Yazar:
Stefan Zweig
Çevirmen:
Mehtap Bilgin
Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 31 dk.
Sayfa Sayısı:
336
Basım Tarihi:
Nisan 2008
İlk Yayın Tarihi:
1939
Yayınevi:
Sentez Kitap
Orijinal Adı:
Ungeduld des Herzens
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Avusturya
ISBN:
9789758590353
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
33 diğer baskı · Tümünü Göster
Sabırsız Yürek
3.821 okunmaCan Yayınları · Nisan 2016 · 460 s.
Acımak
649 okunmaKent Yayıncılık · 2012 · 336 s.
Merhamet
375 okunmaYordam Kitap · 2013 · 400 s.
Acımak
308 okunmaRönesans Yayınları · Kasım 2017 · 464 s.
Sabırsız Yürek
321 okunmaCan Yayınları · 1 Temmuz 2014 · 464 s.
Acımak
294 okunmaEma Kitap · Nisan 2018 · 368 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi
"Hani kuvvetli bir dalga size çarpıp sendeletir de siz nasıl ona karşı durmaya çabalarsanız ben de tıpkı öylece, duyduğum sonsuz hayrete kendimi kaptırmamak için savaşıyordum."
Herkese selam. Stefan Zweig okumayalı çok olmuş. Her ne kadar bana hitap etmese de görmüş olduğunuz yapıtı okumak istedim. Açıkçası başlarda sarmadı, bir türlü ilerleyemedim fakat okudukça olaylara hâkim olmaya başladım ve hoşuma gitti. Yazann diğer kitaplarına nazaran uzun soluklu bir roman olması beni şaşırttı açıkçası. Ayrıca dili de etkileyici ve güzel bir sakinlikte yazılmış
Kitaptaki başlıca konular sevgi, merhamet ve acımak. Yazar aslında anlattıklarıyla bizleri sorguluyor. Yani kendiniz okurken birtakım cevaplar vermeniz gerekiyor kendinize. Eklemeden geçemeyeceğim. Tüm bunları güzel bir duygusallıkta aktarıyor bizlere. Karakterlerin kendileriyle olan savaşımlarına, iç çatışmalarına, mutluluklarına ve huzursuzluklarına şahit oluyorsunuz. Tüm bunları da genç bir teğmen, iki genç kız, bir yaşlı baba ve bir doktor üzerinden bize aktarıyor. Kitabın ismi sonradan 'Sabırsız Yürek olarak değiştirilmiş, okumak isteyen kitapseverlerin bilgisi olsun. Okunulması gereken bir eser. Son olarak beğendiğim alıntıyı ekleyerek keyifli okumalar diliyorum...
"İki tür acıma duygusu vardır. Birincisi, duygusal ve zayıf olanı, başka birinin yaşadığı felaketlerden kaynaklanan acı ve hüzünden olabildiğince çabuk kurtulmak için çırpınan yüreğin sabırsızlığıdır. Bu, bir acıyı birlikte hissetmek değil, ruhun yabancı bir derde karşı kendini içgüdüsel olarak savunması anlamındakı acıma duygusudur. Diğeri, tek gerçek acıma duygusu ise yaratıcı olan, ne istediğini bilen sabırla, gücü yettiğince hatta gücünün bile ötesinde katlanmaya ve dayanmaya kararlı bir insanın acıma duygusudur."
AcımakDuygu ve Düşünce
Stefan Zweig’in Acımak adlı eseri, ilk bakışta merhamet üzerine kurulmuş gibi görünse de ilerledikçe insanı çok daha rahatsız edici bir sorgulamanın içine çekiyor. Kitap, “acıma” duygusunun her zaman iyilikle sonuçlanmadığını, hatta bazen karşı taraf için daha yıkıcı olabileceğini güçlü bir psikolojik çözümlemeyle anlatıyor.
Başkarakter Anton Hofmiller’in iyi niyetle attığı adımlar, zamanla bir vicdan yüküne dönüşüyor. Acıdığı için yaptığı şeylerin sorumluluğunu taşıyamaması, onu hem ahlaki hem de duygusal bir çıkmaza sürüklüyor. Zweig burada okura şu soruyu sorduruyor: Birine acımak gerçekten yardım etmek midir, yoksa kendi vicdanımızı rahatlatma çabası mı?
Kitap boyunca merhamet, suçluluk ve korku iç içe ilerliyor. Karakterlerin iç dünyası o kadar gerçekçi aktarılıyor ki okurken sık sık “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünüyorsunuz. Zweig’in sade ama derin anlatımı, olaylardan çok insan ruhuna odaklanıyor ve bu da kitabı etkileyici kılan en güçlü yönlerden biri.
Acımak, iyilik kavramını romantikleştirmeden, insanın karanlık yönleriyle yüzleşmesini sağlayan bir eser. Okuması kolay ama etkisi uzun süren, düşündüren ve insanın kendi sınırlarını sorgulatan bir kitap. Stefan Zweig’in insan psikolojisini anlatmadaki ustalığını bir kez daha gösterdiği, kesinlikle okunması gereken eserlerinden biri.
yazardan okuyup beğendiğim tek romanı olabilir. gerçekten duygu karmaşalarını çok iyi yansıtmış. karakterlerin çaresizlikleri ve bunaltıcı ısrarları okuma esnasında çok etkileyiciydi. mide bulandırıcı çıkmazlıklar sanki karakterlerden biri benmişim hissini çok iyi verdi.
Başkalarına yasak diye bir zevkten kendini yoksun bırakmanın hiçbir anlamı yoktur.
İnsanın vicdanı hatırladığı müddetçe, hiçbir hata unutulmuş değildir...
Eğer karşınızdakine sevdiğiniz yada sevmediğiniz sırf kalbi kırılmasın diye “hayır” , “yapmam” diyemiyorsanız mutlaka bu kitabı okuyun derim . Örnek bir eser olmuş bu konuda . Eski ben i gördüm eser de açıkçası, biraz kendimi okudum sanki.. Keşke bunu yıllar önce okusaydım da hayatta tecrübe ettiğim şeyi bu eserde yıllar önce öngörseydim..
Sabırsız Yürek
Teğmen Hofmiller bir gün bir malikanenin davetine katılır. Orada genç bir kızı dansa kaldırmak ister. Ama gelgörelim kol değneklerini masanın altından göremediği genç kız, engellidir.
Sonra Delikanlı, yaptığı mahçubiyeti içine yer edinir ve elinde çiçeklerle af dilemek için malikanenin yolunu tutar.
Önceleri Edith bu duruma bir anlam veremez. Ama gittikçe teğmene alışmaya başlar.
Condor, Edith'in doktoru.. Sık sık malikaneye Edith'i muayeneye geliyordur. Orada doktorla samimiyetini ilerleten teğmen, doktordan Edith'in durumunu öğrenmeye çalışır. Edith hiçbir zaman yürüyemeyecek mi? der.
Condor maalesef durum çok kötü..
Delikanlıyı acıma duygusu sarmıştır bir kere..
Edith'e yardım edecektir.
Hatta bunun için yeni bir tedavi bulundu diye de elinde olmadan onu ve ailesini umutlandıracaktır.
Gerçi delikanlı umutlandırmakla kalsa yine iyi.. Kendini Edith'in duygularını istemediği halde, ona karşılık verirken bulacaktır.
Arkadaşları "hayırlı olsun, Kekesfalva'nın sakat kızı ile nişanlanmışsın" der onunla alay eder. Oysa teğmen durumu inkar eder. Ve bu yüzden onursuzluk ettiğini düşünüp intihar etmeyi düşünür.
Neyse ki vedalaşmayı düşündüğü albayı, onu karargahın adına leke gelmesin diye, başka bir şehre tayin eder, konu kapanır.
Nitekim arkasında gözü yaşlı engelli kızı bıraktığını bilen teğmen rahatsızlık duyar. Ve tren istasyonunda Edith'e telgraf çeker. Ama aksilik bu ya.. O sıralarda ülke, Avusturya Macaristan velihattının süikasti ile çalkalanmaktadır. Bu yüzden telgraf ulaşmaz. Edith terkedildiğini düşünerek intihar eder. Babası ise kızının acısına daha fazla dayanamaz.
Olayları duyan teğmen.. Vicdan azabı çeker, velihat prensin öldürülmesiyle başlayan 1. Dünya Savaşı'na gönüllü olarak katılır.
### Son söz
Bu kurguda sabırsızlanan biran önce
Acımakİnceleme
1881 Viyana doğumlu Stefan Zweig, oldukça varlıklı bir ailenin çocuğudur. Yaşadığı Habsburg İmparatorluğu, çağının en renkli ve çok kültürlü dönemlerinden biridir. Çünkü bu imparatorlukta Yahudiler, Hırvatlar, Macarlar, Slovaklar ve Balkan halkları gibi birçok ulustan insanlar bir arada yaşar. Bu çok kültürlü yapı; din, dil ve kimlik zenginliği; ayrıca Zweig’in çok yönlü aile ortamı, onun dünya görüşünü ve yazarlığını derinden etkilemiştir.
Bu nedenle Zweig’in düşünce dünyası, milliyetçi duyguların çok ötesine taşarak evrensel bir insancıllığa dönüşmüştür. O yalnızca Avusturyalı bir yazar değildir; tüm insanlığı kucaklayan bir dile ve bakış açısına sahiptir. Onun için milletten önce “insan olmak” gelir. Eserlerinde insan onuru, vicdanı ve kişiliği her şeyin önündedir. Milliyetçi değildir, ırkçı hiç değildir. “Biz ve onlar” dilini kullanmaz; o yalnızca insanı anlamaya, çözmeye ve insana dair her duygunun özünü yakalamaya çalışır.
Acımak romanı da bu insancıl anlayışın en güçlü örneklerinden biridir. Romanın konusu birçok okuru kolayca ağlatacak kadar hüzünlüdür; ancak Zweig, kötürüm bir genç kızın dramını asla melodrama düşmeden, duygu sömürüsüne kaçmadan anlatır. Okur roman boyunca hem kendini hem de karakterleri sorgular; Zweig adeta insan olmanın resmini çizer.
Romanın kadın kahramanı Edith, yürüyemeyen genç bir kızdır. Annesi ölmüştür; babasıyla birlikte bir villada yaşar. Zengin ve konforlu bir hayatları olsa da Edith’in dünyası sınırlıdır. En yakınında ona arkadaşlık eden kuzeni vardır. Edith, onunla sıkıntılarını ve hayallerini paylaşır.
Aynı bölgede görev yapan Teğmen Anton Hofmiller, gösterişli fakat yüzeysel bir subaydır. Edithlerin davetine katıldığında romanın kader anı yaşanır. Teğmen, dikkatsizliği yüzünden Edith’i dansa davet eder; ancak Edith
~Sabırsız Yürek
Acımakla sevmek arasındaki çizgi ne kadar ince? Bu kitabı okurken çokça kendime sorduğum soru tam olarak buydu :)
Ana karakter Toni’nin yaşadığı o vicdan muhasebesi beni aşırı gerdi. Bazen “yok artık bunu da yapmazsın” dedim, bazen de “aslında ben de olsam aynı hataya düşerdim” diye aklımdan geçirdim. Özellikle sırf birini kırmamak için yapılan şeylerin nasıl daha büyük bir yıkıma dönüştüğünü görmek gerçekten baya çarpıcıydı.
Kitap boyunca içimde sürekli bir huzursuzluk vardı. Hani böyle bir şeylerin yanlış gittiğini bilirsiniz ama durduramazsınız ya… tam olarak o his. Zaten adı gibi: sabırsızlık, acele kararlar, duyguların net olmaması… hepsi üst üste geliyor.
En çok da şu fikre takıldım: Birine gerçekten yardım etmek mi istiyoruz, yoksa sadece kendimizi iyi hissetmek için mi “yardım ediyoruz”?
Genel olarak eseri ele almak gerekirse insanı biraz rahatsız ediyor ama iyi anlamda. Sonunda Edith ve Toni’nin birebirlerini seven bir çift olmasını isterdim ama Stefan Zweig onları bir daha hiç birleşmeyecek şekilde ayırdı. Bu bir tık üzücü olsa da okumak isteyenlere çokça tavsiye ederim, şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Stefan Zweig
Stefan ZweigKaderin yaraladığı kişi sonsuza kadar hassas davranır
Stefan Zweig’in Sabırsız Yürek tek uzun romanıdır. Genç bir süvari subayı olan Anton Hofmiller’in anlatımıyla açılır. Hofmiller, garnizona yakın kasabada katıldığı bir davette konağın kızı Edith Kekesfalva ile tanıştırılır. Dans teklif etmesi üzerine genç kızı utandırdığını zanneder; ancak kısa süre sonra Edith’in felçli olduğunu öğrenir. Büyük bir suçluluk duygusuna kapılır. Bu olaydan sonra Hofmiller, Edith’in babası Bay Kekesfalva ve aile dostu olan doktor Dr. Condor ile yakınlaşır. Edith, Hofmiller’in ilgisine giderek duygusal olarak bağlanır; genç subay ise ona acıdığı için ziyaretlerine devam eder. Ancak Edith’in giderek artan beklentileri, Hofmiller’i bir vicdan çıkmazına sürükler. Aile, onun davranışlarını “evlilik vaadi” olarak yorumlamaya başlar. Acıma duygusuyla verilen sahte umutların ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteren trajik bir sona ulaşır. Psikoljik baskı ve çaresizlik çok güzel işlenmiştir.
Stefan Zweig'in okuduğum ilk uzun romanı.Bu uzunlukta başka kitabı varmı bilmiyorum.Bu kitabı okuduktan sonra şunu rahatlıkla söyleyebilirim şu ana kadar okuduklarımın hepsi mükemmeldi ama ' Acımak' için mükemmel kelimesi bile biraz hafif kalır.Bir defa elinizdeki olağünüstü güzellikte bir kitap.Yazılım tarzı hiç değişmemiş aynı diğer kısa kitapları gibi sakin sakin anlatıyor Zweig.Kesinlikle sıkılma diye bir şey yok.Elimdeki kitap 360 sayfa olmasına rağmen sayfa sayısı bir veya iki kat daha fazla da olsa,inanın bana memnunniyetle okurdum.Zweig bu defa bize merhamet duygusu üzerinden dersler veriyor.Ama bunu anlatırken müthiş bir duygusallık yaratıyor.Diğer kitaplarından farklı olarak bizzat olayı yaşayan kişinin direk anlatımıyla bize yaşatıyor her şeyi.Oysa diğer kitaplarında genelde esas olayı ikinci kişi anlatırdı(satranç,amok koşucusu,bir kadının 24 saati...vs.).Evet konu merhamet veya acımak duygusu.O kadar güzel işlenmiş ki, bu duyguyu yaşayanların tüm içsel çatışmalarını,kararsızlıklarını,huzur ve huzursuzluklarını,mutlu ve mutsuz oldukları anları bütün ayrıntılarıyla önümüze seriyor.Bu duyguyu yaşarken başarılı olan ve olamayan örneklerle zorluklarını ve kolaylıklarını,güzel taraflarını ve yıkıcı taraflarını kısaca her yönünü bize gösteriyor.Ve bütün bunları da esas itibariyle genç bir teğmen,iki genç kız,bir yaşlı baba ve bir doktor üzerinden bize aktarıyor.Tekrar tekrar söylüyorum ben bu kitabı mutlaka okunması gereken ve insanın çok fazla dersler çıkaracağı bir kitap olarak değerlendiriyorum.
Yazar Hakkında
Stefan ZweigYazar · 187 kitap
Stefan Zweig, Avusturyalı yazar ve gazeteciydi. Edebi kariyerinin zirvesinde olduğu 1920'li ve 1930'lu yıllarda, dünyanın en çok çevrilen ve en popüler yazarlarından biriydi.
Zweig, Viyana, Avusturya-Macaristan'da büyüdü. Honoré de Balzac, Charles Dickens ve Fyodor Dostoyevski gibi ünlü edebiyatçılar hakkında Üç Büyük Usta (1920) ve belirleyici tarihsel olaylar hakkında Yıldızın Parladığı Anlar (1927) adlı tarihsel incelemeler yazdı. Ayrıca Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935) ve Marie Antoinette'nin biyografilerini yazdı. Zweig'ın en bilinen kurgu eserleri arasında Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (1922), Amok Koşucusu (1922), Korku (1925), Karışık Duygular (1927), Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat (1927), psikolojik roman Sabırsız Yürek (1939) ve Satranç (1941) yer almaktadır.
1934 yılında Almanya'da Nazi Partisi'nin yükselişi ve Avusturya'da Ständestaat rejiminin kurulmasının bir sonucu olarak Zweig, İngiltere'ye göç etti ve 1940 yılında kısa bir süre New York'a ve daha sonra yerleştiği Brezilya'ya taşındı. Son yıllarında bu ülkeye aşık olduğunu ilan edecek ve Brezilya, Geleceğin Ülkesi adlı kitabında bu ülke hakkında yazacaktı. Yıllar geçtikçe Zweig, Avrupa'nın geleceği konusunda giderek daha fazla hayal kırıklığına uğradı ve umutsuzluğa kapıldı. 23 Şubat 1942'de Petrópolis'teki evlerinde eşi Lotte ile birlikte aşırı dozda barbitürattan ölü bulundu. Eserleri birçok film uyarlamasına temel oldu. Zweig'ın anı kitabı Dünün Dünyası (1942), I. Franz Joseph yönetimindeki Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun çöküş yıllarındaki yaşamı betimlemesiyle dikkat çeker ve Habsburg İmparatorluğu hakkındaki en ünlü kitap olarak anılır.
