Yazar:
Miguel de Unamuno
Çevirmen:
Behçet Necatigil
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 6 dk.
Sayfa Sayısı:
286
Basım Tarihi:
1948
İlk Yayın Tarihi:
1914
Yayınevi:
Milli Eğitim Basımevi
Orijinal Adı:
Niebla
Orijinal Dil:
İspanyolca
Orijinal Ülke:
İspanya
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Diğer Baskılar
11 diğer baskı · Tümünü Göster
Sis
3.745 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2023 · 240 s.
Sis
1.097 okunmaCan Yayınları · 2016 · 240 s.
Sis
754 okunmaCan Yayınları · Kasım 2024 · 240 s.
Sis
253 okunmaOlvido Kitap · 23 Mayıs 2018 · 210 s.
Sis
36 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ekim 2002 · 209 s.
Sis
33 okunmaMilli Eğitim Bakanlığı Yayınları · 1989 · 238 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitabın karakterine “ön söz” yazdırıp sonra o ön söze katılmadığı noktaları belirten “son ön söz” yazmak mı? Etkileyici bir girişti Unamuno.
Yoğun düşünce geçişleri nedeniyle gerçeklik algımı yitirmemi sağlayan kitapları seviyorum. ‘Sis” de onlardan birisi oldu. Kitabın kurgusundan ziyade, üzerinde durulan düşünceler için inceleme yapmak daha iyi olacaktır. Başlıklar halinde ilerleyelim.
Tinsel Anarşizm:
Kitapta diğer düşüncelere göre pek de yer kaplamayan fakat başlıca değinmek istediğim konu "Tinsel anarşizm". Bu düşünce yazarımız Unamuno’nun kendi tanımıyla, her konu hakkında kendine ait özgür bir fikir sahibi olmaktır. Bu açıdan düşünüldüğünde her bireyin bir tinsel anarşist olması gerektiği düşüncesi oluşabilir. Anarşizm tüm otoriteleri reddeder. Tinsel anarşizm ise, her bireyin otoritesinin kendisi olması gerektiği üzerine kurulmuştur. Özyönetimi olmayan bireylerin toplum içerisinde sin-diril-mesi sonucunda güç istencini tetiklemektedir ve başkasını yönetebilen insanlar güç zehirlenmesine girerek şiddet doğurmaktadır. Özgür bireyler için özgür fikirler olmalıdır. (Toplum bilinci için yazılmış bir kitap değil.)
Kadın Psikolojisi:
Baş karakterimiz Augusto, kadın psikolojisini anlamak amacıyla, kadınların yaklaşımları hakkında deneylerde bulunuyor. Onları tartmaya ve alacağı kararlarda bu deneylerin sonucuna göre davranmayı düşünüyor. Kadınlarla sorunsuz iletişim kurmak için veya onları anlamak için insan üstü bir çabaya gerek olmadığı düşüncesindeyim. Kadınları çok iyi anlıyorum gibi bir iddia değil bu. Herhangi bir bilinçli “insana”; saygı, empati ve uzlaşıcı bir tavırla yaklaştığınızda sorunsuz iletişim kuruluyor zaten. Bununla birlikte Augusto’nun kadınlarla yaşadığı her problemden sonra annesini düşünmesi, onun dizlerinde olduğunu
Okuma grubumuzun Eylül kitaplarından biri Sis idi. Kitabı ikinci okuyuşum olmasına rağmen sanki ilk sefermiş gibi severek merakla bitirdim yine.
Kısaca konudan bahsetmek istiyorum öncelikle. Augusto, annesini kaybetmiş ve ondan kalanlarla yaşayan zengin bir bireydir. Arkadaşı ile olan sohbetleri, hayata bakış açısı farklı ve bir arayış içindedir. Aradığı şeyin ne olduğunu bilmezken, ansızın karşısına Eugenia çıkar. Güzel midir, çirkin mi? Uzun mudur kısa mı? Sarışın mıdır esmer mi? Bunları bilmez, bunlarla ilgilenmez ve aslen bu fiziksel özellikleri değil onu sevmeyi sever Augusto. Kadınları şimdiye kadar tanımayan, Eugenia ile keşfetmeye başlayan karakterimiz bol bol sohbet eder çevresindeki insanlarla.
Hayatı sorgular, insanları tanımaya çalışır, kadınları anlamaya başlar Augusto. Kendi kendine konuştuğu hayatına bir de köpek dahil olur. Orfeo hayatına dahil olduktan sonra her şey başkalaşır. Artık konuşacağı biri daha vardır Augusto'nun. Ama ne olursa olsun yaşama olan merakı dinmez. Varlığı, hiçliği sorgular. Hayvanları, arkadaşlığı, evliliği anlamaya çalışır. Hepimizin içten içe merak ettiği her konu ile ilgili konuşur Augusto.
Ve kitabın dönüm noktası gelir çatar ansızın. Sona gelirken yazar ile bir yüzleşme yaşayan karakterimizin gözünden diğer tüm roman kahramanlarını düşündürür bize Augusto. Ya her roman kahramanı, yaratıcısı ile konuşsaydı? Raskolnikov'un sonu farklı olur muydu o zaman? Anna belki de hiç yaşamazdı yaşadıklarını. Dorian kibrine yenik düşmezdi, Bartleby ne yaparsa yapsın bir şeylerin değişmeyeceğini bilirdi. İşte böyle bir düşünce sardı Unamuno sayesinde beni ikinci kez.
Son olarak bir de kitabın çevirisine değinmek istiyorum. Can Yayınları Behçet Necatigil çevirisi ile okumuştum ilk olarak Sis'i. Ancak kitaptaki eski kelime kullanımı hayli
"YALNIZLIK ÖMÜR BOYU"·225 syf.·
9/10
Beğendi
·2018 26. kitabı
“Sis”e inceleme yazmayı düşünmüyordum ancak bazı düşünceler sıcağı sıcağına kağıdın güvenli kollarına emanet edilmezlerse kısa bir süre sonra unutuluyorlar ve ben bu hissi hiç sevmiyorum. Bu yazı bir tür “kendime hatırlatmalar ve çağrışımlar yazısı” olacak baştan belirteyim. İstanbul Okuma Grubu’nun toplantılarını seviyorum. Birkaç saat boyunca beyin fırtınası yoluyla herkesin kendine has fikirlerini özgürce ifade ettiği motive edici toplantılar yapıyoruz ve ben her defasında -toplantı sırasında pek fark etmesem de- sonrasında beynimde şimşekler çakarken buluyorum kendimi. Şimdi gecenin bir vakti yazmak için oturmuş olmam da yine bu etkiden.
“Sis”e dair ne söylenebilir? Açıkçası Unamuno’nun hayat hikayesi “Sis”ten daha enteresan geldi bana öncelikle onu ifade edeyim. Dik duruşu, hiçbir totaliter sistem karşısında hiçbir zaman boyun eğmemesi, hayatı boyunca doğru bildiğini savunması, bildiği yabancı diller, hatta sevdiği bir yazarı okumak için o yazarın dilini öğrenmesi hayran etti beni kendine. (Detaylı okumak isteyenler şu yazıya bakabilir: (cumhuriyet.com.tr/haber/diger/348...)
Romana dair neler söylenebilir dediğimizde ise… Öncü bir roman olduğu, pek çok postmodern romanda görülen teknik özellikleri çok erken bir tarihte kullandığı, katmanlı bir yapısı olduğu, yazarın bu romanla “Aslında bütün edebi eserler bir kurgunun parçası, onları pek de ciddiye almayın, onlar yazarın zihninin oyunları, diyalog diye okuduklarınız da yazarın monologları.” dediği / demek istediği söylenebilir. Yazarın kitabının türüne “nivola” demesinden yola çıkarak kendi türünü oluşturma çabası içine girdiği, nivola’nın novela’dan farklı olarak Unamuno’ya has bir tür olduğu, hatta Unamuno’nun romanına “nivola”
Sislerin içindeki gerçekler...
Sis: İradesizliğin ve varoluşun anatomisi
Miguel de Unamuno ’nun 
Sis'i bir roman okumaktan ziyade, puslu bir aynada kendi yansımanla kavga etmek gibi bir deneyim. Kitap boyunca Augusto Pérez denen o adama( benim eziğe) "Kendine gel artık!" diye bağırmak istiyoruz, çünkü karşımızda bir yetişkin değil, hayatın içine fırlatılmış ama henüz 'ben' olmayı becerememiş bir taslak(yarım çünkü)var.
Ezikliğin Felsefesi: Augusto Pérez
Augusto, edebiyat tarihinin(en azından benim okuduğum) gördüğü en iradesiz karakterlerden biri olabilir. Evden çıktığında hangi yöne gideceğine rüzgarın karar verdiği bir adamdan bahsediyoruz. Ya da bir sokak köpeğinin peşine takılıyor. Bir kadına aşık olduğunu fark etmesi bile sanki bir aydınlanma değil, "Herkes aşık oluyor, sanırım sıra bende" diyen bir çocuğun şaşkınlığı gibi. Onun bu "ezikliği", aslında Unamuno’nun bize kurduğu bir tuzak: Bir insan, kendi iradesini bir kenara bıraktığında sadece bir gölgeye dönüşür. Augusto da kitabın büyük bir kısmında sadece o sisin içindeki bir gölge. Rüzgar essin o sis dağılsın diye çok dua ettim ara ara:)
Eugenia: Bir kaçış mı(sıkıştırılmış hayatından), bir kurgu mu?
Augusto’nun Eugenia’ya duyduğu o hastalıklı saplantı, aslında kadına olan aşkından değil; kendi boşluğunu( hayatta annesi tarafından hep geride tutulmuş) doldurma çabasından kaynaklanıyor. Duyguları olduğunu yeni keşfeden birinin o çiğliğiyle, her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Biz okurken onun bu acizliğine dişlerimizi sıkıyoruz ama o, kendi zihninin yarattığı o sisin içinde kaybolmayı, gerçekle yüzleşmeye tercih ediyor.
Ve o meşhur "Tokat": Yazarla Yüzleşme
Kitabın zirve noktası, o nefret ettiğimiz Augusto’nun, bizzat yazarın (Unamuno’nun) ofisine gidip hesap sorduğu o andır.( Tam dedim tamam oluyor, uyanıyor) İşte orada, o ezik
Miguel de Unamuno ’nun Sis'i bir roman okumaktan ziyade, puslu bir aynada kendi yansımanla kavga etmek gibi bir deneyim. Kitap boyunca Augusto Pérez denen o adama( benim eziğe) "Kendine gel artık!" diye bağırmak istiyoruz, çünkü karşımızda bir yetişkin değil, hayatın içine fırlatılmış ama henüz 'ben' olmayı becerememiş bir taslak(yarım çünkü)var.
Ezikliğin Felsefesi: Augusto Pérez
Augusto, edebiyat tarihinin(en azından benim okuduğum) gördüğü en iradesiz karakterlerden biri olabilir. Evden çıktığında hangi yöne gideceğine rüzgarın karar verdiği bir adamdan bahsediyoruz. Ya da bir sokak köpeğinin peşine takılıyor. Bir kadına aşık olduğunu fark etmesi bile sanki bir aydınlanma değil, "Herkes aşık oluyor, sanırım sıra bende" diyen bir çocuğun şaşkınlığı gibi. Onun bu "ezikliği", aslında Unamuno’nun bize kurduğu bir tuzak: Bir insan, kendi iradesini bir kenara bıraktığında sadece bir gölgeye dönüşür. Augusto da kitabın büyük bir kısmında sadece o sisin içindeki bir gölge. Rüzgar essin o sis dağılsın diye çok dua ettim ara ara:)
Eugenia: Bir kaçış mı(sıkıştırılmış hayatından), bir kurgu mu?
Augusto’nun Eugenia’ya duyduğu o hastalıklı saplantı, aslında kadına olan aşkından değil; kendi boşluğunu( hayatta annesi tarafından hep geride tutulmuş) doldurma çabasından kaynaklanıyor. Duyguları olduğunu yeni keşfeden birinin o çiğliğiyle, her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Biz okurken onun bu acizliğine dişlerimizi sıkıyoruz ama o, kendi zihninin yarattığı o sisin içinde kaybolmayı, gerçekle yüzleşmeye tercih ediyor.
Ve o meşhur "Tokat": Yazarla Yüzleşme
Kitabın zirve noktası, o nefret ettiğimiz Augusto’nun, bizzat yazarın (Unamuno’nun) ofisine gidip hesap sorduğu o andır.( Tam dedim tamam oluyor, uyanıyor) İşte orada, o ezik
Miguel de Unamuno’nun edebiyat ile felsefeyi iç içe geçirdiği, klasik roman kalıplarının aksine, yazarın “nivola” olarak adlandırdığı, anlatının ontolojik sınırlarını sorgulayan deneysel eser niteliğindeki "Sis"; “var olmak” ile “kurmaca olmak” arasındaki farklılığı gösteriyor.
Olay örgüsü oldukça yalın bir çizgide ilerliyor. Augusto Pérez’in gündelik hayatının sıradanlığı içinde bir kadına, Eugenia’ya duyduğu ani ve takıntılı aşk etrafında şekilleniyor. Basit gibi görünen bu durum, okuma ilerledikçe yerini varoluşsal bir sorgulamaya bırakıyor. Augusto’nun aşkı eylemden çok düşünce hâline geliyor; karar veremeyen, sürekli iç konuşmalarla kendini tartan bir bilinç akışı içinde, kendi varlığının anlamını sorgulamaya başlıyor.
Augusto’nun bizzat yazarla, yani Unamuno’yla karşı karşıya geldiği sahnedir. Bu sahne, klasik olay örgüsünü yıkarak metni metafiksiyonel bir düzleme taşıyor. Karakter, kendi yazgısının yazarı tarafından belirlendiğini fark ediyor ve buna itiraz ediyor. Ölüm kader değil, tartışmalı bir karar hâline geliyor.
Augusto Pérez, tipik bir roman kahramanı olmaktan ziyade, bir düşünce nesnesi olarak kurgulanmış; kararsızlığı, edilgenliği ve sürekli içe dönük hâli, bireyin modern dünyadaki yönsüzlüğünü temsil ediyor. Eugenia ise bir aşk nesnesi olmanın ötesinde, Augusto’nun zihninde kurduğu ideal ile gerçeklik arasındaki uçurumu simgeliyor. Yan karakterler, özellikle hizmetçi Liduvina ve köpek Orfeo insan aklının sınırlarını ve sezgisel varoluş biçimlerini karşılaştırmalı biçimde yansıtıyor. Orfeo’nun varlığı, bilinç ile varlık arasındaki ilişkiye ironik bir derinlik katıyor; hayvanın daha sahici oluşu, insanın kurmaca doğasına dair ince bir eleştiri.
Unamuno’nun anlatım üslubu, geleneksel realist romanın aksine, karmaşıklık hissi veren düşünsel bir yapı
HER ŞEY AŞK İÇİN·240 syf.·Edebiyat
8/10
2023 41. kitabı
Sis, İspanyol yazar Miguel de Unamuno tarafından yazılan kitap. Benim de okuduğum ikinci Miguel de Unamuno kitabı. Bundan önce yazarın Yaman Adam adlı kitabını okumuş ve beğenmiştim.
KİTABIN KONUSU
Augusto Perez, anne babası vefat etmiş, bekar bir adamdır. Oldukça zengindir. İki uşağıyla birlikte yalnız başına yaşamaktadır. İnsanlardan pek haz etmez ve evine misafir kabul etmez. Yalnız başına takılmayı sever.
Bir gün sokağın başında durmuş, ne tarafa gitsem diye düşünürken güzel bir kadına rastlar. Bir anda büyülenir ve kadını gittiği yere kadar takip eder. Evine kadar takip ettiği kadının hizmetçisine biraz para verip ondan bilgi alır. Bu güzel kadının adının Eugenia olduğunu, bekar olduğunu ama sözlüsü olduğunu öğrenir. İlk görüşte aşık olan Augusto’nun hayatı bir anda değişir. Öncelikle Eugenia’yla tanışmalıdır. Sözlü olması onu yıldırmaz. Aşkını ilan eden bir mektup yazar ve Eugenia’nın hizmetçisine verir. Eugenia’nın vereceği cevabı ümitle bekler.
YORUM VE GÖRÜŞLERİM
Sis, karşılıksız bir aşk hikayesini anlatıyor. Son derece gerçekçi, yalın bir anlatımı var. İnsanın içine işliyor. Kitabı okurken Augusto’yla birlikte ben de acı çektim. Izdırabı öyle çoktu ki buna kayıtsız kalamadım.
Kitabın temposu inişli çıkışlı. Çok monolog var. Augusto sürekli kendi kendiyle konuşuyor. Bu monologların bazıları keyifliydi, bazılarıysa sıkıcı.
Kitabın ilk bölümü muhteşem. Hem temposu, hem konuyu işleyişi bakımından. Ağızda leziz bir tat bırakıyor. Ancak kitabın ortalarına doğru tempo düşüyor. Biraz durağanlaşıyor. Son bölümdeyse tekrar eski temposuna kavuşuyor. Başladığı şekilde bitseydi bir başyapıt olabilirdi Sis. Buna rağmen iyi bir kitap. Başarılı.
Sis, hem aşkı, hem de ölüm konusunu işleyen felsefesi olan bir kitap. Doyurucu, temeli sağlam, kurgusu başarılı. Tavsiye
Söyleyecek çok sözüm var, soracak çok sorum, sorgulayacak bir hayatım var. Ancak kitabı o kadar sevdim ve beni kendine bağladı ki bu yazıyı uzun tutmak istemiyorum. Tavsiyem okuyun okutturun!
Çok değişik bir kitaptı. Ana karakterin kararsızlığı ve gelgitleri,hayatında hep net olan kişileri rahatsız edebilecek düzeyde.
Yazar bile sonlara doğru dayanamayıp karakterle kavga ediyor:) Varoluşçuluk,imgelemeler,iyilik,kötülük,kadın erkek ilişkileri üzerine düşündürücü ve farklı açıdan bakan bir dili var. Kötülük yapmayı,hatta üç kadını birden idare etmeyi bile öyle bir mantığa bürüyor ki bu karakterle başa çıkamayacağınızı anlıyorsunuz.
Demem o ki felsefe seviyorsanız mutlaka okuyun.
Bu kitabı ocak ayındaki fuarda almış,8 Ocak 2017 diye de üzerine not düşmüştüm.Ancak sırasını beklemek zorunda bıraktığım kitaplardan biriydi.Belki de yazarı tanımıyor oluşum ve aldığım ilk kitabı olmasıydı bu sıralamanın nedeni.Hakkında bildiğim tek şey ise,bir gün bir arkadaşıma hediye aldığım kitaba yazdığım ve ona ait olan “Yaşamın tek öğretmeni yalnızca yaşamdır” sözüydü.Ve artık okunma zamanı geldiğini düşünüp elime aldığım andan itibaren içinde kaybolduğum düşünsel bir serüvene dahil olacağımı tahmin edemediğim ve bitişinden üzüntü duyduğumu hissettmeme de neden olan güzellikte bir kitap olduğu fikriydi.Böylesi güçlü bir yapıtla karşılaşınca istiyorsunuz ki bundan sonra elinize aldığınız ilk kitaptan itibaren tüm diğerleri bu şekilde sizi doyursun,düşünsel sarsıntı yaşatsın,size eklemlensin,varlığınıza yeni bir esinti kaynağı olsun…
Bu,bir roman tasvirindeki derinlikli bir felsefi yaratımdı bana göre..Ve felsefeye ilginiz varsa ruhunuza ayrıcalıklı bir doyum sunacağına emin olun…
Kitaba normal bir romana başlar gibi başlıyorsunuz,varlıklı bir adam,güzel bir kadın,bir ev, süregiden bir yaşam ve birkaç insan daha.. Normal ve bilindik bir hikaye kurgusu başlangıcı olduğunu size düşünürerek kadın-erkek ilişkisi ile başlatılan romanın aslında öyle olmadığını ve olmayacağını, satırlarda kontrolsüzce ilerleyişinizi fark ederken dikkatinizi daha farklı bir çabayla toplamaya başlıyorsunuz.Bu çaba daha çok düşünsel yetilerinizi ortaya koymanız gerektiğinin alarmını verir gibi bir uyarıya dönüşmeye başlıyor!Çünkü şimdiye kadar okuduklarınızdan farklı bir kurguda yer aldığınızı hissettiren bir yazarla tanışmış olduğunuzu anlamaya başlamakla birlikte romanın felsefi derinliği olan bir anlatıya dönüşeceğinin idraki üzerinde olacağınız Unamuno’nun ne demek istediğini
Yaşamın tek öğretmeni yalnızca yaşamdırEdebiyat & Roman
Evet bu okuma 3. okumam oldu. En sonunda bir şeyler yazabildim :) 10 yıl önce okumuşum bu romanı, sonrasında 5 yıl önce kitap kulübü etkinliği için okumuşum ve şimdi tekrardan Kaan Öztekin (
Kaan Ö.) çevirisi ile okudum. Öncelikle çeviri oldukça başarılı. Kaan’ı bu yönden tebrik etmek gerekiyor. Böyle bir romanı çevirmek oldukça zor olsa gerek.
Romana gelecek olursak, bu roman, klasik roman anlayışını bilinçli olarak reddeden bir eserdir. Unamuno bu eserinde yalnızca bir hikaye anlatmakla kalmaz; insanın varoluşunu, özgürlüğünü, yazgısını ve Tanrı karşısındaki konumunu sorgular. Sis, yazarın “nivola” adını verdiği türün en önemli örneklerinden biridir ve bu yönüyle Unamuno’nun edebiyat anlayışını anlamak açısından merkezi bir yere sahiptir.
Unamuno’nun bu romanı edebiyat dünyasına, klasik anlayışa aslında bir başkaldırıdır. Unamuno, Sis için özellikle “roman” demek istemez ve eseri bir nivola olarak adlandırır. Bu kavram, geleneksel romanın olay örgüsü, zaman-mekan düzeni ve psikolojik derinlik iddiasına karşı bir duruşu temsil eder. Nivolada önemli olan olaylar değil, düşünceler, varoluşsal çatışmalar ve karakterlerin bilinç hâlleridir.
Bana göre Unamuno’nun nivola anlayışı, onun felsefi yönüyle doğrudan bağlantılıdır. Yazarın bu felsefi yönünü Yaşamın Trajik Duygusu’nda (
Yaşamın Trajik Duygusu) daha net görebilirsiniz. Yazar, insanın mantıklı ve düzenli bir dünyada yaşamadığını, aksine belirsizlik içinde var olmaya çalıştığını savunur. Bu nedenle Sis’te olaylar çoğu zaman dağınık, rastlantısal ve sisli bir atmosfer içinde ilerler. Okur da bu sisin içine çekilir ve kesin cevaplar yerine sorularla baş başa bırakılır.
Kitap önsözüyle sizi şaşırtmaya başlıyor. Kitaba önsöz yazan Victor Goti karakterini, bundan
Kaan Ö.) çevirisi ile okudum. Öncelikle çeviri oldukça başarılı. Kaan’ı bu yönden tebrik etmek gerekiyor. Böyle bir romanı çevirmek oldukça zor olsa gerek.
Romana gelecek olursak, bu roman, klasik roman anlayışını bilinçli olarak reddeden bir eserdir. Unamuno bu eserinde yalnızca bir hikaye anlatmakla kalmaz; insanın varoluşunu, özgürlüğünü, yazgısını ve Tanrı karşısındaki konumunu sorgular. Sis, yazarın “nivola” adını verdiği türün en önemli örneklerinden biridir ve bu yönüyle Unamuno’nun edebiyat anlayışını anlamak açısından merkezi bir yere sahiptir.
Unamuno’nun bu romanı edebiyat dünyasına, klasik anlayışa aslında bir başkaldırıdır. Unamuno, Sis için özellikle “roman” demek istemez ve eseri bir nivola olarak adlandırır. Bu kavram, geleneksel romanın olay örgüsü, zaman-mekan düzeni ve psikolojik derinlik iddiasına karşı bir duruşu temsil eder. Nivolada önemli olan olaylar değil, düşünceler, varoluşsal çatışmalar ve karakterlerin bilinç hâlleridir.
Bana göre Unamuno’nun nivola anlayışı, onun felsefi yönüyle doğrudan bağlantılıdır. Yazarın bu felsefi yönünü Yaşamın Trajik Duygusu’nda (Yaşamın Trajik Duygusu) daha net görebilirsiniz. Yazar, insanın mantıklı ve düzenli bir dünyada yaşamadığını, aksine belirsizlik içinde var olmaya çalıştığını savunur. Bu nedenle Sis’te olaylar çoğu zaman dağınık, rastlantısal ve sisli bir atmosfer içinde ilerler. Okur da bu sisin içine çekilir ve kesin cevaplar yerine sorularla baş başa bırakılır.
Kitap önsözüyle sizi şaşırtmaya başlıyor. Kitaba önsöz yazan Victor Goti karakterini, bundanYazar Hakkında
Miguel de UnamunoYazar · 18 kitap
Miguel de Unamuno, İspanyol düşünür, yazar. Madrid Üniversitesi'nde felsefe ve edebiyat üzerine eğitim almış ve Bilbao'da felsefe öğretmenliği yapmıştır. 1891 yılında Salamanca Üniversitesi'nde Eski Yunan Dili Kürsüsü'nde profesör olmuştur.
20. yüzyıl İspanyası'nı düşünmüş ve yazmıştır. Dogmatik düşünceye (özellikle faşizme) karşı savaşmış ve bu uğurda 1924 yılında diktatör Miguel Primo de Rivera tarafından Fransa'ya sürgüne gönderilmiştir. 1930 yılında tekrardan Salamanca Üniversitesi'ndeki görevine dönen Unamuno, bu kez de diktatör Franco'ya karşı çıktığı için ev hapsine mahkûm edilmiştir. Tutuklu halde, 31 Aralık 1936 tarihinde ölmüştür. Roman, öykü, şiir, deneme ve oyun türünde eserler vermiştir.
“İnsan, kafasıyla düşünür, kalbiyle duyar ve midesiyle ister” ve "Başka yazarların neden bazı sözcükleri italik yazdığını anlayamıyorum. Sanırım o sözcüğe dikkat çekip önem artırmak istiyorlar. Hâlbuki, benim yazdığım her sözcük zaten önemlidir" gibi değinmeleri vardır.
