.
Bu noktada Siddhartha yeniden bir çocuk gibi oluyor. Bilgili değil belki ama korkusuz. Her şeyi bildiğini sanan
Siddhartha ’yı ilk gördüğümüzde, herkesin gözünde parlayan bir çocuk o. Zeki, güzel, soylu; öğretmenlerinin gururu, arkadaşlarının hayran olduğu biri. Ama tam da bu yüzden huzursuz. Çünkü daha baştan şunu seziyor: Sevgi, bilgi, saygı… Bunların hiçbiri içindeki açlığı doyurmuyor. Testisi dolmuyor. Öğretilen her şey doğru olabilir ama yine de eksik. Siddhartha’nın hikâyesi burada başlıyor: sahip olduğu her şeye rağmen yetinmeyen bir insanın hikâyesi.
Çocukluğunda tanrılarla ve dualarla oyalanıyor, gençliğinde çileyle, düşünceyle, meditasyonla. Sonra bunların da yetmediğini fark edip her şeyi ardında bırakıyor. Aslında Siddhartha’nın yaptığı şey sürekli aynı: Bir dönemde “her şey bu” sandığı şeyi, bir süre sonra bırakıp yola devam etmek. Bu yüzden onu tek bir yaşa, tek bir kimliğe sabitlemek mümkün değil. O, değiştikçe arayışı da biçim değiştiriyor.
Dünyevi hayata girdiğinde bu kez başka bir yanıyla tanıyoruz onu. Para kazanıyor, zevk alıyor, seviyor, hata yapıyor. Hayatı izleyen biri olmaktan çıkıp hayatın içine batıyor. Ama burada da bir kırılma var: Bir süre sonra kendini oynarken yakalıyor. İnsanlarla, işle, hazla… Sanki gerçek hayat yine yanından akıp gidiyor. Bu fark ediş önemli, çünkü Siddhartha’nın en büyük yanılgısı ne çilecilik ne de haz düşkünlüğü; kendini merkeze koyan Ben.
Romanın en sert yüzleşmesi burada geliyor. Siddhartha anlıyor ki yıllarca öldürmeye çalıştığı şey, açlık, arzu ya da dünya değil; ama asıl öldüremediği şey kibirli, mağrur Ben’i. Üstelik bu Ben en iyi rahipliğin, en temiz maneviyatın içine gizlenmiş. O yüzden ne oruçlar, ne bilgiler, ne öğretiler işe yaramış. Ben ancak dünya içinde dağılarak, düşerek, kirlenerek çözülebilmiş.
Bu noktada Siddhartha yeniden bir çocuk gibi oluyor. Bilgili değil belki ama korkusuz. Her şeyi bildiğini sanan
Hermann Hesse’nin Siddhartha adlı eseri, Doğu felsefesinden derin izler taşıyan bir roman. Kitap, adını baş karakteri Siddhartha’dan alıyor ve onun aydınlanma yolculuğunu anlatıyor.
Konusu ve Temaları
Siddhartha, antik Hindistan’da geçen bir hikâye. Ana karakter Siddhartha, Brahman kastına mensup bir gençtir. Ruhsal tatminsizlik hissiyle babasının öğretilerini yeterli bulmaz ve arkadaşı Govinda ile birlikte bilgelik arayışına çıkar. Bu süreçte, önce çileci bir yaşam süren Samanalara katılır, sonra Buddha’nın öğretileriyle karşılaşır ama onun yolunu birebir takip etmek yerine kendi yolunu bulmaya karar verir.
Daha sonra Siddhartha, dünyevi zevkleri ve maddi hayatı deneyimlemek için bir tüccar olur, aşkı Kamala ile tanır ve zenginleşir. Ancak zamanla bu hayatın da onu tatmin etmediğini fark eder ve kendini doğanın akışına bırakmaya karar verir. Nihayetinde bir nehir kenarında bir kayıkçıyla yaşarken, nehrin sesini dinleyerek hakikati kavrar ve aydınlanmaya ulaşır.
Ana Temalar
1. Bireysel Aydınlanma: Siddhartha, başkalarının bilgeliğini taklit etmek yerine kendi deneyimleriyle hakikati arar.
2. Denge ve Zıtlıklar: Ruhsal arayış ve maddi dünya arasındaki dengeyi bulmaya çalışır.
3. Doğa ve İçsel Bilgelik: Nehir metaforu, sürekli değişim ve içsel bilgeliğin sembolü olarak öne çıkar.
4. Öğrenmenin Yolları: Siddhartha, kitaplardan ya da öğretmenlerden ziyade doğrudan yaşam deneyimleriyle öğrenir.
Dil ve Anlatım
Hesse’nin sade ama şiirsel dili, Doğu felsefesine uygun bir dinginlik ve derinlik içeriyor. Romanın yapısı da bir bilgelik kitabı gibi kurgulanmış; olay örgüsü, karakter gelişimi yerine ruhsal dönüşümü merkeze alıyor.
Kimler Okumalı?
Eğer doğu felsefesi, Budizm, bireysel gelişim ve yaşamın anlamı gibi konular ilgini çekiyorsa Siddhartha sana hitap edebilir.
Yazar Hakkında
Hermann HesseYazar · 54 kitap
1877'de Almanya'nın Calw Kasabası'nda doğdu. 1962 yılında İsviçre'nin Montagnola Kasabası'nda yaşamını yitirdi. İlk şiirini yirmi beş yaşında yazdı. Ardından Peter Camenzind, Çarklar Arasında, Gertrud, Rosshalde, Demian ve diğer romanları geldi. Birinci Dünya Savaşı'nda Alman militarizmini protesto etmek için İsviçre'ye yerleşti. İkinci Dünya Savaşı'nda hem Naziler, hem de antifaşistler tarafından sert şekilde eleştirildi. Bu eleştiriler, ayrıca sorunlu aile yaşamı ve savaş esirlerine yardım konusundaki yoğun çalışmasının sonucu ağır bir bunalım geçirdi. Jung'un öğrencisi Lang ona psikanaliz tedavisi uyguladı. Lang ile dostluğu ruhbilime ve Jung'a duyduğu ilgiyi körükleyerek şiirsel iç dünyasını zenginleştirdi. İnsancıllığı, barışseverliği ve insan yaşamını irdeleyen felsefesi, Bozkırkurdu, Narziss ve Goldmund ve Siddhartha adlı romanlarında özellikle belirgindir. Boncuk Oyunu adlı romanından sonra 1946'da Nobel Edebiyat Ödülü aldı. Doğu edebiyatına ve mistisizmine düşkünlüğü, ayrıca bireysel bunalımlara çözümü Doğu felsefesinde arayışı, 1960 yıllarında canlanan Budizm ve Zen Budizm akımlarının da yardımıyla özellikle Amerikan hippi gençliği arasında en çok okunan yazarlar arasına girmesini sağladı. Eserlerinin büyük bölümü Türkçe'ye çevrildi.
