Die Mondscheingasse
Stefan ZweigYazar:
Stefan Zweig
Tahmini Okuma Süresi:
51 dk.
Sayfa Sayısı:
30
Basım Tarihi:
Temmuz 2012
İlk Yayın Tarihi:
1922
Yayınevi:
Fisher E-Books
Orijinal Adı:
Die Mondscheingasse
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Avusturya
ISBN:
9783104023632
Dil:
Almanca
Format:
E-kitap
Türler:
Diğer Baskılar
32 diğer baskı · Tümünü Göster
Ay Işığı Sokağı
71,8bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ağustos 2021 · 74 s.
Ay Işığı Sokağı
2.182 okunmaKoridor Yayıncılık · 3 Mart 2020 · 80 s.
Ay Işığı Sokağı
1.321 okunmaVenedik Yayınları · 2019 · 96 s.
Ayışığı Sokağı - Korku
1.270 okunmaMavi Çatı Yayınları · Eylül 2017 · 80 s.
Ay Işığı Sokağı
769 okunmaRemzi Kitabevi · Temmuz 2014 · 192 s.
Ay Işığı Sokağı
658 okunmaAnonim Yayıncılık · Mayıs 2021 · 92 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitap 5 adet öyküden oluşuyor. Ay Işığı Sokağı, Leporella, Nişan, Leman Gölü Kıyısında Olay ve Avare.
Kitabın adını almış olduğu ilk öyküde geminin gecikmesi nedeniyle tren seferini kaçıran kahramanın zamanını geçirmek için kendisine bir yol arkadaşı aramasıyla istemeden başka hayatlara tanık olmasını anlatıyor.
Kitabın ikinci öyküsü olan ve adı gibi hikâyesi de değişik olan Leporella’da ise, evlilik dışı bir birliktelik sonucu dünyaya gelen Crescenz’in kendisini hizmetli olarak çalıştığı evde Patronuna karşı duyduğu bağlılığı, sevgiyi, saplantılı duyguları anlattığı bir öykü. Bu beş öykü arasında en dikkat çekici olan bu öyküydü, final bölümünde ise bildiğimiz bir son vardı.
Kitabın üçüncü öyküsü olan Nişan da ise, Fransızlar ile İspanyollar arasında süren savaşta bir albayın korumuş olduğu erzak kamyonu ormanda ilerlediği esnada İspanyol çeteler tarafından saldırıya uğrar. Albay bu saldırıdan kurtulur ama gördükleri sıradan bir ölümün daha masumane olduğunun hissini veriyor.
Kitabın dördüncü öyküsü olan Leman Gölü Kıyısında Olay ise, bir balıkçının gece yarısı açıldığı denizde görmüş olduğu çıplak bir ceset ve bu cesedin bir Rus askerine ait olmasıdır. Bu öyküde askerin başından geçen olaylar ve ülkesine duyduğu özlemin onu ölüme götürmesi anlatılıyor.
Kitabın beşinci ve son öyküsü olan Avare de ise, yaşı ilerlemesine rağmen halen liseyi bitiremeyen bir gencin öğretmeni tarafından uğramış olduğu rencide davranışlar sonucunda girdiği psikolojik bulanım sonucunda sonunun ölüm olmasını anlatıyor.
Yani sözün kısası yazar bu kitabında insan psikolojisi üzerinde öyküler anlatırken sonunu ortak tema olan ölüm teması ile bağlıyor. Kısa, dili hafif, olay örgüsü tutarlı, akıcı bir kitaptı.
Keyifli okumalar dilerim…
Kitap üç öyküden oluşuyor: Bezginlik, 
Ay Işığı Sokağı ve Leporella.
İlk öykü Bezginlik bize şu gerçeği gösteriyor: Binlerce insan aynı yazgıyı paylaşır; yaşananların her biri aslında her gün rastlanan bir trajedidir. Ama kahramanımız yine de şimdiye kadar hiç kimsenin bunu böylesine sert bir biçimde yaşamadığını düşünür. O, bir bezgindir. Öyküde Liebman, bu tür içsel sıkıntıları yaşayan biridir. Karşısındaki adam ise hayatı boyunca yüzeysel verdiği kararların nasıl sonuçlar doğurduğunu hiç düşünmemiştir. Onun düşüncesizce attığı bir adım, başka bir insanın bütün hayatını değiştirmeye yeter. Ve öyle acılar vardır ki küçüktür belki, ama yaşandığında insanın bütün öteki acılarını bastırır, tek başına her şeyin üzerine çöker.
İkinci öykü Ayışığı Sokağı’nda denizci karakterimiz, hiç bilinmediği küçük bir liman kentinde gemisini durdurur. Denizciler, denizlerde geçirdikleri tehlikeli ve yabancı gecelerin ardından, şehvet hayallerini bir saat içinde gerçeğe dönüştürebilecekleri bu şehirde kendilerini sokağa atarlar. Çünkü orada her şey vardır: kadınlar, oyun, içki… Ve bütün bunlar içeride gizli kalır. Yazar burayı “ilkelce ve şehvet konusunda düzen bilmeyen son fantastik kalıntılar” olarak tanımlar. Dürtüleriyle hareket eden hayvanlarla dolu sokaklarda denizcimiz bir hikâyeye tanık olur. Ve bu şekilde başlayan hikâye, hiç beklemediğimiz bir yönde gelişir. “Yok artık” dedirtecek kadar çarpıcıdır.
Üçüncü öykü Leporella. Kısaltılmış adıyla Cenzi, güçlükle düşünen, yavaş kavrayan, zihninde bir düşünce oluştuğunda ise ona sıkı sıkıya bağlanan bir karakterdir. Hiç okumaz, yazmayı bilmez. Erken saatlerden geç saatlere kadar temizlik yapar: süpürür, yıkar, fırçalar… Asla tatil yapmaz. Tek düşüncesi ve mutlu olduğu tek şey nakit paradır; onu da yaşlandığında düşkünler evinde kimseye
Ay Işığı Sokağı ve Leporella.
İlk öykü Bezginlik bize şu gerçeği gösteriyor: Binlerce insan aynı yazgıyı paylaşır; yaşananların her biri aslında her gün rastlanan bir trajedidir. Ama kahramanımız yine de şimdiye kadar hiç kimsenin bunu böylesine sert bir biçimde yaşamadığını düşünür. O, bir bezgindir. Öyküde Liebman, bu tür içsel sıkıntıları yaşayan biridir. Karşısındaki adam ise hayatı boyunca yüzeysel verdiği kararların nasıl sonuçlar doğurduğunu hiç düşünmemiştir. Onun düşüncesizce attığı bir adım, başka bir insanın bütün hayatını değiştirmeye yeter. Ve öyle acılar vardır ki küçüktür belki, ama yaşandığında insanın bütün öteki acılarını bastırır, tek başına her şeyin üzerine çöker.
İkinci öykü Ayışığı Sokağı’nda denizci karakterimiz, hiç bilinmediği küçük bir liman kentinde gemisini durdurur. Denizciler, denizlerde geçirdikleri tehlikeli ve yabancı gecelerin ardından, şehvet hayallerini bir saat içinde gerçeğe dönüştürebilecekleri bu şehirde kendilerini sokağa atarlar. Çünkü orada her şey vardır: kadınlar, oyun, içki… Ve bütün bunlar içeride gizli kalır. Yazar burayı “ilkelce ve şehvet konusunda düzen bilmeyen son fantastik kalıntılar” olarak tanımlar. Dürtüleriyle hareket eden hayvanlarla dolu sokaklarda denizcimiz bir hikâyeye tanık olur. Ve bu şekilde başlayan hikâye, hiç beklemediğimiz bir yönde gelişir. “Yok artık” dedirtecek kadar çarpıcıdır.
Üçüncü öykü Leporella. Kısaltılmış adıyla Cenzi, güçlükle düşünen, yavaş kavrayan, zihninde bir düşünce oluştuğunda ise ona sıkı sıkıya bağlanan bir karakterdir. Hiç okumaz, yazmayı bilmez. Erken saatlerden geç saatlere kadar temizlik yapar: süpürür, yıkar, fırçalar… Asla tatil yapmaz. Tek düşüncesi ve mutlu olduğu tek şey nakit paradır; onu da yaşlandığında düşkünler evinde kimseye
Eğer Stefan Zweig'in eşiyle birlikte intihar ederek hayatına son verdiğini bilerek kitaplarını okuyorsanız, bir süre sonra neden intihar ettiğini sorgulamaya başlarsınız. Ve bu kitapta daha çok sorgulayacaksınız. İnsanlar en çokta en sadık oldukları yerden, varını yoğunu ortaya koydukları, bütün çabasını sarfettikleri ve o ölümden de öte bağlılıkların bulunduğu en vefalı oldukları noktadan vurulunca yaşamak bile zor geliyor. Bu sadece aşk değil, vatana, sevgiye, merhamete, sadakate, sadece tek bir güzel harekete, bir bakışa ve bir gülüşe, ailesine, arkadaşlarına herhangi bir şeye kendini adamışlıktan yana darbe yediği zaman yaşam bile zor geliyor, ölüm daha yakın geliyor. Bu hikayeleri anlatmak belki de yaşamaktan daha zor ki bir hikaye değil birçok hikaye sadece okurken bile yaşatıyorsa, yazarken ne tür bir psikolojide olduğunu bile anlamıyorsunuz. Ki Stefan Zweig belki de yazdığı bu hikayeler neticesinde bu tür hayatlar varken kendine yaşamayı bile hak etmediğni düşündürmüş olabilir. Ya da bu psikolojide kalmaktansa ölmeyi yeğlemiş olabilir. Biz bunu çözemeyiz ama bu sorgulama bile insana yaşadıkları hayatın ne kadar da güzel olduğunu, yaşamaya değer olduğunu gösteriyor. Ve siz de bu hikayeleri okuduktan sonra intihar etmek yerine yaşamanın güzelliğinin farkına varıp, o yaşanmamış hayatların yerine de yaşamak istiyorsunuz. Buna göre de hayatınızı şekillendirmek istiyorsunuz. Geçici şeyleri geçici yaşamınıza tercih etmek istemiyorsunuz. Bunlar benim şahsi fikrim. Zaten herkes okuduğu her kitaptan ayrı düşünceler çıkarır.
Hapsedildiği sürece gözyaşları insanın canını yakar!Stefan Zweig 
Ay Işığı Sokağı kitabında bizleri beş farklı öykü içinde; gemisinin gecikmesi nedeniyle kendisine bir yol arkadaşı arayan ve arkadaş ararken başka hayatlara tanık olan, evlilik dışı dünyaya gelen ve hizmetçi olarak çalıştığı evde patronuna duyduğu bağlılığı, sevgiyi saplantılı duygular haline getiren, Fransızlar ve İspanyollar arasında süren savaşta bir albayın yaşadıklarını ve duygularını,
Bir balıkçının gece yarısı denizde bir Rus askeri cesedini çıplak olarak bulan ve askerin başından geçen olayları, liseyi bitiremeyen bir gencin öğretmeni tarafından uğramış olduğu psikolojik baskıyı Ve gencin psikolojik bunalımını, ölüme adım adım gidişini tanık olurken
5 farklı kahramanımızın 5 farklı hayatını yazarımızın yazdığı öykülerden insan psikolojisinin Hayat akışına olan etkilerini okuyoruz.
Keyifle okuyabileceğiniz,okurken size farlı pencerelerin,farklı kapılarını ardında olan hayatları sunuyor.
Keyifli okumalar.Hikaye-Öykü
Stefan Zweig Ay Işığı Sokağı kitabında bizleri beş farklı öykü içinde; gemisinin gecikmesi nedeniyle kendisine bir yol arkadaşı arayan ve arkadaş ararken başka hayatlara tanık olan, evlilik dışı dünyaya gelen ve hizmetçi olarak çalıştığı evde patronuna duyduğu bağlılığı, sevgiyi saplantılı duygular haline getiren, Fransızlar ve İspanyollar arasında süren savaşta bir albayın yaşadıklarını ve duygularını,
Bir balıkçının gece yarısı denizde bir Rus askeri cesedini çıplak olarak bulan ve askerin başından geçen olayları, liseyi bitiremeyen bir gencin öğretmeni tarafından uğramış olduğu psikolojik baskıyı Ve gencin psikolojik bunalımını, ölüme adım adım gidişini tanık olurken
5 farklı kahramanımızın 5 farklı hayatını yazarımızın yazdığı öykülerden insan psikolojisinin Hayat akışına olan etkilerini okuyoruz.
Keyifle okuyabileceğiniz,okurken size farlı pencerelerin,farklı kapılarını ardında olan hayatları sunuyor.
Keyifli okumalar.
Ay Işığı Sokağı benim için sadece kısa bir hikâye değil insanın içine işleyen bir duygu hâliydi. Stefan Zweig yine çok az sayfayla insanın ruhunu kurcalamayı başarmış. Kitabı okurken en çok hissettiğim şey o yoğun yalnızlık duygusuydu. Sokağın kendisi bile bana bir karakter gibi geldi. Ay ışığı altında geçen o sahneler sanki gerçek hayattan kopuk ama bir o kadar da tanıdık bir atmosfer yaratıyor. Özellikle karakterlerin iç dünyası o kadar gerçekçi ki bazen kendimi onların yerine koyarken buldum. Beni en çok etkileyen şey Zweigın insan psikolojisini anlatmadaki ustalığı oldu. Çok büyük olaylar anlatmıyor aslında ama küçücük anların içindeki kırılmaları o kadar güzel yakalıyor ki okurken evet insan tam olarak böyle hisseder dediğim çok yer oldu. Özellikle geçmişin insanın peşini bırakmaması fikri beni baya düşündürdü. Kitaptaki karakterler bana biraz kaybolmuş insanlar gibi geldi. Hayatta bir yerlere tutunmaya çalışıyorlar ama içten içe boşluk hissi hep var. Bu da hikâyeyi daha gerçekçi ve biraz da hüzünlü yapıyor. Açıkçası kitap bittikten sonra içimde hafif bir burukluk kaldı. Dil açısından da çok akıcıydı. Zorlamayan ama derin bir anlatımı var. Kısa olmasına rağmen uzun süre etkisinden çıkamadım. Hatta bazı cümleleri tekrar okuyup düşündüğüm oldu. Eğer insan ruhunun karanlık ve kırılgan taraflarını okumayı seviyorsan bu kitap kesinlikle seni etkiler. Ama şunu söyleyebilirim çok keyifli bir okuma değil daha çok düşündüren ve biraz içe çeken bir kitaptır.
"Ay Işığı Sokağı" Stefan Zweig’ın insan ruhunun karanlık taraflarını en yoğun biçimde işlediği metinlerden biridir. Eserde olay örgüsü, isimsiz anlatıcının bir liman kentinde gece boyunca dolaşmasıyla başlıyor. Sisli, boğucu ve tekinsiz atmosfer içinde “Ay Işığı Sokağı” adı verilen dar sokakta karşılaştığı insanlar aracılığıyla toplumun görünmeyen yüzü ortaya çıkıyor. Anlatıcı; yoksulluk, ahlaki çöküş ve umutsuzluk içinde yaşayan karakterlerin hayatlarına kısa süreliğine tanıklık ediyor. Özellikle alkolün ve sefaletin etkisiyle insanlığını yitirmeye başlayan bir adam ile onun çevresindeki kırılmış hayatlar, hikâyenin trajik gerilimini oluşturuyor. Olaylar aksiyondan çok psikolojik yoğunluk üzerinden ilerliyor. Sokaktaki her ayrıntı karakterlerin ruhsal çöküşünü tamamlayan bir dekor işlevi görüyor. Zweig’in burada kurduğu yapı, dışarıdan sıradan görünen insanların iç dünyalarında taşıdığı derin acıları görünür kılıyor.
Karakterlerde, Zweig’in klasik insan çözümlemeleri dikkat çekiyor. İsimsiz anlatıcı yalnızca gözlem yapan biri ve okurun vicdanını temsil ediyor. Sokakta gördüğü insanlara karşı hem yabancı hem de derin bir merak içindedir. Asıl dikkat çeken karakter ise hayat karşısında yenilmiş erkek figürüdür. Bu karakter, modern insanın çaresizliğini ve toplumsal çöküş karşısındaki güçsüzlüğünü simgeliyor. İçki, yoksulluk ve yalnızlık onu insanlığından uzaklaştırırken; öfke ile acizlik arasında gidip gelen ruh hali, Zweig’in psikolojik anlatım gücünü ortaya koyuyor. Kadın karakterler çoğunlukla toplumun ezilen ve sessiz bırakılan tarafını temsil ediyor. Hikâyedeki herkes aslında kendi yalnızlığına mahkûmdur; bu nedenle karakterler arasında gerçek bir iletişim yok.
Eserin alt metni, bireyin modern şehir yaşamı içinde giderek yabancılaşması üzerine kurulu. “Ay Işığı
Ay Işığı Sokağıİnceleme
Yazarın anlatım gücü öyle derindir ki, insanın içine işleyen hikayeler okuru yorar. Elbetteki anlamak açısından değil, sindirmek ve hazmetmek zordur. Anlatılan hikâyeler ve olaylar ağır ilerler. Her şey sıradan görünür; fakat okudukça insanı derinden etkileyen, sıradışı yaşam anılarıyla doludur. Okuru üzen, düşündüren ve sorgulatan bir anlatımı vardır. Bahsedilen ağırlık, olaylardan değil; hayatın sıradanlığına sinmiş görünmez yaralardan kaynaklanır. Her şey normal akıyormuş gibi görünür, ancak okudukça fark edilir ki bu sıradanlık aslında alışılmış bir kırılma hâlidir.
Yazar büyük cümleler kurmaz, duyguyu tarif etmez; fakat okuru hikâyelerin tam merkezine yerleştirir.
Ay Işığı Sokağı kitabı beş ayrı öyküden oluşur. İlk öykü, kitaba adını veren *“Ay Işığı Sokağı”*dır. Ardından “Leporella”, “Nişan”, “Leman Gölü Kıyısında Olay” ve son olarak “Avare” gelir.
İlk öykü Fransa’da küçük bir liman kentinde geçer. Almanya’ya giden treni kaçıran anlatıcı, tanık olduğu bu hikâyeyi aktarır. Zamanında oldukça varlıklı bir adamın, yoksul bir kadınla evlendikten sonra eşine uyguladığı maddi baskı anlatılır. Adam, eşinin gururlu duruşunu kendi maddi gücüyle kırmaktan zevk aldığını itiraf eder. Hasta annesi için istediği yardımı vermeyince kadın tarafından terk edilir. Karısının gidişiyle bunalıma giren adam, onu geri kazanmak için her yolu dener. Ulaştığı çözüm ise her ikisinin sonudur.
İkinci öykü “Leporella”da, 39 yaşındaki Crescentia’nın hikâyesi anlatılır. Evlilik dışı dünyaya gelmiş, ailesini tanımayan Crescentia; gülmeyen, az konuşan, çevresine karşı ilgisiz, içine kapanık bir kadındır. Hayatını hizmetçilik yaparak sürdürür. Kimsenin uzun süre dayanamadığı huysuz bir ailenin yanında çalışmak için Viyana’ya gider. Zamanla evin erkek sahibine tuhaf ve insan dışı bir bağlanma
Stefan Zweig’in Ay Işığı Sokağı adlı, içinde beş öykü barındıran kitabını bitirdim. Bitirir bitirmez acı öykülerle dolu bu kitabı sizlerle paylaşmak istedim.
Her biri farklı ülkelerde geçen bu hikâyeler, aslında sıradan insanların hayatlarına dokunuyor. Ancak bu sıradan insanların ortak bir noktası var: ölüm. Kitabı bitirdiğimde ise bu ortak noktadan hareketle Zweig’in eşiyle birlikte intihar edişi geldi aklıma. Anlatılarda ya birileri öldürülüyor ya da olaylar bir intiharla sonuçlanıyor. Bu nedenle ister istemez şu soruyu düşündüm: Acaba bu eser, kendi ölümüne doğru zihinsel bir hazırlığın izlerini mi taşıyor?
Zweig’in karakter yaratmadaki başarısı gerçekten hayranlık uyandırıcı. Anlatılarında yer verdiği kişiliklerin çeşitliliği ve davranış kalıplarındaki derinlik dikkat çekiyor. Freud’dan etkilendiğini düşündüğümüzde, insan ruhuna ve dürtülerine bakışındaki psikolojik yoğunluğu daha iyi fark edebiliyoruz.
İçeriğe kısaca değinecek olursam:
İlk öyküde Fransa’daki küçük bir liman kentinde gemiden inen bir adamın gece trenini kaçırmasının ardından sokaklarda dolaşırken tanık olduğu bir hayat hikâyesi anlatılıyor.
İkinci öyküde patronuna köle gibi bağlı bir hizmetçi kadının, onun için bir cinayet işlemesine kadar uzanan trajik bağlılığı işleniyor.
Üçüncü öykü, 1810 yılında İspanya’daki savaşta yaralanan Fransız bir albayın acı sonunu konu alıyor.
Dördüncü öyküde kendisini İsviçre’de bulan bir Rus savaş esirinin hikâyesi yer alıyor.
Son öyküde ise yaşıtları üniversitede okurken hâlâ lise sıralarında olan bir öğrencinin hayatına son verişi anlatılıyor.
Savaş, vahşet, sadakat, kin ve nefretin izleri her hikâyede kendine yer buluyor. Hayatın karanlık yüzlerini bir araya getiren bu Zweig eserini mutlaka okumanızı öneririm.
Ay Işığı Sokağı adlı, içinde beş öykü barındıran kitabını bitirdim. Bitirir bitirmez acı öykülerle dolu bu kitabı sizlerle paylaşmak istedim.
Her biri farklı ülkelerde geçen bu hikâyeler, aslında sıradan insanların hayatlarına dokunuyor. Ancak bu sıradan insanların ortak bir noktası var: ölüm. Kitabı bitirdiğimde ise bu ortak noktadan hareketle Zweig’in eşiyle birlikte intihar edişi geldi aklıma. Anlatılarda ya birileri öldürülüyor ya da olaylar bir intiharla sonuçlanıyor. Bu nedenle ister istemez şu soruyu düşündüm: Acaba bu eser, kendi ölümüne doğru zihinsel bir hazırlığın izlerini mi taşıyor?
Zweig’in karakter yaratmadaki başarısı gerçekten hayranlık uyandırıcı. Anlatılarında yer verdiği kişiliklerin çeşitliliği ve davranış kalıplarındaki derinlik dikkat çekiyor. Freud’dan etkilendiğini düşündüğümüzde, insan ruhuna ve dürtülerine bakışındaki psikolojik yoğunluğu daha iyi fark edebiliyoruz.
İçeriğe kısaca değinecek olursam:
İlk öyküde Fransa’daki küçük bir liman kentinde gemiden inen bir adamın gece trenini kaçırmasının ardından sokaklarda dolaşırken tanık olduğu bir hayat hikâyesi anlatılıyor.
İkinci öyküde patronuna köle gibi bağlı bir hizmetçi kadının, onun için bir cinayet işlemesine kadar uzanan trajik bağlılığı işleniyor.
Üçüncü öykü, 1810 yılında İspanya’daki savaşta yaralanan Fransız bir albayın acı sonunu konu alıyor.
Dördüncü öyküde kendisini İsviçre’de bulan bir Rus savaş esirinin hikâyesi yer alıyor.
Son öyküde ise yaşıtları üniversitede okurken hâlâ lise sıralarında olan bir öğrencinin hayatına son verişi anlatılıyor.
Savaş, vahşet, sadakat, kin ve nefretin izleri her hikâyede kendine yer buluyor. Hayatın karanlık yüzlerini bir araya getiren bu Zweig eserini mutlaka okumanızı öneririm.
Ay ışığı sokağı, Stefan Zweig’ın 5 kısa öyküden oluşan kitabıdır;
-Fransa’nın bir liman kentinin denizci mahallesinde gezinirken duyduğu arya söyleyen sesi izleyerek tanımadığı insanların marazi hayatlarina dalan bir gezgin;
-Patronuna kölece bağlıliğı yüzünden korkunç bir eyleme sürüklenen karanlık, itici ve yabani bir hizmetçi;
-1810 yilinda İspanya'daki savaşta yaralanan, düşman bir ülkede amansiz bir hayatta kalma mücadelesine girişen bir Fransiz albay;
-1918 yılinin bir yaz gecesi Leman gölünde bulunup kurtarilan, ancak sonra yüreğini kavuran yurt özlemine yenik düşen bir Rus savaş esiri;
-Yaşıtları üniversiteye giderken hala liseye devam eden avare bir gencin öğretmeninin otoritesine isyan ettikten sonra ödediği ağır bedel.
Kitap insan psikolojisi ve ilişkilerine odaklanan derinlemesine 5 hikayeden oluşuyor. Hikayeler insan psikolojisini ustalıkla işlediği ve karakterlerin iç dünyalarını zengin bir şekilde tasvir ettiği için okuyucunun duygusal derinliklere inmesini sağlıyor.
Kısa, hafif, çerezlik niyetine okunabilir.
Keyifli okumalar.
bu sefer olmadı zweıg.1000Kitap Gerçek Okurlar
Zweıg Şaşırttı bu kez...!
Gerçek bir zweıg okuru olarak elime geçen her kitabını tereddütsüz okumaya başlayan biri olarak diyebilirim ki , ilk kez bir zweıg kitabını bitirdikten sonra keşke okumadan önce incelemelere göz atsaydım dedim.
Zweıg eserlerindeki o tutku, derinlik, sıradan bir olayı bile sıradışı bir yoğunlukla anlatım, az sayfayla çok şey anlatma...
Bunların hiçbirini bulamadım bu eserinde.
Kitap birkaç öyküden oluşuyor ve bunlar oldukça sığ öyküler.
İçerik ve verilmek istenen mesaj üzerinde biraz düşündürüyor,çünkü diğer eserlerinde her duyguyu ve mesajı öyle bir netlik, derinlik ve çarpıcı bir tutkuyla aktarıyor ki..
Korkuyu, ihtirası,hırsı, içsel çalkantıları, aşkı, tutkuyu...
Zweıgın her bir kitabını bitirdikten sonra en az bir duyguyu en derininize işleyecek şekilde kahramanlarıyla yaşıyorsunuz.
-'Ay ışığı sokağı' ndan çok Zweıgın diğer kitaplarına genel Bi bakış gibi oldu ama kitapta umduğumu bulamayınca, ne bulamadığımı yazmak durumunda kaldım galiba. -
Toparlamak gerekirse,
okunmasa da çok şey kaybettirmeyecek kitaplardan.. Çerez niyetine okumalık..
Ha bide, henüz zweıg kitabı okumamışsanız
Stefan zweıg okumaya bu kitaptan başlamayın derim..!
Diğer muhteşem eserlerine karşı negatif Bi peşin hükme varmanızı istemem,
Çünkü stefan zweıg mutlaka okunmalı ve okutulması gereken bir yazar..
Uslanmaz bir zweıg okuru olarak söylüyorum ;-)
iyi okumalar 1K ailesi..
Yazar Hakkında
Stefan ZweigYazar · 187 kitap
Stefan Zweig, Avusturyalı yazar ve gazeteciydi. Edebi kariyerinin zirvesinde olduğu 1920'li ve 1930'lu yıllarda, dünyanın en çok çevrilen ve en popüler yazarlarından biriydi.
Zweig, Viyana, Avusturya-Macaristan'da büyüdü. Honoré de Balzac, Charles Dickens ve Fyodor Dostoyevski gibi ünlü edebiyatçılar hakkında Üç Büyük Usta (1920) ve belirleyici tarihsel olaylar hakkında Yıldızın Parladığı Anlar (1927) adlı tarihsel incelemeler yazdı. Ayrıca Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935) ve Marie Antoinette'nin biyografilerini yazdı. Zweig'ın en bilinen kurgu eserleri arasında Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (1922), Amok Koşucusu (1922), Korku (1925), Karışık Duygular (1927), Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat (1927), psikolojik roman Sabırsız Yürek (1939) ve Satranç (1941) yer almaktadır.
1934 yılında Almanya'da Nazi Partisi'nin yükselişi ve Avusturya'da Ständestaat rejiminin kurulmasının bir sonucu olarak Zweig, İngiltere'ye göç etti ve 1940 yılında kısa bir süre New York'a ve daha sonra yerleştiği Brezilya'ya taşındı. Son yıllarında bu ülkeye aşık olduğunu ilan edecek ve Brezilya, Geleceğin Ülkesi adlı kitabında bu ülke hakkında yazacaktı. Yıllar geçtikçe Zweig, Avrupa'nın geleceği konusunda giderek daha fazla hayal kırıklığına uğradı ve umutsuzluğa kapıldı. 23 Şubat 1942'de Petrópolis'teki evlerinde eşi Lotte ile birlikte aşırı dozda barbitürattan ölü bulundu. Eserleri birçok film uyarlamasına temel oldu. Zweig'ın anı kitabı Dünün Dünyası (1942), I. Franz Joseph yönetimindeki Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun çöküş yıllarındaki yaşamı betimlemesiyle dikkat çeker ve Habsburg İmparatorluğu hakkındaki en ünlü kitap olarak anılır.
