.
İnsan hep, hayatının son günlerinde en bilgece sözleri söyleyeceğini, geride bir miras bırakacağını, her şeyin özüne dair konuşacağını hayal eder.Ama acı, her şeyi silip süpürür.
...
İnsan gençken kendini bir bütüne, insanlığın temel ilkelerine bağlı hissetmez, insan gençken bir sürü şey dener çünkü hayat bir genel prova gibi algılanır, perde gerçekten açıldığında değiştirilebilecek bir prova gibi. Ama gün gelir perdenin her daim açık olduğu kafasına dans eder. Sahnelenen, oyunun kendisidir.