Pinball 1973
Haruki MurakamiYazar:
Haruki Murakami
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 6 dk.
Sayfa Sayısı:
215
Basım Tarihi:
1 Ocak 1985
İlk Yayın Tarihi:
18 Kasım 2020
Yayınevi:
Kodansha International
Orijinal Adı:
Pinball 1973 (The Rat #2)
ISBN:
9784770022080
Ülke:
Türkiye
Dil:
İngilizce
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
8/10
2024 12. kitabı
Uzun zamandır reading slump'tayım. Ve uzun zamandır Haruki Murakami'nin kitaplarını okumak istiyordum. Kronolojik sırayla okumaya karar vermiştim. Fare dörtlemesi diye geçen serinin de, yazarın da ikinci kitabı olan Pinball 1973 hakkındaki fikirlerimle buradayım.
Bu kitapta da 
Rüzgarın Şarkısını Dinle kitabındaki adsız baş karakterimizi ve onun arkadaşı Fare'yi görüyoruz. Doğrusu okumamın üzerinden kısa bir zaman geçmesine rağmen, Rüzgârın Şarkısını Dinle'yi pek net hatırlayamıyorum. Tek emin olduğum şey, okurken Murakami'nin üslubunu sevmiş olduğum ve sürekli bir melankolinin zihnimi sarmış olması.
Yazarın ilk kitabında olduğu gibi burada da konudan konuya atlanmış, aralarında bir bağlantı var gibi de yok gibi de. Rüzgârın Şarkısını Dinle'de adsız karakterimizin kız arkadaşlarına, sevdiği, Murakami'nin yarattığı "Derek Hartfield" adlı yazara ve başka şeylere biraz fazla odaklansak da, bu kitapta Fare'ye diğer kitaba kıyasla daha çok yer verilmiş. Bu kitapta da yine baş karakterimizin hayatından bir bölüm okumaktayız.
*KÜÇÜK SPOILERLAR İÇERİR*
Kitabı okuduğum sürece bazı şeyleri sorguladım. Mesela baş karakterin yanında kalan ikizler nereden çıktı? Fare neden hep hüzünlü? Baş karakterin sürekli telefonunu açtığı kız kimdi? vb. Ayrıca karakterin intihar eden kız arkadaşına bu kitapta da yer verilmişti, yine de intihar nedenini öğrenemeden kitap bitti. Aklımda böyle küçük çok soru işareti kaldı ama daha yolun başındayım.
Roman boyunca sürekli bir şeyden diğerine sürüklenmiş gibi hissettim. Sanırım benim zihnim de bu aralar dağınık olduğundan yazarın olaylar arasındaki geçişi beni çok yormadı ya da çok boş gelmedi. Belki de sırf şu anki ruh halime uyduğu için reading slump'ta olmama rağmen kitabı okumakta zorlanmadım.
Murakami'nin kaleminde sezdiğim şey tam olarak şu: günlük
Rüzgarın Şarkısını Dinle kitabındaki adsız baş karakterimizi ve onun arkadaşı Fare'yi görüyoruz. Doğrusu okumamın üzerinden kısa bir zaman geçmesine rağmen, Rüzgârın Şarkısını Dinle'yi pek net hatırlayamıyorum. Tek emin olduğum şey, okurken Murakami'nin üslubunu sevmiş olduğum ve sürekli bir melankolinin zihnimi sarmış olması.
Yazarın ilk kitabında olduğu gibi burada da konudan konuya atlanmış, aralarında bir bağlantı var gibi de yok gibi de. Rüzgârın Şarkısını Dinle'de adsız karakterimizin kız arkadaşlarına, sevdiği, Murakami'nin yarattığı "Derek Hartfield" adlı yazara ve başka şeylere biraz fazla odaklansak da, bu kitapta Fare'ye diğer kitaba kıyasla daha çok yer verilmiş. Bu kitapta da yine baş karakterimizin hayatından bir bölüm okumaktayız.
*KÜÇÜK SPOILERLAR İÇERİR*
Kitabı okuduğum sürece bazı şeyleri sorguladım. Mesela baş karakterin yanında kalan ikizler nereden çıktı? Fare neden hep hüzünlü? Baş karakterin sürekli telefonunu açtığı kız kimdi? vb. Ayrıca karakterin intihar eden kız arkadaşına bu kitapta da yer verilmişti, yine de intihar nedenini öğrenemeden kitap bitti. Aklımda böyle küçük çok soru işareti kaldı ama daha yolun başındayım.
Roman boyunca sürekli bir şeyden diğerine sürüklenmiş gibi hissettim. Sanırım benim zihnim de bu aralar dağınık olduğundan yazarın olaylar arasındaki geçişi beni çok yormadı ya da çok boş gelmedi. Belki de sırf şu anki ruh halime uyduğu için reading slump'ta olmama rağmen kitabı okumakta zorlanmadım.
Murakami'nin kaleminde sezdiğim şey tam olarak şu: günlük
Kitaplıktan rastgele seçip aldığım Murakami eseriydi benim için. İlk eserlerinden biri. Serinin ikinci kitabıymış. Fare ve ismi geçmeyen karakteri ilk kitabı okumadığımdan bağdaştıramadım elbette. Bittiğinde araştırıp anladım. Her ne kadar serinin ortasından daldıysam da benim için ilk kitabı önce okumak da belki anlamlı bir değişikliğe neden olamayacaktı. Zira Murakami okumak, büyülü gerçeklik ve betimlemenin gücüyle her kitapta keyif vermiştir. Bazı yerler muğlak, ikizler, intihar eden eski kız arkadaş, Fare’nin durup dururken kızla ilişkiyi kesmesi, ardından sürekli uzaktan evi gözlemesi, J’nin anlayışı, Pinball makinesine olan takıntı(maddi bir çıkar vermese de gururlandırıcı etkisi…). Anlamın sorgulanması, geçip giden hayatlar ve günlerin birbirine benzemesi…
Kısa ama nitelik bakımından dolu bir eser. Keyifli bir Murakami deneyimi.
İyyakşamlaaaar.
Kitabı bitirince dedim ki "Bu Fare hiç yabancı değil". Sonra Google amcaya "Murakami Fare" yazdım ve gördüğüm şey beni minicik üzdü. Meğer Murakamiciğimin "Fare Üçlemesi" olarak geçen seri tadında kitaplarının 2.sini okumuşum bilmeden. Yani biliyormuşum ama bildiğimi unutmuşum çünkü üçlemenin ilk kitabını okumuşum çok çok önceden. Neyse bu kadar dert yandıktan sonra bilgilendirmeye geçeyim. Efenim Fare Üçlemesi'nin ilk kitabı "Rüzgârın Şarkısını Dinle" kitabıymış. Ben onu okumuştum, hatta kitabın sonunda yazılış hikayesi ve devam kitaplarından da bahsediyor ve ben bu kısmı unutmuşum. Üçlemenin ikinci kitabı ise "Pinball 1973". Üçleme olduğunu bilmek çok mu şeyi değiştiriyor derseniz? Hayır. Ama yine de peş peşe okusaydım belki daha çok severdim. Sırf Murakami okuduğum için mutlu ediyor beni kitapları ama Pinball 1973'te aşırı aşırı Murakami esintisi hissedemedim. Rüzgârın Şarkısını dinle kitabı da çok tatmin etmemişti. Bunda yazarlığının başlarında yazmış olmasının da etkisi büyük tabii. Ama iki kitapta da aralara şarkılar serpiştirilmesi en belirgin özellikleriydi bence. Üçlemenin son kitabı ise "Yaban Koyununun İzinde" kitabıymış. Hatta "Dans, Dans, Dans" kitabı da serinin dördüncüsü niteliğinde sayılıyormuş. Bu vesileyle sıradaki Murakami kitabım da otomatik olarak belirlenmiş oldu. Siz siz olun, benim gibi körlemesine okumayın.
Kitapla kalın.
İlk kez Haruki Murakami okudum ve bu yüzden yazacaklarım daha çok kitapta gördüğüm üslubuna yönelik olacak sanırım~
Murakami için bu zamana kadar duyduklarım büyülü gerçekçilik, gerçekliğin kırılması, hiçbir şey anlatmaması gibi şeylerdi ve evet hiçbir şey anlatmıyor gibi tamam ama kitapta şunu fark ettim ki kalemini özel yapan, ilgi çekici olan da tam olarak bu zaten.
Örnek verip daha çok açıklamam gerekirse... bakıldığında kitap hayatta amaçsızca takılan ve pinball makinesi gibi aslında sadece basit(!) bir makine ile bağ kuran, onunla bir kez daha bir araya gelmeyi isteyen birini anlatıyor. "Bu da konu mu?" ya da "Ee amaçsızlık, hayatın durağanlığı vs yaygın bir tema zaten" denilebilecek şeyleri Murakami o kadar güzel betimliyor ki okurken sanki o anı ve karanlığı/kasveti yaşıyorsunuz. Dahası Murakami bunları bir sonuca ulaşma, bir şey verme amacıyla yapmıyor. (Bu yönüyle bana 
Yusuf Atılgan'ı özellikle de 
Aylak Adam'ı hatırlattı bu arada)
70. sayfada karakterin tez hocasının "Cümlelerin güzel ama hiçbir şey söylemiyorsun." deyişi sadece karaktere söylenmiş bir laf değil, aynı zamanda Murakami'nin kitapta yaptığı şeyi temsil ediyor gibi sanki. Bu yüzden de bana Murakami daha çok yolda olmayı, o yolu/süreci betimlemeyi seviyormuş; somut bir şey söyleme isteği duymuyormuş gibi hissettirdi. Tabii ki şu anlık tek bir kitap ile genel yargıya varamam bu konuda~
Herkes beğenerek okur mu? Hayır okumaz, çünkü bir sonuç ya da alınacak bir ders bulma eğiliminde olan çok kişi var. Ama şahsen ben sevdim, güzel bir tanışma kitabı oldu ve yazarın başka kitabını da okuyacağım sanırım.
+ karakter ve 25 yaş sendromunu :):):) böyle okudum desem yeridir. Okumanın da doğru bir zamanı var kesinlikle
Yusuf Atılgan'ı özellikle de Aylak Adam'ı hatırlattı bu arada)
70. sayfada karakterin tez hocasının "Cümlelerin güzel ama hiçbir şey söylemiyorsun." deyişi sadece karaktere söylenmiş bir laf değil, aynı zamanda Murakami'nin kitapta yaptığı şeyi temsil ediyor gibi sanki. Bu yüzden de bana Murakami daha çok yolda olmayı, o yolu/süreci betimlemeyi seviyormuş; somut bir şey söyleme isteği duymuyormuş gibi hissettirdi. Tabii ki şu anlık tek bir kitap ile genel yargıya varamam bu konuda~
Herkes beğenerek okur mu? Hayır okumaz, çünkü bir sonuç ya da alınacak bir ders bulma eğiliminde olan çok kişi var. Ama şahsen ben sevdim, güzel bir tanışma kitabı oldu ve yazarın başka kitabını da okuyacağım sanırım.
+ karakter ve 25 yaş sendromunu :):):) böyle okudum desem yeridir. Okumanın da doğru bir zamanı var kesinlikle
10/10
2021 6. kitabı
Yazarın okuyup, okuyabileceğiniz en sade ve anlamını derinliklerinde anlamayacağınız kitabıdır.
Fare'nin öyküsünü geç keşfettiğim ama düşündükçe diğer kitaplarındaki olay döngüsü zihnimde yavaş yavaş yerine oturtmaktadır.
Yazarın kitaplarına yeni başlayacak olanlara, önceliklerinden birisininde bu kitap olmasını tavsiye ediyorum.
Hepimiz için geçmişimizde bir nesne ya da kişinin yeri çok farklıdır. İki insan, iki farklı cisim. Bu cisimlerin etrafında dönen yaşam hikayeleri.
- İyi Oyunlar! diyen yazardan
İyi Okumalar! diyen okuru
Haruki Murakami - Pinball 1973
yalnızlığın getirdiği bağımlılıkları mükemmel işleyen bir kitap bu. ilk başta okurken oldukça saçma geliyor. adam neden bir pinball makinesine bu kadar taktı ki?
genç yaşta sevgilisinin ölümüne şahit olan birini konu alıyor Pinball 1973. çevirmenlik yapıp bir yandan ilginç bir apartmanda ikizlerle yaşıyor bu adam. ama yalnızlığın sebep olduğu boşluğu dolduracak tek şey bir pinball makinesi. onun sesinde yaşıyor, görüntüsüne ölüyor ve hatta onunla konuşuyor.
bir pinball makinesinden hiçbir şey kazanamayız. sayıya dönüştürülmüş gurur dışında. öte yandan kaybedeceklerimiz gerçekten de çok fazladır. siz pinball makinesinin başında tükenmeye devam ederken bir başkası proust okuyor olabilir, bir diğeri açık hava sinemasında kız arkadaşıyla iz peşinde filmini izlerken onunla oynaşıyor olabilir.
kitabı çok beğendim. rüzgarın şarkısını dinle'ye göre yazar yazım dilini çok geliştirmiş ama yine de yeterli değil. yazar hâlâ yazım tarzını tanımaya çalışıyormuş gibi geldi bu kitapta bana. yine de oldukça sevdim. karakterin bağımlılığı çok tanıdıktı. üzülüyorsunuz ama saçma da geliyor. ama bağımlılıkların hepsi saçmadır zaten ve hepsi boşlukları doldurmak için doğar. bir şeye bağımlıysanız sizde bir şeyler eksiktir. karakter ölmüş kız arkadaşından çok az bahsediyor ama her söylediğinde onun esintisini görebiliyorsunuz. pinball makinesinin adama hissettirdikleri çok iyi işlenmişti. Murakami yalnızlığı aşırı iyi betimliyor.
dipnot : bu kitap fare üçlemesinin 2. kitabı. ilk kitap rüzgarın şarkısını dinle
okuyacaklar olursa şimdiden iyi okumalar diliyorum
MURAKAMİKAZEAhtapotokur
Pinball 1973, Murakami’ nin 1980 yılında yayımlanan ikinci romanı. Bende legonun kayıp parçasını bulup yerine koymuşum hissi uyandıran bu kitap, Fare karakteri ile ilk romanı #rüzgarınşarkısınıdinle nin izini sürmüş, Naoko’dan bahsettiği satırlarda ise #imkansızınşarkısı nın ipuçlarını sunmuş. Acemilik işlerinden olduğu iddia edilse de, dil, kurgu, hikaye, her şey yerli yerinde. Kuyuların, havuzların dipleri, Fare, böcekler... Bolca bira, kahve...Pek çoğunu ilk kez duyduğum, 1970-80lerin keyifli İngilizce parçaları... Bizleri yıllarca peşinden sürükleyecek #murakamik tuhaflığın temelleri bu kitapta bence. Her zamanki gibi bolca #PES dedirterek ( çok şükür ), ilk kitabıyla kabul görmenin kazandırdığı güvenle olsa gerek, bu ikinci kitabıyla gümbür gümbür ‘ben geliyorum’ diyor , Japon edebiyatının çılgın çocuğu.
Kahramanının pinball makinesine (tilt makinesi yahu, başka bir şey değil) olan bağ-IM-lılığı, bana Play Station başında sabahlayan, saatlerce Candy Crush baloncuklarını patlatmaya uğraşanları anımsattı, onların üzeri örtülmüş yalnızlığını... Böyle beslendikleri bir uğraşıları olduğu için onlar adına sevinmeli mi, yoksa bu yalnızlıklarından dolayı onlara üzülmeli mi, bilemedim.
Son olarak, bu romandan sonra artık eminim: Ben Venüs’te yaşamak istiyorum.
‘Venüs bulutlarla çevrili sıcak bir gezegenmiş. Sıcak ve nemden ötürü üzerinde yaşayanların çoğu genç yaşta ölürmüş. Orada otuz yıl yaşayan efsane olurmuş. Ve Venüslülerin yürekleri yaşadığı sürece sevgiyle dolup taşarmış. Venüslülerin hepsi birbirlerini istisnasız severmiş. Kimseye nefret duymaz, kimseyi kıskanmaz ve küçük görmezlermiş. Kötü söz de söyleyemezlermiş. Ne cinayet varmış ne de kavga, sadece sevgi ve şefkat hüküm sürermiş orada.
Bugün biri ölse onun için üzülmeyiz’ dedi Venüs’ lü sessiz adam. Çünkü
Hikaye, anlatıcının kısa ama yoğun langırt takıntısı, serbest çevirmen olarak yaşamı ve daha sonra eskiden oynadığı langırt makinesiyle yeniden bir araya gelme çabaları etrafında dönüyor. Bir sabah gizemli bir şekilde dairesinde beliren ve kitabın sonunda kaybolan, isimsiz, birbirine tıpatıp benzeyen ikiz kız kardeşlerle birlikte yaşadığını anlatıyor. Anlatının arasına Japon öğrenci hareketine ve kendini asan eski kız arkadaşı Naoko'ya dair anıları serpiştirilmiş. Hikaye, anlatıcının ve arkadaşı Rat'ın hayatını anlatma arasında gidip geliyor. Murakami'nin sonraki romanlarından birçok tanıdık unsur mevcut. Murakami'nin romanlarında sıkça bahsedilen ve Kurmalı Kuş Günlüğü'nde önemli bir rol oynayan kuyular, Langırt'ta da birkaç kez karşımıza çıkıyor . Ayrıca, Murakami'nin diğer eserlerinde, özellikle de Kıyıda Kafka ve Kurmalı Kuş Günlüğü'nde (kayıp bir kedinin aranması önemli bir olay örgüsünü oluşturur) tekrar eden bir olay unsuru olan kedi istismarı hakkında kısa bir tartışma da yer almaktadır. Yağmur ve deniz de öne çıkan motiflerdir.
•PİNBALL 1973•1000Kitap
• KONUSU:Haruki Murakami’nin bu melankolik erken dönem romanı, 1970'lerin Tokyo'sunda geçmişin ve kayıpların gölgesinde yaşayan adsız bir anlatıcı ile dostu "Fare"nin, gençliğin masumiyetini ve takıntılı anılarını üç kollu eski bir langırt (*pinball*) makinesinin izini sürerek aradığı, caz tınılarıyla örülü gerçeküstü ve buruk bir yalnızlık hikayesidir. Haruki Murakami
YORUMUM: 3 veya 4 kitaplık bir serinin, 2. kitabı. Yinede, kitapları bağımsız olarak da okumak mümkünmuş, ancak karakterlerin gelişimini ve hikayenin melankolik atmosferini tam yakalamak için sırayla okunması tavsiye edilirmiş. Ben seri olmadığını bilerekten bunu okudum. Zaten ince olan bir seriyi, en başından okurdum, ama... Neyse.
Kitaba gelicek olursak, ben tam olarak ne anlattığını çözemedim. Pek anlamadığım bir eser oldu, o yüzden kötüdür, iyidir diye yorum yapamıycam. Belkide sırasına göre okumadığım için böyle oldu :/
Kitabı 50.sayfalara doğru biraz biraz anlamaya başladım. İkizler diye denilen karakterler var mesela, onların ne olduğunu çözemedim ve geminiye gidip sorunca anladım. İşte, karakterlerin hayat hikayesini okuyoruz tarzında birşey. Kitaba adını veren şeyide sonrada görüyoruz. Gerçek hayattaki bazı şeylerin adı geçiyor, bu yönden de biraz anlayamadım. Ne diyim ki. Her kitabı anlıycaz ve sevicez diye birşey yok. Birgünü tekrar okursam eğer, bağımsız bile olsa seriye en baştan başlarım.
Haruki Murakami
YORUMUM: 3 veya 4 kitaplık bir serinin, 2. kitabı. Yinede, kitapları bağımsız olarak da okumak mümkünmuş, ancak karakterlerin gelişimini ve hikayenin melankolik atmosferini tam yakalamak için sırayla okunması tavsiye edilirmiş. Ben seri olmadığını bilerekten bunu okudum. Zaten ince olan bir seriyi, en başından okurdum, ama... Neyse.
Kitaba gelicek olursak, ben tam olarak ne anlattığını çözemedim. Pek anlamadığım bir eser oldu, o yüzden kötüdür, iyidir diye yorum yapamıycam. Belkide sırasına göre okumadığım için böyle oldu :/
Kitabı 50.sayfalara doğru biraz biraz anlamaya başladım. İkizler diye denilen karakterler var mesela, onların ne olduğunu çözemedim ve geminiye gidip sorunca anladım. İşte, karakterlerin hayat hikayesini okuyoruz tarzında birşey. Kitaba adını veren şeyide sonrada görüyoruz. Gerçek hayattaki bazı şeylerin adı geçiyor, bu yönden de biraz anlayamadım. Ne diyim ki. Her kitabı anlıycaz ve sevicez diye birşey yok. Birgünü tekrar okursam eğer, bağımsız bile olsa seriye en baştan başlarım.
"Rüzgarın Şarkısını Dinle" Fare serisinin ilk kitabıymış ve nötr yorum yapmışım. "Yaban Koyunun İzinde" ise Fare serisinin üçüncü kitabıymış ve pek beğenmemişim. Fare serisinin ikinci kitabı olan "Pinball 1973" için de sonuç farklı olmadı maalesef. Bay Murakami 70.sayfada bir karakteri için şöyle diyor: "Cümlelerin güzel, savunduğun tez net, ama hiçbir şey söylemiyorsun." Kişi kendinden bilir işi diyorum ben de. Zira akıcı diliyle ne yazsa okutuyor, orada sorun yok. Ama konu için aynı şeyi söyleyemiyorum her zaman. Sırf okumuş olmak için okudum sanırım, okunmasa da olurmuş. Tavsiye etmem. =(
Yazar Hakkında
Haruki MurakamiYazar · 36 kitap
1949 yılında dünyaya geldi, 1975'te Tokyo'daki Vaseda Üniversitesi'nden mezun oldu. 1986-1995 yılları arasında Avrupa ve ABD'de yaşadı. Yazarın ilk ve Gunzou Edebiyat Ödülü'nü alan romanı "Kaze no oto vo kike"dir (1979). Onu "Hitsuci vo meguru Bohken" (1982) isimli romanı izledi. Yazar bu eseriyle Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü'nü aldı. Ardından "Sekai no ovari to hahdo bohrudo" (1985) geldi ve bu kitap da yazara Tanizaki Ödülü'nü kazandırdı. Ama ona asıl ününü kazandıran 16 dile çevrilen "İmkânsızın Şarkısı" (1987) oldu. 1995'te yayımlanan "Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle 1996 yılında Yomiuri Edebiyat Ödülü'nü de kazanan Murakami, daha sonra baştan çıkarıcı bir aşk hikâyesi olan "Supuhtoniku no Koibito"yu (2001) yazdı. Yazar ayrıca, "Zoh no şohşitsu" (1993) ve "Kami no Kodomotaçi-va mina adoru" (2002) adı altında öykülerini de kitaplaştırmıştır. Japonya'nın XX. yüzyıldaki en büyük edebiyatçılarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, Amerikan kültürünün etkisi altında kaldığı ve aşırı Batıcı olduğu eleştirilerine maruz kalan yazarın edebiyat dışı tek kitabı "Andahguraundo"dur (2001). Murakami'nin son eserleri ise "Kokky no minami, taiyou no nişi" (2003) ve "Dansu dansu dansu"dur (2003).
Ödülleri :
- 1996 Yomiuri Edebiyat Ödülü ("Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle
- 1985 Tanizaki Ödülü ("Sekai no ovari to hahdo bohrudo"yla)
- 1982 Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü ("Hitsuci vo meguru Bohken"le)
- 1979 Gunzou Edebiyat Ödülü ("Kaze no oto vo kike"yle)
